Wakacje pedofilów

Wakacje pedofilów

Dodano: 
Uwaga rodzice: dwie trzecie przestępstw pedofilii zdarza się podczas kolonii i obozów Interesuje się tobą policja. Chyba namierzyli twój IP [identyfikator komputera w sieci]. Jeśli masz w domu coś trefnego, szybko się tego pozbądź - informował przez telefon psychologa Andrzeja S. jego znajomy. Działo się to około południa w niedzielę 27 czerwca. Znajomy Andrzeja S. musiał mieć dobre kontakty z policjantami z komendy głównej, bo tam funkcjonuje specjalny zespół do spraw monitorowania pedofilskich stron internetowych. To policjanci z tej ekipy miesiąc wcześniej zwrócili uwagę na to, że Andrzej S. często odwiedza pedofilskie strony. Kiedy ustalili, kim jest, sądzili, że robi to w celach zawodowych. W momencie gdy psycholog zaczął także wysyłać pedofilskie fotografie, zaczęli szczegółowo sprawdzać jego aktywność w sieci. Po telefonie znajomego Andrzej S. najprawdopodobniej pozbierał zdjęcia, na których widać było rozebrane dzieci i wyniósł je na śmietnik w pobliżu mieszkania przy ulicy Wiktorskiej w Warszawie. I to był początek najgłośniejszej afery pedofilskiej w Polsce.
Ustaliliśmy, rozmawiając m.in. z nadkomisarzem Mariuszem Sokołowskim ze Stołecznej Komendy Policji oraz innymi policjantami i mieszkańcami bloku przy Wiktorskiej, że tuż po tym, jak fotografie znalazły się na śmietniku, przyszło dwóch kloszardów, którzy regularnie w niedzielę przeszukują tam śmietniki. To oni rozpruli worki, które wyniósł Andrzej S. i rozrzucili część fotografii. Pół godziny później fotografie zobaczył lokator z tego samego bloku, w którym mieszkał znany psycholog. To on zadzwonił na mokotowską policję. Kiedy to robił, kilka innych osób znalazło się w pobliżu śmietnika i zaczęło oglądać zdjęcia. Wyglądając przez okno swego mieszkania na trzecim piętrze bloku przy Wiktorskiej, Andrzej S. zobaczył ludzi przy śmietniku. Nie widział dokładnie, co robią, bo widok zasłaniały częściowo pobliskie drzewa. W tym czasie przy śmietniku pojawili się policjanci. Zaniepokojony Andrzej S. zszedł na dół i zaczął krążyć wokół śmietnika. Tam zauważył go jeden z policjantów i spytał, czy mógłby być świadkiem. Andrzej S. stwierdził, że nie wie, o co chodzi. Policjant trzymał akurat w dłoni kilka fotografii, a na jednej z nich widać było twarz psychologa. Pół godziny później do mokotowskiej policji dotarła informacja, że specjalna komórka policji w komendzie głównej wcześ-niej namierzyła Andrzeja S. na stronach pedofilskich.


