Kwaśniewski - wnuk Gomułki
Nieprzypadkowo olkizm przypomina PRL, gdy "rząd rządził, a partia kierowała". W III RP rządy rządziły, a kierował Aleksander Kwaśniewski, tyle że już nie tak kostyczny i oderwany od społeczeństwa jak Gomułka czy Jaruzelski, lecz pozujący na jednego z nas (podobną pozę przybierał czasem Edward Gierek). I nic dziwnego, że olkizm tak przypomina poprzedni system. Bo Kwaśniewski jest dzieckiem PRL i - podobnie jak Gomułka, Gierek czy Jaruzelski - uważa, że rządzący mogą robić praktycznie wszystko. Nieprzypadkowo Kwaśniewskiego nazywano pierwszym - jak wcześniej pierwszych sekretarzy KC PZPR. Ma on jednak nad nimi niezaprzeczalną przewagę - demokratyczny mandat.
Pycha i poczucie bezkarności władcy (nawet jeśli upozowanego na swojaka) jest podłożem politycznego kapitalizmu, którego Kwaśniewski był ojcem. I to nie jako prezydent, ale jeszcze w PRL-owskim rządzie Mieczysława F. Rakowskiego, gdy był dwudziestokilkuletnim ministrem sportu. A także wtedy, gdy był szefem Polskiego Komitetu Olimpijskiego (pisaliśmy o tym tydzień temu w artykule "Aleksander K.").
Olkizm ma tę samą wadę co gomułkizm czy gierkizm, dlatego obecny prezydent kończy tak, jak kończyli Gomułka i Gierek. Do ostatniej chwili przekonani o swoich wpływach. I jest równie jak oni pańsko arogancki, co zademonstrował zarówno na niedawnej konferencji prasowej, gdy beształ dziennikarzy, jak i w rozmowach z Moniką Olejnik oraz "Gazetą Wyborczą". Kwaśniewski nie przyjmuje do wiadomości, że już nie ma legitymacji do rządzenia. Nie tylko dlatego, że jest uwikłany w sprawy, które wyjaśniały i wyjaśniają trzy sejmowe komisje śledcze, ale także z tego powodu, że po raz pierwszy w historii jego prezydentury liczba Polaków, którzy deklarują zaufanie do niego (37,2 proc.), jest mniejsza od liczby tych, którzy mu nie ufają (50,8 proc.).
Po odmowie stawienia się przed sejmową komisją śledczą ds. Orlenu Kwaśniewski coraz bardziej żyje w świecie fikcji. Ma to tę konsekwencję, że prezydent już nie tylko kłamie (co udowodniliśmy w poprzednim numerze, publikując fotografie, na których występuje razem z aresztowanym lobbystą Markiem Dochnalem), ale coraz bardziej wierzy we własne kłamstwa. Powtarza je przecież w kolejnych wypowiedziach. W programie Moniki Olejnik "Prosto w oczy" stwierdził: "Ja pana Dochnala nie znam, nie kojarzę".

Drugie kłamstwo Kwaśniewskiego
Publikowane w tym numerze "Wprost" fotografie dowodzą, że Aleksander Kwaśniewski znowu mija się z prawdą. Nie jest bowiem prawdą, że spotkał Dochnala przypadkowo w swoim pałacu 26 maja 1997 r., kiedy lobbysta towarzyszył Duńczykom z firmy TeleDanmark. Nie jest prawdą, że prezydent nawet nie wiedział, że Dochnal to Dochnal. Bo oto nie znany prezydentowi lobbysta pokazuje się u jego boku już w marcu 1997 r. podczas wizyty Kwaśniewskiego w Irlandii. Jak to jest, że nie znanego sobie Dochnala prezydent przedstawia irlandzkiej prezydent Mary Robinson? Bo przecież trudno sobie wyobrazić (nie dopuszcza tego ani protokół dyplomatyczny, ani dobre wychowanie), by Dochnal sam się pani Robinson przedstawiał w obecności polskiego prezydenta, albo odwrotnie - że Kwaśniewski przedstawiał nie znanemu sobie człowiekowi szefa państwa, które odwiedził. Również fotografie ukazujące Jolantę Kwaśniewską i Marka Dochnala nie pozostawiają wątpliwości: mamy do czynienia z osobami, które się znają, a nawet czerpią wyraźną przyjemność z rozmowy z sobą.
