GM i Chrysler zabiegają przede wszystkim o wsparcie (tzw. bailout) amerykańskiego rządu. Liczą na życzliwość demokratów w Kongresie oraz prezydenta Baracka Obamy. Nieprzypadkowo potężny związek zawodowy pracowników przemysłu motoryzacyjnego United Auto Workers mocno wspierał demokratów i Obamę w wyborach. W tym samym czasie zagraniczni producenci aut, którzy mają swoje fabryki w południowych stanach USA, radzą sobie w czasie recesji przyzwoicie. Ich załogi nie są w takim stopniu uzwiązkowione, a zarządy nie domagają się pieniędzy podatników. Robotnicy są tam dobrze opłacani, ale nie przepłacani.

Amerykańskie koncerny zaangażowały się w produkcję aut typu pikap i SUV w czasach, kiedy na skutek wzrostu cen ropy konsumenci przesiadali się do mniejszych, oszczędnych samochodów. Ale główny problem polega na tym, że w dobrych czasach – w latach 80. i 90. – koncerny z Detroit ustąpiły agresywnym związkowcom z UAW w kwestii wysokości płac, emerytur oraz opieki zdrowotnej. Nie tak dawno GM płacił 5 mld USD rocznie za opiekę medyczną dla swoich emerytowanych i obecnych pracowników. Te koszty ich przygniotły.

GM i Chrysler już skorzystały z dotacji od rządu federalnego i żądają następnych. Straszą Waszyngton, że jeśli nie otrzymają pomocy, ogłoszą bankructwo, co – jak przekonują – uderzy w dilerów i poddostawców części w całych Stanach. Grożą, że fatalnie odbije się to również na sytuacji Pension Benefit Guaranty Corp. – instytucji federalnej, ubezpieczającej emerytury m.in. pracowników przemysłu samochodowego. GM, posiadający takie marki jak Opel, Saab, Vauxhall, straszy w podobny sposób również rządy europejskie, domagając się i od nich wsparcia.

Bankructwo GM czy Chryslera jest jednak lepszym rozwiązaniem niż ich dotowanie – tak dla podatników, jak i konsumentów. Szefowie tych koncernów przekonują, że upadłość jeszcze bardziej podkopie sprzedaż ich aut, bo klienci wystraszą się, czy bankruci będą w stanie honorować gwarancje. Ale równie dobrze klienci mogą dostrzec w upadłości realną szansę na uzdrowienie tych koncernów. Nie mówiąc o tym, że formalne bankructwo i następnie gruntowna restrukturyzacja GM czy Chryslera oznaczałyby dla konsumentów szansę na lepsze i tańsze samochody. Kupią je od zagranicznych firm, które też produkują je w USA, zatrudniają Amerykanów i płacą podatki do naszego skarbu państwa. Nie ma znaku równości między upadkiem Detroit i upadkiem amerykańskiej gospodarki.

Upadłość pozwoliłaby GM i Chryslerowi unieważnić znaczną część umów zawartych ze związkowcami. Bankructwo pomogłoby też sprowadzić płace w tych koncernach do poziomu wynagrodzeń w innych fabrykach motoryzacyjnych w USA, należących do inwestorów zagranicznych. Mogłoby wreszcie zmusić do ustąpienia niekompetentne szefostwo GM i Chryslera. Kiedy trener przegra kilka meczów, może usprawiedliwiać swój zespół kontuzjami, brakiem szczęścia czy stronniczym sędziowaniem. Jeśli jednak przegrywa seryjnie, zwykle się go zwalnia. To samo odnosi się do tuzów świata biznesu. Jeśli firma przez długi czas źle funkcjonuje, a jej konkurencja jest stale zyskowna, to czas poszukać nowej drużyny i trenerów. Dotowanie koncernów z Detroit tylko odsunie w czasie to, co i tak jest nieuchronne.