Podawano niedawno przykład trzech młodzieniaszków, którzy się zrzucili, uzbierali 33 tys. USD i kupili w San Francisco dom kosztujący prawie milion dolarów. Dlaczego bank pożyczył im tyle pieniędzy, choć wpłacili znikomą część? Ponieważ kredyt był ubezpieczony przez FHA, więc bank nie podejmował ryzyka. Gdyby ci klienci przestali spłacać kredyt, bank odzyskałby pieniądze z FHA, a konsekwencje ponieśliby podatnicy. Czy FHA ma nieograniczone zasoby pieniędzy, żeby pokryć koszty wszystkich kredytów, których nie spłacają klienci banków? Niewypłacalnych kredytobiorców było już tak wielu, że rezerwy tej agencji są znacznie niższe, niż być powinny. Ale czym się martwić? Zawsze przecież będą podatnicy, którzy spłacą dług publiczny. Zostają jeszcze przyszłe pokolenia.

Niewielu wyborców połączy te fakty i obwini tych kongresmenów, którzy głosowali za zwiększeniem gwarancji udzielanych przez FHA, a więc za tym, by agencja ta pokrywała koszty złych kredytów. Kongresmeni i biurokraci nie muszą się więc bać o posady, nawet jeśli likwiduje się miliony innych miejsc pracy. Barney Frank nie zamierza ograniczać gwarancji udzielanych przez FHA. Niedawno zapowiedział, że przedstawi projekty ustaw, które jeszcze zwiększą limit ubezpieczeń kredytów hipotecznych.

Dopóki podatnicy nie zrozumieją, że to oni płacą za tę polityczną szczodrość i współczucie, dopóty Frank ma spore szanse na ponowny wybór. Kongresmen Frank nie jest głupcem. Głupcami są ci, którzy wierzą, że politycy nie myślą o swoich sprawach, lecz starają się rozwiązać ich problemy. A z tego powodu, że FHA ma mało pieniędzy, nie zlikwiduje się źródła łatwego zysku. Federalna Agencja Ubezpieczeń Depozytów (FDIC) również ma mało pieniędzy. Ale na pewno nie przestanie przez to ubezpieczać depozytów bankowych do wysokości 250 tys. USD. Byłoby głupotą z jej strony, gdyby to zrobiła, bo w przyszłym roku są wybory.