Zwycięstwo Viktora Orbána to triumf, coś, czego w ostatnich 20 latach nikt w Europie Wschodniej nie osiągnął. – Taki wynik uzyskany w wyborach demokratycznych do tej pory zapewniały tylko rewolucje. To nie tylko zwycięstwo, to rewolucja – grzmi Orbán, a ludzie w pomarańczowych T-shirtach Fideszu przyjmują te słowa z aplauzem. Orbán obiecuje, że nadchodzą nowe czasy: – Węgry będą znów silnym krajem. Naprzód Węgry, naprzód Węgrzy!

---

Dziennikarze obecni na placu zauważają transparent, który rozciągnęła grupa młodych osób – „Viktor, Felvidék ci ufa!". Felvidék to węgierskie określenie na Słowację południową – terytorium, na którym wskutek postanowień traktatu w Trianon (1920 r.) żyje pół miliona z 5 mln Węgrów mieszkających poza granicami Węgier. Orbán czuje się premierem nie tylko 10-milionowych Węgier, ale „wszystkich 15 mln Węgrów”. Rewolucja Orbána może więc przepisać historię Węgier, a nawet na nowo namalować mapę Europy Środkowej.

To, że Viktor Orbán stanie się ważnym graczem sceny politycznej, można było przypuszczać już latem roku 1989. Komunizm chyliłsię ku upadkowi i w Budapeszcie można było zorganizować pogrzeb straconego przywódcy rewolucji węgierskiej 1956 r. Imré Nagya. Na pl. Bohaterów wystąpił niemal nieznany dwudziestosześciolatek z długimi włosami i w czapce ze znaczkiem „S" – Viktor Orbán. Młodzieniec przedstawił niewiarygodne jak na owe czasy żądanie, by ZSRR wycofał z Węgier stutysięczną armię.

Niemal rok przed przemówieniem Orbán, absolwent elitarnych szkół i szeregowy urzędnik resortu rolnictwa, założył Związek Młodych Demokratów, który zaczęto określać skrótem Fidesz. Do walki z węgierskimi komunistami, którzy na jesieni 1989 r. zrezygnowali z władzy i skierowali kraj na drogę wyborów demokratycznych, stają Węgierskie Forum Demokratyczne (MDF) i Związek Wolnych Demokratów (FDSZ). Fidesz jest najbardziej radykalną i najbardziej liberalną siłą polityczną w kraju. W 1990 r. w pierwszych wyborach demokratycznych zdobywa niemal 9 proc. głosów. Węgrami po 1990 r. rządzi konserwatywny rząd MDF na czele z pierwszym niekomunistycznym premierem Józsefem Antallem. Gdy Antall po trzech latach sprawowania urzędu umiera na raka, na łożu śmierci wzywa właśnie Orbána. Długo z sobą rozmawiają i możliwe, że to wtedy dochodzi do pierwszego wielkiego politycznego zwrotu w karierze Orbána. Gdy w kolejnych wyborach parlamentarnych w 1994 r. zwyciężają postkomunistyczni                     socjaliści, a Fidesz zdobywa jeszcze mniej głosów niż w 1990 r., Orbán przejmuje kierownictwo partii. Z liberalnego ugrupowania buduje konserwatywne stronnictwo, które ma zastąpić osłabione MDF.

W 1998 r. Orbán w wieku 35 lat staje się najmłodszym premierem Europy. Jego rząd wprowadza kraj do NATO (choć jest to tylko dokończenie procesu rozpoczętego przez socjalistów), pięciu milionom członków żyjącej poza granicami Węgier mniejszości węgierskiej wydaje „legitymację zagranicznego Węgra", w reformach jednak nie spełnia oczekiwań. Orbán tłumaczy to tym, że zmiany przygotowywał na drugą kadencję. Do tej już nie doszło, mimo przyzwoitego wzrostu gospodarczego i podnoszącego się poziomu życia na Węgrzech. Orbána w wyborach w 2002 r. pokonują byli komuniści i liberałowie z SDSZ. Dla byłego premiera to szok. Między pierwszą i drugą turą wyborów, gdy przywódca Fideszu czuje jeszcze szanse na zmianę wyniku, organizuje w Budapeszcie mityngi wyborcze, na których zaskakuje populistycznymi wystąpieniami przeciw ekskomunistom, ale też kapitałowi zagranicznemu na Węgrzech. Potwierdza się to, na co wskazywały jego rządy, podczas których wsławił się hasłem „rządzić można nawet bez opozycji". Po Orbánie konserwatyście pojawia się Orbán populista.

