Prezydent Czech jest pasjonatem tego sportu. Mam tę samą słabość. Tenis miał nadzwyczajny wpływ na moje życie. Podczas wizyty Aleksandra Kwaśniewskiego w Pradze, w której uczestniczyłam, Klaus nas zaskoczył. Pierwszym miejscem, które nam pokazał w letniej rezydencji, był kort. Tylko dzięki tenisowi znalazłam z nim wspólny język. W dawnej Czechosłowacji spędziliśmy z mężem cztery lata i mogę się uznać za przedstawicielkę czeskiej szkoły tenisa.

---

Tam nie był to sport elitarny. Graliśmy na kortach należących do dużego przedsiębiorstwa, na których można było spotkać zarówno dyrektora, jak i młotkowego. Spędzałam tam dużo czasu z malutkim dzieckiem: córka leżała w wózku przy korcie, a ja grałam. To wszystko przez męża. Gdy go poznałam, oświadczył, że mogę być jego narzeczoną i ewentualnie żoną, ale pod jednym warunkiem: musiałam przyjąć do wiadomości, że u niego na pierwszym miejscu jest praca, potem tenis i ukochany piesek. Pieska udało mi się szybko wyeliminować z trzeciego miejsca. Z tenisem było gorzej. Mąż spędzał każdą wolną chwilę na korcie. A ja się tylko przyglądałam. Nie miałam więc wyjścia: nauczyłam się grać. Zaczęliśmy grać razem jako para mieszana. Potem startowałam w turniejach singlowych. W tym czasie zostałam adwokatem. Przez kolejnych 10 lat dzierżyłam tytuł mistrzowski w zawodach adwokackich. Wcześniej mistrzynią korporacji była pewna dama ciesząca się dużym poważaniem w środowisku. Odbierając jej tytuł, mogłam popaść w środowiskowe tarapaty. Stało się jednak odwrotnie: po porażce nie tylko okazywała mi sympatię, ale zaczęła mnie zapraszać na spotkania i dyskusje. Dzięki tenisowi weszłam więc do prawniczej elity. Potem przyszedł czas na politykę. Gdy podczas jednego z turniejów toczyłam kolejny bój na korcie, pojawił się Jerzy Szmajdziński. Stanął za mną i chcąc mnie wesprzeć, krzyczał: „graj na jego backhand!". U większości tenisistów backhand jest słabszy od forhandu. Stosując się do rady, starałam się uderzać w jedną stronę kortu. Dopiero pod koniec meczu zorientowałam się, że nie miało to sensu, bo mój przeciwnik był leworęczny. W tenisie jak w polityce – pomylenie lewicy z prawicą nie kończy się dobrze. Gdy zostałam szefową Kancelarii Prezydenta, nie zarzuciłam gry. Aleksander Kwaśniewski potrafi ł zrywać się o świcie, by o 6.00 rano być na korcie. Ja grywałam zwykle nieco później. Po takim wysiłku zupełnie inaczej się pracuje. Również jako posłanka nie odłożyłam rakiety, choć przeciwników mogę szukać tylko wśród parlamentarnych kolegów. Niejednego z posłów udało mi się pokonać. Pominę nazwiska, bo wiem, jak bardzo ambitni są moi koledzy. Gra z kobietą jest dla mężczyzny trudniejsza. Kobiety traktują takie mecze jako wyzwanie. Natomiast męska próżność nieraz nie radzi sobie z porażką. Niektórzy próbują dorabiać do tego ideologię. Jeden z moich kolegów twierdzi, że w grze przeciw kobiecie uderza piłkę słabiej. I dlatego nie potrafi ze mną wygrać. Na szczęście tenis nie dyskryminuje. Wspaniałymi, pełnymi pasji tenisistami są również niepełnosprawni. Jednym z nich jest grający na wózku Jerzy Kulik z Płocka, z którym wielokrotnie grywałam. W tenisie towarzyskim ważną rolę odgrywa dyplomacja. Nikt nie lubi przegrywać, a siły są często nierówne. Sztuka polega na uderzaniu piłki tak, by słabszy przeciwnik się nie zorientował, że dajemy mu fory. To trudna sztuka, ale udało mi się ją opanować. Zasadą powszechnie przyjętą jest też to, że wynik meczu towarzyskiego pozostaje tajemnicą graczy. Dlatego moi sejmowi koledzy mogą liczyć na dyskrecję. Chociaż ostatnio się przekwalifikowali i wolą grywać w futbol. W tej sytuacji może też zacznę kopać piłkę. Jolanta Szymanek-Deresz – posłanka i wiceprzewodnicząca Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Była szefową kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Jest liderką łódzkiej listy wyborczej swojej partii do europarlamentu.