Kto przeskoczy chiński płot?
Dodano:
Demonstracje robotników w Chinach? I to takn liczna? Jeszcze kilka lat temu taka wiadomość brzmiałaby jak fantazja polityczna. Ale Chińczycy nie są już dziś tylko masą bezimiennych marionetek w granatowych kutkach a la Wielki Przewodniczący. Co roku w Chinach odbywa się kilka tysięcy (!) strajków i protestów na tle ekonomicznym. W tych przypadkach (w odróżnieniu od wystąpień politycznych) władze starają się unikać drastycznych interwencji sił bezpieczeństwa.
Chińscy przywódcy odkrywają powoli oczywistą prawdę: niemożliwy jest postęp technologiczny i cywilizacyjny bez zmiany świadomości rządzonych. Wprawdzie w liczących 1,3 mld mieszkańców Chinach zaledwie ok. jednej czwartej ludności uczestniczy w życiu gospodarczym, ale grupa ta powiększa się z roku na rok. Każdy telewizor i motorower kupiony przez chłopa, który nauczył się, że może zmienić swoje życie dzięki własnej pracy to kolejna cegła wyjęta z komunistycznego fundamentu państwa.
Przed mauzoleum Mao Dzedonga w Pekinie jeszcze ustawiają się kolejki, ale przeważają w nich starsi przybysze z prowincji. Młodsi potrzebują nowej ideologii przystającej do nowych czasów.
Dla nowego pokolenia chińskich przywódców, którzy najprawdopodobniej już jesienią przejmą ster władzy w Pekinie, to poważny problem. Jak pogodzić nieprzystające do rzeczywistości dogmaty komunizmu z modernizacją obejmującą coraz większą część kraju? A może zaoferować ludziom coś w zamian? Choćby wielkochiński nacjonalizm rodem z czasów wielkich cesarzy, albo pozbawiony ideologii pragmatyzm?
Problem jest coraz poważniejszy, bowiem w Chinach powstaje ideologiczna próżnia, w której pojawiają się siły nie poddające się kontroli władz - jak np. ruch Falun Gong. Kierujący krajem lokatorzy Zakazanego Miasta w Pekinie zapewne dobrze pamiętają wschodnioeuropejską lekcję sprzed 20 lat: od dzikiego strajku z powodu choćby spóźniającej się wypłaty do pierwszej niezależnej partii politycznej droga nie musi być daleka.
Jarosław Giziński
Chińscy przywódcy odkrywają powoli oczywistą prawdę: niemożliwy jest postęp technologiczny i cywilizacyjny bez zmiany świadomości rządzonych. Wprawdzie w liczących 1,3 mld mieszkańców Chinach zaledwie ok. jednej czwartej ludności uczestniczy w życiu gospodarczym, ale grupa ta powiększa się z roku na rok. Każdy telewizor i motorower kupiony przez chłopa, który nauczył się, że może zmienić swoje życie dzięki własnej pracy to kolejna cegła wyjęta z komunistycznego fundamentu państwa.
Przed mauzoleum Mao Dzedonga w Pekinie jeszcze ustawiają się kolejki, ale przeważają w nich starsi przybysze z prowincji. Młodsi potrzebują nowej ideologii przystającej do nowych czasów.
Dla nowego pokolenia chińskich przywódców, którzy najprawdopodobniej już jesienią przejmą ster władzy w Pekinie, to poważny problem. Jak pogodzić nieprzystające do rzeczywistości dogmaty komunizmu z modernizacją obejmującą coraz większą część kraju? A może zaoferować ludziom coś w zamian? Choćby wielkochiński nacjonalizm rodem z czasów wielkich cesarzy, albo pozbawiony ideologii pragmatyzm?
Problem jest coraz poważniejszy, bowiem w Chinach powstaje ideologiczna próżnia, w której pojawiają się siły nie poddające się kontroli władz - jak np. ruch Falun Gong. Kierujący krajem lokatorzy Zakazanego Miasta w Pekinie zapewne dobrze pamiętają wschodnioeuropejską lekcję sprzed 20 lat: od dzikiego strajku z powodu choćby spóźniającej się wypłaty do pierwszej niezależnej partii politycznej droga nie musi być daleka.
Jarosław Giziński