Zeznając przed komisją śledczą, Marek Dochnal stwierdził, że w imieniu fundacji Porozumienie bez Barier oraz w imieniu Jolanty Kwaśniewskiej zajmował się projektem budowy kliniki przeszczepów szpiku kostnego w Gdańsku. "Wziąłem udział w kilku posiedzeniach rady, przygotowałem wstępny biznesplan tego przedsięwzięcia, miałem pomysły co do jego realizacji". Ustaliliśmy także, że na prośbę Jolanty Kwaśniewskiej Dochnal reprezentował jej fundację na Festiwalu Kultury Żydowskiej w Krakowie. Dlaczego więc Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Moniką Olejnik twierdzi, że Dochnal "był raz [w radzie fundacji] i to sprawdziłem. Był raz. Nie pojawił się później, właściwie nie istniał"? Gdyby prezydent mijał się z prawdą przed sejmową komisją śledczą, popełniłby przestępstwo ścigane z artykułu 233 paragraf 1 kodeksu karnego (zagrożone karą nawet trzech lat więzienia).

Kłamstwo systemowe
Dlaczego prezydent Kwaśniewski nie mówi prawdy? Opublikowane w tym i poprzednim numerze "Wprost" fotografie obnażają funkcjonowanie olkizmu: z jego strefami wpływów, zaufanymi, lobbystami i pośrednikami. Na publikowanych przez nas zdjęciach widać pośredników prezydenta kontaktujących się z Dochnalem - takich jak wysoki urzędnik Kancelarii Prezydenta Andrzej Majkowski, jak jego były rzecznik Antoni Styrczula, oraz tych, o których Dochnal, zeznając przed komisją śledczą ds. Orlenu, mówił, że informowali go o życzeniach pałacu, a wręcz naciskali na niego - jak były już szef gabinetu prezydenta Marek Ungier.
Na fotografiach, które opublikowaliśmy przed tygodniem, widać Zdzisława Zarycznego. Jan Bobrek, jeden z paliwowych baronów, zeznał katowickiemu prokuratorowi: "Zdzisław Zaryczny był osobą poleconą przez A. [Arkadiusza] Grochulskiego, która była zatrudniona w Kancelarii Prezydenta RP, lub był osobą, przy pomocy której można było się kontaktować z Kancelarią Prezydenta RP". W prezydenckiej kancelarii BGM miało załatwiać nie tylko różne bieżące sprawy, ale stamtąd miały też wypływać "propozycje kontaktów lub innych form współpracy pozostających w sferze działalności A. Grochulskiego, a w szczególności paliw, agencji celnej, dostaw ropy. (...) Przypominam sobie, że jedna z rozmów dotyczyła możliwości nawiązania współpracy z rafineriami ze Wschodu z miejscowości Mozyr". Dowodem na kontakty Zarycznego z paliwowymi baronami Grochulskim i Bobrkiem są billingi telefoniczne.
W prezydenckiej kancelarii poinformowano nas, że żaden Zdzisław Zaryczny nie pracował tam w czasie prezydentury Kwaśniewskiego. Ten były dziennikarz (m.in. "Życia Warszawy") - zdaniem naszych informatorów - często się jednak pojawiał w Pałacu Prezydenckim: w drugiej połowie lat 90. regularnie odwiedzał byłego prezydenckiego ministra Marka Ungiera.
Wypierając się znajomości i kontaktów, których dowodzą publikowane przez nas fotografie, prezydent kłamie więc niejako systemowo. Mechanizm jest zresztą prosty - jedne kłamstwa rodzą następne. Występując 7 marca w programie "Prosto w oczy", Kwaśniewski zapewnił, że fundacja Porozumienie bez Barier, którą kieruje jego żona, umieściła w Internecie listę wszystkich swoich sponsorów. Monika Olejnik spytała: "Proszę powiedzieć, czy fundacja [Porozumienie] bez Barier zamieściła wreszcie listę swoich sponsorów w Internecie?". Aleksander Kwaśniewski odpowiedział: "Oczywiście, że tak". "Jest wszystko? Wszystko wiadomo?" - dopytywała Olejnik. A Aleksander Kwaśniewski stwierdził: "Wszystko wiadomo". Sprawdziliśmy - na stronie fundacji nie ma pełnej listy darczyńców, są jedynie wybrani.
