„Powstanie Warszawskie było samoeksterminacją”. Internauci oburzeni po wpisach Radosława Sikorskiego

„Powstanie Warszawskie było samoeksterminacją”. Internauci oburzeni po wpisach Radosława Sikorskiego

Radosław Sikorski
Radosław Sikorski / Źródło: Newspix.pl / KRZYSZTOF BURSKI
Radosław Sikorski zabrał głos ws. Powstania Warszawskiego, nazywając je „samoeksterminacją”. Twierdzenia byłego szefa MSZ spotkały się ze szybką reakcją internautów, którzy wskazywali m.in., że „tego rodzaju krytyka jest nie na miejscu”.

„Dysponując błędnym rozpoznaniem i 1700 szt. broni, rzucił naszą młodzież na Wehrmacht; Poniósł jedną z największych klęsk w naszej historii” – napisał na Twitterze były szef MSZ. W kolejnym wpisie zaznaczył, że „nikt go nie wyprzedzi w szacunku dla żołnierzy, którzy poszli walczyć”. „I nikt nie zabroni mi kwestionować zgubnych rozkazów” – dodał. „Młodzież myślała, że idzie po zwycięstwo a nie po honorową śmierć. Uważam, że samobójstwo każdy powinien popełniać na własny rachunek” – napisał w kolejnym tweecie.

Powstanie Warszawskie

Powstanie Warszawskie rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17.00. Od pierwszych dni sierpnia ciężkie walki objęły zachodnią część Woli. Oddziały niemieckie spychały powstańców w kierunku Śródmieścia i Starego Miasta. 11 sierpnia Wola padła, w ślad za nią Ochota. Ciężar walk przesuwał się w kierunku wschodnim, towarzyszyła im rzeź ludności cywilnej. Obszar kontrolowany przez oddziały Armii Krajowej skurczył się do terenu Żoliborza, Starego Miasta, Śródmieścia wraz z Powiślem oraz Mokotowa.

Główna siła uderzenia hitlerowców skierowana została na warszawską Starówkę. Celem operacji było uzyskanie szerokiego dostępu do Wisły. Zacięte walki o Stare Miasto zakończyły się 2 września. Pozostali przy życiu powstańcy ewakuowali się kanałami do Śródmieścia i na Żoliborz. Znajdująca się na miejscu ludność cywilna i ciężko ranni powstańcy zostali wymordowani. Po zdobyciu Starówki hitlerowcy rozpoczęli pacyfikację Powiśla i Czerniakowa. Pierwsza z dzielnic została ostatecznie opanowana 7 września, ostatni punkt oporu na Czerniakowie padł 23 września.

Ciężar walk przeniósł się do Mokotowa, który skapitulował 27 września (część powstańców przedostała się do Śródmieścia). W ślad za nim, 30 września padł Żoliborz, gdzie od początku sierpnia powstańcy stawiali opór. Polacy bronili się jeszcze jedynie w środkowej części miasta. 1 października 1944 r. Komenda Główna AK podjęła z Niemcami rozmowy dotyczące zakończenia walk. W nocy z 2 na 3 października w Ożarowie Mazowieckim podpisano decyzję o zawieszeniu broni.