Raskolnikow z Warszawy
W mieszkaniu Andrzeja S. policjanci znaleźli setki fotografii, na których widać obnażone dzieci. Najcenniejszym dowodem może się okazać komputerowy zapis jego nowej powieści. Andrzej S. nie zdecydował się pokazać jej wydawcy. Bohater tej prozy, alter ego autora, opisuje swoje doświadczenia (rzeczywiste mieszają się z wyimaginowanymi), w tym erotyczne eksperymenty z dziećmi. Już w pierwszej powieści Andrzeja S., "Miska szklanych kulek", znalazły się zadziwiające zdania - bardzo przypominające rozważania Raskolnikowa ze "Zbrodni i kary" Fiodora Dostojewskiego. Przypomnijmy, że Raskolnikow uważał się za kogoś lepszego niż przeciętni ludzie i z tego powodu przyznawał sobie prawo stania ponad prawem.
Bohater książki Andrzeja S., niejaki Krass, snuje m.in. takie wywody: "Wbrew pozorom nie jest to początek pamiętnika wariata. Z całą pewnością nie jestem chory psychicznie, chociaż w ostatnich trzech latach mojej publicznej działalności wielokrotnie to podejrzewano i sugerowano.(...) Rzecz w tym, że jestem zupełnie normalny. Przynajmniej wedle kryteriów medycznych. Jeśli zaś chodzi o inne kryteria, to czyż istnieje jakaś norma? Czy można powiedzieć, iż jakieś postępowanie jest normalne moralnie, tak jak stwierdza się, że 36,6 stopni Celsjusza jest normalną temperaturą ludzkiego ciała? Czy w podobny sposób można o kimś powiedzieć, że jest normalnie uczciwy?(...) Jedynie prawo, tak jak medycyna, a może jeszcze ostrzej, operuje pojęciem normy. Podobnie, jak w medycynie, gdzie jest objaw albo go nie ma, tak i w prawie albo dany przepis został naruszony, albo do jego naruszenia nie doszło. Według prawa jestem przestępcą".
Czy powszechnie znany i szanowany terapeuta Andrzej S. uważał się za kogoś wyjątkowego, kto stoi ponad prawem? Wskazywałoby na to jego swoiste rozdwojenie jaźni: z jednej strony udzielał porad rodzicom (także w swoich książkach), jak wyczuć, czy dziecko było na przykład molestowane, z drugiej zaś strony najprawdopodobniej sam molestował dzieci. Fakt, iż informacje o jego drugim życiu nie wyszły na jaw, może wynikać z jego psychologicznych umiejętności, w tym umiejętności manipulowania pacjentami. Mógł on im po prostu narzucić interpretację swoich zachowań jako czegoś związanego z terapią, a nie molestowaniem. Czytając pierwszą powieść Andrzeja S., widać, że jego bohater uwielbia ryzyko balansowania na granicy prawa, a potem jej przekraczania. I czuje się na tyle przebiegły, że uważa, iż pozostanie bezkarny.

Zasada ograniczonego zaufania
Afera z Andrzejem S. zdarzyła się na początku wakacji, kiedy dzieci są szczególnie narażone na kontakt z pedofilami: na koloniach, obozach, zajęciach grupowych czy kółkach zainteresowań. Co roku policja odnotowuje ponad 2 tys. przestępstw seksualnych, których ofiarami padają dzieci, z czego prawie dwie trzecie podczas wakacji. Zdecydowana większość tego typu przestępstw nie jest jednak zgłaszana - ich ciemną liczbę szacuje się na ponad 100 tys. rocznie. Jak mówi psycholog Małgorzata Fajkowska-Stanik, ofiarami pedofilów najczęściej padają dzieci, którym brakuje rodzicielskiej czułości czy zwykłego kontaktu. Podczas wakacji dzieci tęsknią za rodzicami, więc lgną do opiekunów, którzy okazują im zainteresowanie, chwalą, przytulają czy tylko głaszczą. Gdy dziecko zostanie wykorzystane, ma często opory przed zadenuncjowaniem takiego dobrego wujka. Tym bardziej że pedofil potrafi się odwdzięczyć prezentami. Potrafi też wymóc na dziecku zachowanie tajemnicy - choćby twierdząc, że rodzice będą się gniewali, gdyby opowiedziało im ono o kontaktach seksualnych z pedofilem.
Dobrym, opiekuńczym wujkiem starał się być zatrzymany w ubiegłym roku pedofil biskup Wojciech Zdzisław K., zwierzchnik Kościoła Starokatolickiego Rzeczpospolitej Polskiej. Organizował on kolonie, wycieczki nad morze i na Mazury, tylko po to, by mieć łatwy dostęp do ofiar. I przez kilka lat był bezkarny, bo jedne dzieci potrafił zastraszyć, inne przekupić, a jeszcze innym wmówić, że nie robią nic złego.
Jak zauważa Joanna Winiarska, koordynator programu Stacja przy Polskim Towarzystwie Psychologicznym, często dziecko ma wyniesione z domu przekonanie, że każdy dorosły jest dla niego autorytetem, któremu trzeba się podporządkować, tym bardziej jeżeli jest to wychowawca, lekarz, opiekun kolonii czy duchowny. Dlatego tak ważne jest, by wpajać dzieciom, szczególnie podczas wakacji, zasadę ograniczonego zaufania do dorosłych.

