Helena Englert: Z moim nazwiskiem mam nad sobą parasol ochronny, nikt mnie „nie dotknie”

Helena Englert: Z moim nazwiskiem mam nad sobą parasol ochronny, nikt mnie „nie dotknie”

Helena Englert
Helena Englert Źródło: Adam Pluciński/Move
Weszłam do szkoły teatralnej przed aferą mobbingową i przyznam, że nie byłam świadoma tego, co się tam dzieje – mówi Helena Englert. I dodaje: – Zdaję sobie sprawę z tego, że wchodząc do uczelni artystycznej w tym kraju, mając moje nazwisko, jestem na innej pozycji, mnie nikt „nie dotknie”. Mam nad sobą parasol ochronny, z którym nic nie mogę zrobić, ale jestem świadoma tej sytuacji.
Choć Helena Englert dopiero w tym roku skończy aktorstwo na Akademii Teatralnej w Warszawie, na swoim koncie ma wiele ról. Jej postać Inez w „Pokusie” w reżyserii Marii Sadowskiej jest jednak pierwszą główną rolą w dorobku przyszłej absolwentki PWST. Wychowywała się w artystycznym domu: jest córką Beaty Ścibakówny i Jana Englerta.

Wiktor Krajewski: Potrafisz oprzeć się pokusom, które pojawiają się na twojej drodze?

Helena Englert: Jest to dość problematyczne pytanie.

Niby dlaczego?

Problem polega na tym, że mało którą rzecz rozpatruję w kategorii pokus, przed którymi powinnam bronić się czy przestrzegać. Jeśli jako pokusę rozumiem to, co chciałabym zrobić, to bardziej używam słowa „wyzwanie” lub „plan”. Pokusa z semantycznego punktu widzenia od razu przywodzi na myśl coś zakazanego, zabronionego, poza granicą. I tu się pojawia inne pytanie. Po co stawiać granice, jeżeli przyjdzie nam ochota ją przekroczyć?

Fakt, lepiej ich sobie nie wyznaczać. Urodziłaś się w 2000 roku, czyli jesteś przedstawicielką pokolenia Z.

Niewątpliwie.

Odnajdujesz siebie w charakterystyce ludzi urodzonych po 1995 roku? Według socjologów rozpieszczeni jesteście, bo wychowano was bezstresowo, w dobrobycie. Kochacie podróże. Gdy nie pasuje wam praca, rezygnujecie z niej, bo nie jest ona kwintesencją waszego jestestwa. Mówię teraz ogólniki, frazesy, generalizuję. Ale mówię poniekąd o tobie?

To bardzo dobre podsumowanie mojego pokolenia. Mimo świadomości wojen i tego, że świat się kończy, moje pokolenie – a w tym ja – jesteśmy wychowani w najszczęśliwszych czasach pod względem dobrobytu. Moje pokolenie nie żyje w traumie II Wojny Światowej, PRL-u. Gdy przyszedł Covid i lockdown'y, moje pokolenie „oszalało”. Po raz pierwszy zetknęliśmy się z tym, że „nie wolno” było podejmować pewnych działań. Jesteśmy nieprzystosowani do niewygodny, uwielbiamy Internet, choć powiem ci szczerze, że wśród moich znajomych widoczna jest tendencja, żeby odkładać telefony na bok, gdy się spotykamy.

Cały wywiad dostępny jest w 4/2023 wydaniu tygodnika Wprost.

Archiwalne wydania tygodnika Wprost dostępne są w specjalnej ofercie WPROST PREMIUM oraz we wszystkich e-kioskach i w aplikacjach mobilnych App StoreGoogle Play.

 1

Czytaj także