Czytaj także

 76
  • ) Przeciwko decyzji o rozpoczęciu powstania w Warszawie byli min.: Naczelny Wódz Sił Zbrojnych RP gen. Kazimierz Sosnkowski, gen. Władysław Anders, dowódca II Korpusu Polskiego, połowa kierownictwa AK, Narodowe Siły Zbrojne, polscy konserwatyści, piłsudczycy, wielu emigracyjnych publicystów, dziennikarzy, dowódców wojskowych i historyków. Czy byli głupcami?
    • Brzozowe krzyże na grobach w kwaterze Harcerskiego Batalionu AK (Armii Krajowej) „Zośka” czy białe krzyże. Pomnik Powstania Warszawskiego – pomnik ku czci bohaterów powstania warszawskiego zlokalizowany na wschodniej stronie placu Krasińskich w Warszawie. Cmentarz Powstańców Warszawy – największy w Polsce cmentarz wojenny, otwarty 25.listopada1945r. z przeznaczeniem na pochówki osób ekshumowanych początkowo do zbiorowych grobów „przejściowych” z ulic i placów Warszawy, poległych głównie podczas Powstania Warszawskiego. Kopiec Powstania Warszawskiego – sztuczne wzniesienie znajdujące się na Czerniakowie w warszawskiej dzielnicy Mokotów po południowej stronie ulicy Bartyckiej. Powstanie warszawskie (01.sierpnia – 03.października.1944r.) – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza”, połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego. Powstanie warszawskie było wymierzone militarnie przeciw Niemcom, a politycznie przeciw ZSRRoraz podporządkowanym mu polskim komunistom. Powstanie w getcie warszawskim (warszewer geto-ojfsztand) – zbrojne wystąpienie żydowskich podziemnych formacji zbrojnych na terenie warszawskiego getta od 19 kwietnia do połowy maja 1943r. Powstanie zamojskie – obrona Zamojszczyzny przed niemieckimi wysiedleniami, realizowanymi według założeń Generalnego Planu Wschodniego, na przełomie 1942 i 1943r./ Pozdrawiam, miłego dnia i obchodów rocznicy Powstania Warszawskiego-Aleks.
      • Kwestia pomocy Powstańcom Warszawskim i spory, które rozgorzały wewnątrz 'Wielkiej Trójki' (Józef Stalin – przywódca ZSRR, Winston Churchill – premier Wielkiej Brytanii, Franklin Delano Roosevelt – prezydent Stanów Zjednoczonych) niektórzy historycy są skłonni uznawać za prawdziwy początek 'Zimnej Wojny' (Cold War, Żelazna Kurtyna). Warszawę wyzwolono dopiero 17.stycznia.1945roku. Myślę, że warto zobaczyć: Muzeum Powstania Warszawskiego, Pomnik Małego Powstańca, Cmentarz Wojskowy na Powązkach („Powązki Wojskowe”), Pomnik Powstania Warszawskiego, Cmentarz Powstańców Warszawy, Kopiec Powstania Warszawskiego ...Muzeum Powstania Warszawskiego (Warsaw Rising Museum), przy Grzybowskiej 79 w Warszawie, www.1944.pl.
        Pomnik Małego Powstańca – pomnik znajdujący się przy ulicy Podwale u zbiegu z ulicą Wąski Dunaj, przy zewnętrznym murze obronnym Starego Miasta w Warszawie, który upamiętnia najmłodszych uczestników powstania warszawskiego, zaś na murze przy pomniku dokładnie rok po jego odsłonięciu umieszczono tablicę pamiątkową z czerwonego piaskowca z krzyżem harcerskim i fragmentem popularnej powstańczej piosenki ''Warszawskie dzieci'' (...''idziemy w bój...''); rzeźba z brązu przedstawia kilkuletniego chłopca w opadającym na czoło niemieckim stahlhelmie z orzełkiem i namalowaną biało-czerwoną opaską, w za dużych butach i płaszczu (czy też bluzie-panterce) oraz pistoletem maszynowym przewieszonym przez ramię. Cmentarz Wojskowy na Powązkach („Powązki Wojskowe”)– warszawski cmentarz komunalny znajdujący się przy ul. Powązkowskiej 43/45.