Antypedofilska kampania
Pedofilskie afery wybuchają ostatnio nie dlatego, że nastąpiło jakieś załamanie się norm społecznych. Wręcz przeciwnie - ujawnianie kolejnych wypadków pedofilii jest objawem zdrowia społeczeństwa.
Po prostu mamy większą wiedzę na ten temat, potrafimy trafnie odczytywać sygnały płynące od molestowanych dzieci, mamy się do kogo zwrócić, gdy nabierzemy podejrzeń, bo na pedofilię uwrażliwiona jest już policja, działają też stowarzyszenia i fundacje (jak Dzieci Niczyje), pomagające molestowanym dzieciom i ich rodzinom. Przede wszystkim jednak wojnę pedofilom wydały wolne media, m.in. "Wprost" (dzięki naszemu śledztwu zlikwidowano największą w Polsce siatkę pedofilów - "Mordercy dzieci", nr 40/2002), "Super Express", telewizja Polsat czy "Życie Warszawy". Efektem wielkiej antypedofilskiej kampanii w mediach było powołanie specjalnej podkomisji sejmowej do zwalczania pedofilii, która zaproponowała między innymi zaostrzenie kar dla pedofilów.
W czasach PRL pedofilia była tak samo obecna, tyle że publicznie się o tym nie mówiło. A nawet tuszowano tego typu przestępstwa, co wyszło na jaw podczas śledztwa w sprawie Wojciecha Kroloppa, oskarżonego o pedofilię byłego dyrygenta poznańskiego chóru Polskie Słowiki. Wówczas komitet wojewódzki PZPR naciskał na wydział kultury urzędu wojewódzkiego, by ukręcić łeb sprawie. I tak się stało.
W III RP, gdy już jesteśmy uwrażliwieni na zbrodnię pedofilii, zaskakuje łagodne traktowanie tych "zabójców dzieciństwa" przez sądy. Przeciętna kara za wykorzystywanie seksualne dzieci to dwa lata więzienia. Często są to zresztą wyroki w zawieszeniu. We Włoszech minimalna kara to sześć lat, a w USA za takie przestępstwo można być skazanym nawet na karę śmierci. 25 czerwca tego roku tylko na dwa lata więzienia w zawieszeniu skazano księdza Michała M., proboszcza z Tylawy, któremu sąd udowodnił molestowanie seksualnie co najmniej sześciu dziewczynek.

Prawem w pedofilów
W Niemczech i Skandynawii stosuje się wobec pedofilów kastrację farmakologiczną. Skazany otrzymuje wybór: więzienie albo lek eliminujący popęd płciowy. Brytyjczycy w 1997 r. wprowadzili Sex Offenders Register (rejestr przestępców seksualnych). Osoby, które znalazły się w tym rejestrze, nie mogą być zatrudniane nie tylko w szkołach, ale także w żadnych miejscach, gdzie mogłoby mieć kontakt z dziećmi. Po brutalnym zabójstwie w 2000 r. przez pedofila ośmioletniej dziewczynki gazeta "News of The World" opublikowała nazwiska i fotografie przestępców seksualnych. W USA wprowadzono ustawę Megan's Law, która pozwala na informowanie sąsiadów o mieszkających w pobliżu pedofilach. W amerykańskim stanie Oregon dopuszczono nawet oznakowanie domów, w których mieszkają pedofile (Stop. Sex Offenders Residence! - Uwaga. Tu mieszka przestępca seksualny!).
- Kiedy tylko nagłaśnia się u nas sprawę pedofilii, zaraz larum podnoszą obrońcy praw człowieka. Środowisko pedofilów ma tak duże wpływy i szerokie poparcie, że praktycznie to oni decydują, jak się w Polsce z tą patologią walczy. Co oznacza, że de facto się z nią nie walczy - mówi Lech Kaczyński, były minister sprawiedliwości i prokurator generalny, obecnie prezydent Warszawy.