Prezydent Kwaśniewski mija się też z prawdą, gdy twierdzi (także w programie Moniki Olejnik), że na początku lutego 1989 r. nie przeglądał dokumentów Służby Bezpieczeństwa ("Ja, [zaglądałem] do teczek? Absolutnie nieprawda"). Tymczasem nazwisko Kwaśniewskiego znalazło się w rozdzielniku "informacji dziennych", jakie od SB otrzymywały najważniejsze wówczas osoby w państwie - jak Wojciech Jaruzelski czy Mieczysław F. Rakowski. Dowód na to znajduje się w dokumentach, które otrzymał z IPN senator Zbigniew Romaszewski.

Komisja ds. Polskich Hut Stali?
Zeznania Marka Dochnala w prokuraturze i przed sejmową komisją śledczą ds. Orlenu oraz zeznania przed komisją współpracownicy Dochnala Agaty Stremeckiej mogą sprawić, że powołana zostanie kolejna sejmowa komisja śledcza - do spraw Polskich Hut Stali. Ta sprawa pokazuje, że prezydent wpływał nie tylko na prywatyzację sektora paliwowego (co bada komisja ds. Orlenu) czy ubezpieczeniowego (komisja ds. PZU), ale także hutniczego. 5 marca przed komisją śledczą Dochnal oświadczył, że prezydent spotykał się z Lakshmi Mittalem, prezesem i właścicielem Mittal Steel Company Ltd. Jak ustaliliśmy, do tego spotkania doszło w styczniu 2004 r. w Davos. Potwierdziła to Kancelaria Prezydenta, dodając, że spotkanie "trwało 10 minut". Na inne, wcześniejsze spotkanie w Pałacu Prezydenckim Marka Dochnala nie wpuszczono. "Odbierałem sugestie [na pytanie od kogo Dochnal stwierdził: potwierdzam nazwisko Marka Ungiera, że w tego typu zamierzeniach, które chcę realizować [sprzedaży polskich hut], powinien się znaleźć pan Kulczyk czy miejsce dla pana Kulczyka" - powiedział Dochnal. Agata Stremecka zeznała natomiast w ostatnią sobotę, że wie o trzech spotkaniach prezydenta Kwaśniewskiego z Mittalem. 5 marca 2004 r., a więc dwa miesiące po spotkaniu Kwaśniewskiego z Mittalem w Davos, koncern należący do tego ostatniego przejął pełną kontrolę nad polskimi hutami zgrupowanymi w holdingu Polskie Huty Stali. I Mittal zrobił na tym doskonały interes, bo cena, za którą skarb państwa sprzedał PHS, nie uwzględniała nadchodzącego boomu na rynku stali. W koncernie Mittala pracuje obecnie były rzecznik prezydenta Antoni Styrczula, którego Dochnal nazywa "pośrednikiem" między sobą a byłym prezydenckim ministrem Markiem Ungierem.
Dochnal twierdzi, że nie wpuszczono go na spotkanie prezydenta Kwaśniewskiego z Mittalem w Warszawie także dlatego, że nie chciał dopuścić Kulczyka (na wyraźne sugestie pałacu) do kontraktu na dostawy ropy do Polski z Kazachstanu. Dochnal negocjował taki kontrakt z kazachską firmą KazMunaiGaz. Dowiedzieliśmy się, że kiedy Dochnal został już aresztowany, Jan Kulczyk poleciał do Kazachstanu na rozmowy z firmą KazMunaiGaz.
Przypomnijmy, że informacje na temat tego, że Aleksander Kwaśniewski i jego kancelaria wspierają interesy Jana Kulczyka, pochodzą nie tylko od Marka Dochnala, ale są też zawarte w odtajnionych notatkach Agencji Wywiadu na temat wiedeńskiego spotkania najbogatszego Polaka z rosyjskim szpiegiem Władimirem Ałganowem. Kulczyk miał się na tym spotkaniu powoływać na poparcie "pierwszego" (prezydenta RP) przy sprzedaży sektora naftowego Rosjanom. Dlaczego nazwisko Dochnala pojawia się w notatce Agencji Wywiadu dotyczącej wiedeńskiego spotkania? Pojawia się w kontekście tego, że Dochnal miał negocjować z Kulczykiem odkupienie od niego pakietu akcji w PKN Orlen.