        • Ich rodziny, np. Powstańców Warszawskich nie dostały nigdy rent rodzinnych po zmarłych żołnierzach Powstania Warszawskiego. Podobnie jak prawdziwi patrioci i ochotnicy na wojnę np. w Armii Berlinga, czy Dzieci Zamojszczyzny, inwalidzi wojenni i wojskowi pierwszej grupy inwalidzkiej naprawdę nie dostały nigdy rent wojennych czy wojskowych i po wojnie prawie całe życie ciężko pracowali, także fizycznie i z niczego prawie nie korzystali, z żadnych dodatków czy przywilejów. Ciężkie życie mieli też piloci i lotnicy Dywizjonu 303 i Armia Andersa, Armia Krajowa (AK), Armia Ludowa (AL), Bataliony Chłopskie (BCh) i partyzanci, którzy po wojnie często byli katowani przez NKWD, które szukało broni i umieszczani w więzieniach i łagrach stalinowskich oraz tzw. psychuszkach - formach internacji psychiatrycznej i detencji sądowej i przymusowo leczeni psychiatrycznie przez wiele lata bez zgody przyszłych pacjentów psychiatrycznych na podstawie wyroków sędziów stalinowskich w Polsce bez możliwości ułaskawienia i wcześniejszego wypuszczenia z psychiatryka, leczeni m.in.: wstrząsami insulinowymi itd., umieszczeni tylko na podstawie fałszywych zeznań i pomówień, którym bardzo często przypisywano schizofrenię czy inne psychozy, a po latach m.in.: psychiatrzy stalinowscy mówili, że być może się pomylili odnośnie postawionych diagnoz itp. i swoich pacjentów, jako 'elementu szczególnie niebezpiecznego' itp.; po prostu dramat, drastyk i tragedia (Przykłady psychoz przypisywanych np. w czasach stalinizmu: choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD, psychoza maniakalno-depresyjna, psychoza afektywna dwubiegunowa, cyklofrenia, depresja dwubiegunowa, depresja bipolarna; dwubiegunowe zaburzenia afektywne, dwubiegunowe zaburzenia nastroju), zaburzenia adaptacyjne, zaburzenia osobowości, zespół stresu pourazowego (zaburzeń stresowych pourazowych, posttraumatic stress disorder, PTSD), choroba Alzheimera (tzw. demencja starcza, otępienie starcze), schizofrenia (tzn. psychoza rozszczepienna, tzw. rozdwojenie jaźni, obłęd psychiczny, psychoza schizofreniczna lub choroba Bleurera, obłęd psychiczny, rozszczepienie umysłu, otępienie wczesne, demencja wczesna, królewska choroba, rozpad umysłu lub serca, rozpad osobowości, utrata kontaktu ze światem, choroba schizoafektywna, psychoza schizofreniczna, choroba dezintegracyjna lub choroba Bleurera - wszystkie w/w synonimy schizofrenii) itp. Większość już od dawna nie żyje, tak że na pewno nie będzie roszczeń majątkowych z ich strony: tj. rent wojennych i wojskowych, osób ciężko rannych w 1944 r. np. w forsowaniu Wisły. Miłego dnia i obchodów rocznicy Powstania Warszawskiego, ''Gloria Victis'' - ''Chwała Zwyciężonym''...,, Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać''... Niestety prawdziwi bohaterowie umarli w zapomnieniu w bardzo skromnych warunkach, jak np. generał Zygmunt Berling spotkał osobiście generała Władysława Andersa w jednym z łagrów, podobnych do Katynia, w którym przebywał, tak jak Anders i obaj mieli szansę na stworzenie własnych Armii: Armii Berlinga i Armii Andersa czy nawet słynny Dywizjon 303. Podobnie jak Władysław Broniewski (autor wierszy ''Bagnet na broń'', '' Żołnierz polski'', został wraz z Aleksandrem Watem (Chwatem) aresztowany przez NKWD i umieszczony także w łagrze stalinowskim na podstawie fałszywych zeznań i oskarżeń. Inne przykłady to Orlęta Lwowskie (wtedy Lwów należał do Polski i był Polskim miastem), Wołyń, UPA (Ukraińska Powstańcza Armia - o których niewiele wiemy i nadal niewiele się mówi...