Po przejęciu rządów przez socjalistów i liberałów silna opozycja kierowana przez Orbána zmusza władzę do zrealizowania najgorszego scenariusza: spełnienia obietnic wyborczych. Urzędnicy państwowi dostają podwyżki, emeryci 13. emeryturę, a Węgry – największy w Europie Środkowej system socjalny. Ale państwo nie ma pieniędzy i deficyt budżetowy rośnie do niemal 10 proc.

Orbán po krótkim powyborczym okresie depresji staje się znów aktywny. Fidesz skupia wokół siebie nie tylko niekomunistyczne siły polityczne i tworzy zaplecze intelektualne. Orbán utrzymuje image konserwatywnego polityka – jego rodzina powiększa się o pięcioro dzieci, chodzi do kościoła, zostaje wiceprzewodniczącym Europejskiej Partii Ludowej.

Chociaż siła Fideszu, który utrzymuje poparcie niemal połowy głosujących, nie słabnie, nie słabnie też siła socjalistyczno-liberalnej władzy. Na czele rządu staje przeciwbiegun Orbána, zdolny młody polityk Ferenc Gyursány. Kampania wyborcza Orbána wiosną 2006 r. jest jeszcze bardziej populistyczna niż poprzednia. Węgrzy ostatecznie przewagą 1-2 proc. stawiają na socjalistyczno-liberalną alternatywę.

Kilka tygodni po wyborach Gyursány zwołuje socjalistów. W emocjonalnym przemówieniu wypowiada słowa, które zapisują się w historii Węgier: „Okłamywaliśmy wszystkich i we wszystkim. Kłamaliśmy wieczorem,kłamaliśmy rano". Ktoś z zamkniętego posiedzenia partii rządzącej wynosi nagraną wypowiedź premiera, która wywołuje największy w ostatnich 20 latach skandal na Węgrzech. Ultraprawica wzywa ludzi do wyjścia na ulice.

Orbán czuje szansę na odwrócenie porażki i dołącza do faszyzujących bojówek. Budapeszt jesienią 2006 r. staje się areną największych od upadku komunizmu zamieszek w Europie Środkowej. Orbán niechętnie włącza bieg wsteczny, zwolennicy Fideszu schodzą z ulic, osamotnieni neonaziści kontynuują masowe protesty jeszcze kilka tygodni. Były premier odstępuje wprawdzie od idei obalenia rządu „na ulicy", ale przechodzi do opozycji kierującej się hasłem: im gorzej, tym lepiej. Gdy Gyurcsányowi udaje się przeforsować pierwsze liberalne reformy oszczędnościowe, Fidesz organizuje referendum, które doprowadza do ich wycofania. To otwiera drogę do bankructwa, którego widmo Węgrom udaje się odwrócić tylko dzięki 25 mld euro pomocy od Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Gyurcsány ustępuje i samobójczej politycznej misji pełnienia funkcji premiera, który będzie musiał skłonić Węgrów do zaciśnięcia pasa, podejmuje się młody, zdolny i bogaty przedsiębiorca Gordon Bajnai. Dokonuje cięć w budżecie, wycofuje zasiłki społeczne, zmniejsza wynagrodzenia i emerytury. Choć to jedyna droga wyjścia z kryzysu, Orbán nadal krytykuje władzę, torpeduje jej prace i domaga się przedterminowych wyborów.

W kampanii wyborczej, którą w odróżnieniu od wcześniejszych wyborów Orbán prowadził tylko na pół gwizdka, szef Fideszu atakuje głównie ultraprawicowy Jobbik.

Nazajutrz po zwycięstwie, gdy Fidesz dzięki częściowo większościowemu systemowi zdobył 68 proc. mandatów, a zatem konstytucyjną większość dwóch trzecich, Orbán na konferencji prasowej przemawiał tak, jakby był szefem Jobbiku. – Zmienimy system polityczny, który zastąpi zjednoczenie narodowe – oświadczył Orbán. Dodał też, że rząd zamiast ze szczątkową opozycją ustawy będzie „konsultował z narodem". Zapowiedział przy tym po putinowsku walkę z „oligarchami”, którymi są w jego oczach przede wszystkim bogaci działacze i zwolennicy socjalizmu, na czele z byłymi premierami Gyurcsánym i Bajnaim. Poinformował też, że zamierza utworzyć węgierską wspólnotę narodową, w którą włączeni zostaną Węgrzy mieszkający za granicą. Pierwszym krokiem w tym kierunku ma być przyznawanie obywatelstwa członkom mniejszości węgierskiej. Po Orbánie liberale, konserwatyście, populiście pojawił się nowy Orbán. Orbán, władca absolutny, władca wszystkich Węgrów.