Ustaliliśmy, że podczas wiedeńskiego spotkania Władimir Ałganow miał stwierdzić, iż został już raz wystawiony do wiatru w sprawach przejęcia przez Rosjan Rafinerii Gdańskiej (Łukoil miał dać "wziatkę" Wiesławowi Kaczmarkowi i nic to nie dało), więc nie ma zaufania do rekomendacji "pierwszego". Ma natomiast zaufanie do Marka Dochnala, który cieszył się ponoć względami prezydenta Rosji Władimira Putina. Poznali się w 1991 r. w Petersburgu, gdy Dochnal założył tam filię swojej firmy Proxy, a Putin był wysokim urzędnikiem miejskiej administracji. Firma Dochnala i on sam miały wtedy zyskać zaufanie Putina. Jeśli więc Kulczyk chce coś z Rosjanami załatwić, powinien to robić za pośrednictwem Dochnala. Kilka dni po wiedeńskim spotkaniu z Dochnalem miał się skontaktować Jarosław Grzesiak z firmy prawniczej Dewey Ballantine, który miał występować w imieniu Jana Kulczyka. Dochnal znał Grzesiaka - był on gościem na 40. urodzinach lobbysty urządzanych w Monte Carlo.

7 marca 2005 - koniec III Rzeczypospolitej
"Dlaczego ja się tak denerwuję, jak mnie pytają o te konta numeryczne? (...) Mnie wścieka, że uczciwego człowieka, uczciwego prezydenta Rzeczypospolitej w ogóle można pytać o takie rzeczy" - oburzał się Aleksander Kwaśniewski 9 marca w wywiadzie dla "Gazety Wyborczej". Prezydent nawiązał w ten sposób do zeznań paliwowego barona Jana Bobrka (jest oskarżony o oszustwa podatkowe i pranie pieniędzy - około 500 mln zł), złożonych w krakowskiej prokuraturze. Bobrek zeznał, że gen. Marian Zacharski, były wysoki funkcjonariusz SB i UOP, pokazywał mu numery kont numerycznych mających jakoby należeć do polskich polityków, w tym do prezydenta Kwaśniewskiego. Zeznania Bobrka uzupełnił szef BGM Arkadiusz Grochulski, który 8 marca nieoczekiwanie oddał się w ręce poszukujących go prokuratorów i złożył "obszerne wyjaśnienia".
Prezydent denerwuje się nie tylko w związku z kontami numerycznymi, lecz głównie dlatego, że kończy się era olkizmu. Kończy się też właściwie III Rzeczpospolita, której był filarem. Być może 7 marca, gdy prezydent odmówił stawienia się przed komisją śledczą ds. Orlenu, a także stwierdził, że nie stanie już przed żadną inną komisją śledczą Sejmu, będzie właśnie datą końca III RP. Przed tą datą Kwaśniewski używał pewnej demokratycznej fasady dla swoich działań. Po 7 marca 2005 r. wyraźnie stwierdził, że właściwie stoi ponad prawem i że jest to normalne. Nie stawi się przed komisją śledczą Sejmu, a jak zechce, to będzie zeznawał przed prokuratorem. Zbigniew Ziobro, poseł PiS, zakpił sobie w programie Tomasza Lisa "Co z tą Polską?", że pewnie wcześniej prezydent otrzyma pytania, jakie zada mu prokurator, a może w ogóle sam pałac takie pytania przygotuje.
Bankructwo olkizmu i koniec III RP Kwaśniewskiego wydają się faktem także dlatego, że z najnowszych badań Pentora wynika, iż połowa Polaków (49,9 proc.) odmowę złożenia zeznań przed komisją śledczą uważa za skompromitowanie przez Aleksandra Kwaśniewskiego urzędu prezydenta RP. Ponad połowa (51,3 proc.) twierdzi, że w sporze dziennikarzy "Wprost" i prezydenta (zarzuciliśmy głowie państwa kłamstwo) racja jest po stronie "Wprost".
O tym, że nie ma powodu żałować ani olkizmu, ani III RP Kwaśniewskiego, przekonują słowa prezydenta z wywiadu dla "Gazety Wyborczej". Stwierdził on: "Mam nadzieję, że ABW jest na tyle rozsądna, że sama coś powie [na temat publikacji tygodnika "Wprost"]. A jak nie powie, to też będę wiedział, co o tym myśleć". Czy ma to oznaczać inwigilację wolnych mediów? - Wykonanie sugestii prezydenta mogłoby oznaczać inwigilację dziennikarzy "Wprost" i godzić w wolność słowa - uważa Jerzy Polaczek, poseł PiS. On i inni posłowie zapowiadają skierowanie w tej sprawie interpelacji do premiera Marka Belki. Jakże te słowa Kwaśniewskiego przypominają standardy znane z Białorusi Łukaszenki i Ukrainy Kuczmy. A koniec Kuczmy jest jeszcze bardziej znamienny.