Janusz Kochanowski zaskarżył artykuł stanowiący, że minister właściwy do zabezpieczenia społecznego określi rozporządzeniem zryczałtowaną kwotę na utrzymanie dziecka oraz stawki na bieżące funkcjonowanie placówki rodzinnej, uwzględniając potrzebę prawidłowego funkcjonowania tej placówki.

Pięcioosobowy skład TK uznał kwestionowany zapis za niezgodny z konstytucją, bo ustawodawca nie podał w nim wskazówek co do kierunku merytorycznych rozwiązań, które powinny znaleźć się w rozporządzeniu.

Konstytucja RP stanowi że rozporządzenia są wydawane na podstawie "szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania". "Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu" - czytamy w ustawie zasadniczej.

TK uznał za niedopuszczalne takie sformułowanie, które w istocie upoważnia do "samodzielnego uregulowania całego kompleksu zagadnień, co do których w tekście ustawy nie ma żadnych bezpośrednich unormowań czy wskazówek". Według TK, ustawowa regulacja do wydania rozporządzenia nie może pozostawiać zbyt daleko idącej swobody w kształtowaniu merytorycznych treści rozporządzenia.

RPO argumentował, że na podstawie zakwestionowanego przepisu wydano rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z listopada 2004 r. "Pomimo braku zawarcia w ustawie o pomocy społecznej wytycznych w rozporządzeniu określono, w niczym nieskrępowany, niemalże całkowicie dowolny sposób, zamknięty katalog wydatków związanych z bieżącym funkcjonowaniem placówki rodzinnej oraz wydatków związanych z utrzymaniem dziecka" - pisał RPO w swej skardze do TK.

Według RPO, oznaczało to, że inne wydatki, nawet gdyby w sposób nie budzący wątpliwości były związane z bieżącym funkcjonowaniem placówki rodzinnej, nie mogą być brane pod uwagę przy finansowaniu tej placówki.

ab, pap