          Tak naprawdę nikt nie wie, jak sam zachowałby się na miejscu osób, które żyły w czasach II wojny światowej, totalitaryzmów: stalinizmu czy hitleryzmu, gdyby znalazł się w takim samym położeniu i postawiony przed faktem dokonanym, np. pozwolić zabić własną rodzinę, rodziców, dziadków, rodzeństwo czy dzieci albo żonę czy męża czy powiedzieć prawdę i borykać się ze sprzecznymi, ambiwalentnymi uczuciami do końca własnego życia; w życiu nigdy nie ma nic za darmo, zawsze jest coś za coś, każdy wybór czy kompromis ma swój skutek w przyszłości, a czasu ani nawet własnego życia czy decyzji i wyboru nie da się nigdy cofnąć nawet o parę sekund, minut, godzin, miesięcy czy lat...
          Podczas zaborów Polacy byli siłą wcielani do Carskiej Armii Rosyjskiej (zabór rosyjski) lub Pruskiej (zabór pruski) i często rodzony brat musiał strzelać do rodzonego brata czy kolegi, dzieci we Wrześni były bite przez nauczycieli za mówienie po polsku na przerwach, ponieważ były germanizowane itd.
          • Przesiedleńcy w obozach przejściowych zostali podzieleni na 4 grupy: osoby, które zakwalifikowano do rasy niemieckiej, osoby zdolne do wyjazdu do pracy przymusowej, starcy, kaleki oraz dzieci, osoby przeznaczone do eksterminacji w obozach koncentracyjnych. W obozach szczególnie cierpiały dzieci – głód, zimno, choroby były dla nich częściej niż dla dorosłych śmiertelne. Dzieci odebrane rodzicom były osobno przewożone w tzw. wagonach bydlęcych (w jednym wagonie przewożono od 100 do 150 dzieci) do obozów śmierci na Majdanku i w Oświęcimiu oraz do fabryk w Rzeszy, tzw. ''przymusowe roboty w III Rzeszy'', zaś część dzieci zostało przewiezionych do obozu koncentracyjnego dla dzieci w Łodzi. Wieść o dramacie Dzieci Zamojszczyzny szybko obiegła cały kraj. Polscy kolejarze przekazywali wiadomość o transportach dzieci do obozów mieszkańcom miast, w których znajdowały się stacje postojowe. Na stacjach Sobolew, Żelechów, Siedlce, Garwolin, Pilawa i Warszawa ludność podjęła ryzyko pomocy, a nawet odbicia dzieci z rąk Niemców; część Dzieci Zamojszczyzny przeznaczonych do germanizacji na terenach III Rzeszy odbiła Armia Berlinga jeszcze na terenie Polski i przekazała pociągami do Zamościa z prośbą o odebranie wszystkich dzieci i zaopiekowanie się nawet sierotami, aby nie trafiły do domów dziecka. Zbrodnia ta była rozpatrywana w procesach norymberskich. Z polskiej strony zeznawała m.in.: trójka dzieci oraz Zygmunt Klukowski – lekarz ze Szczebrzeszyna, znający warunki obozów w Zwierzyńcu i Biłgoraju. Wiele Dzieci Zamojszczyzny nigdy nie dostało żadnych odszkodowań ani rent wojennych czy wojskowych, podobnie jak żołnierze i inwalidzi wojenni i wojskowi, np. AK (Armia Krajowa), AL (Armia Ludowa), BCh (Bataliony Chłopskie), partyzanci czy żołnierze Armii Berlinga i żyli często bardzo skromnie, często pracując bardo ciężko fizycznie, np. na roli, obarczeni podatkami gruntowymi i przymusowymi kontygentami, wręcz w biedzie i nędzy zapomniani przez władze nowego systemu, często więzieni, torturowani, katowani czy zabijani w stalinowskich łagrach i więzieniach, nie oszczędzano nawet kobiet w ciąży czy dzieci, palono nawet Polaków żywcem we własnych domach, nawet około 10 km od centrum Zamościa; o tym nie pisze się nadal w historii, ponieważ są to niewygodne tematy, podobnie jak problem łagrów stalinowskich czy hitlerowskich obozów zagłady, psychuszek, Volkslist i Volksdeutschów, NKWD etc. Informacje dotyczące m.in.: Volkslist i Volksdeutschów można obecnie otrzymać także w IPN-ie (są chyba nawet specjalne druki do wypełnienia).

            Czytaj także