Dziecko molestowane
Dzieci molestowane seksualnie mogą mieć siniaki w okolicach genitaliów, dziewczynki - krwawienia z pochwy (mimo że nie osiągnęły jeszcze dojrzałości płciowej), bóle w okolicach podbrzusza, blizny w okolicach odbytu czy upławy pochwowe. Molestowane dzieci mogą też wykazywać nadmierne zainteresowanie seksem, niewspółmierne do wieku. U dzieci molestowanych można zaobserwować stany lękowe, depresję, nerwice. Mają one też trudności ze znalezieniem przyjaciół, a w dorosłym życiu z wyborem partnera. Jednym z objawów jest też wzrastający dystans do własnego ciała i skłonność do poniżających praktyk seksualnych. Po okresie dojrzewania u dziewczynek może wystąpić anorgazmia.

Fragmenty powieści Andrzeja S. "Miska szklanych kulek"
"Są to rzeczywiście chwile poważne, kiedy pan Krass patrzy mi w oczy, trzyma za ręce (...) i powtarza, żebym skupiła się na myślach podsuwanych mi przez 'pokusę' i wyobraziła ją sobie jako prąd elektryczny. (...) Ja się bardzo staram to sobie wyobrażać i często czuję mrowienie i szczypanie tego prądu w różnych miejscach, najczęściej między nogami i mam ochotę się tam dotykać, ale przy Panu Krassie tego nie robię".
"Rosner opalony i jak zwykle nieco pijany, tulący do siebie śliczną, może 10-letnią Meksykankę".
"Zobacz też Magnusa Hölstrema, jak uzdrawia, dotykając ustami ust i brzuchów stojących przed nim nagich ludzi, i jak czyni to wyjątkowo w przypadku młodziutkich chłopców, muskając wargami również ich genitalia".

Jak rozpoznać, czy nasze dziecko było molestowane
Radzą Beata Pawlak-Jordan i Joanna Zmarzlik z fundacji Dzieci Niczyje
  • Nauczmy się słuchać swoich dzieci. Nie wystarczy tylko pytać, co było w szkole czy na obozie.
  • Jeżeli dziecko daje nawet pośredni sygnał, że w jakiejś sytuacji czuło się źle, trzeba zwrócić na to uwagę.
  • Jeśli wyczujemy, że dziecko jest czymś zażenowane bądź zawstydzone, spróbujmy poznać źródło tego stanu.
  • Nie bagatelizujmy informacji, że ktoś próbował nasze dziecko przytulać czy głaskać w nieodpowiedni sposób.
  • Zwracajmy uwagę na wszelkie zmiany w zachowaniu naszego dziecka, na przykład gdy zaczyna się moczyć w nocy czy miewać koszmary.
  • Jeżeli dziecko zaczyna nagle unikać krewnego bądź dobrego znajomego domu, może to oznaczać powstanie nieprawidłowej relacji z taką osobą.
  • Starajmy się poznać osoby opiekujące się naszymi dziećmi na obozach, koloniach lub innych wakacyjnych wyjazdach.
  • Jeśli dziecko wzbrania się przed wyjazdem na następny obóz czy kolonie, może to świadczyć o tym, że poprzednio spotkało je coś nieprzyjemnego.
  • Jeśli dziecko po powrocie z wakacji zaczyna się zachowywać nietypowo, na przykład w tajemnicy rozmawia przez telefon lub opowiada o fascynacji wychowawcą, próbujmy to z nim wyjaśnić.
  • Jeśli dowiadujemy się, że nasze dziecko było traktowane przez wychowawców w sposób szczególny, na przykład było zapraszane gdzieś indywidualnie, bez udziału rówieśników lub zostawało sam na sam z wychowawcą w dziwnych, nieuzasadnionych sytuacjach, należy o tym z dzieckiem rozmawiać.
Okładka tygodnika WPROST: 28/2004
Więcej możesz przeczytać w 28/2004 wydaniu tygodnika „Wprost”
Zamów w prenumeracie lub w wersji elektronicznej:

Czytaj także

 0