Zmarł były żołnierz AK i szef Urzędu ds. Kombatantów

Jerzy Woźniak, żołnierz, lekarz i więzień polityczny PRL, urodził się 8 listopada 1923 r. w Krakowie. Podczas II wojny światowej walczył w szeregach Armii Krajowej. Był uczestnikiem akcji „Burza". W  czasie okupacji ukończył szkołę podchorążych i podoficerską.

Walczył w oddziałach AK, NIE i DSZ oraz we Włoszech

Po wejściu oddziałów sowieckich do Polski ukrywał się i walczył w  oddziałach samoobrony AK, później w organizacji NIE i Delegaturze Sił Zbrojnych Rzeszów-Południe. W 1945 r. walczył w 2. Korpusie Polskim we Włoszech, był także członkiem Delegatury Zagranicznej Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość" pod kierownictwem płk. Józefa Maciołka (1946–1947) oraz emisariuszem delegatury WiN w Londynie na teren RP.

Skazany na karę śmierci przez UB. Wyrok zamieniono na dożywocie

W latach 1945–1946 studiował medycynę na Uniwersytecie w Innsbrucku, następnie w Edynburgu. W 1947 r. wrócił do kraju, gdzie został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Skazano go na karę śmierci, którą zamieniono na dożywotnie więzienie. W 1956 wyszedł na  wolność, podejmując przerwane studia medyczne. Pracował we Wrocławiu jako pulmonolog.

Woźniak od 1997 r. do 2001 r. sprawował funkcję zastępcy kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w rządzie Jerzego Buzka, zaś od października 2001 r. do lutego 2002 r. był jego kierownikiem. Był członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz Stowarzyszenia Społeczno-Kombatanckiego Zrzeszenia "Wolność i  Niezawisłość" we Wrocławiu. Przewodniczył Dolnośląskiemu Związkowi Żołnierzy Armii Krajowej.

Za swoją działalność Woźniak został odznaczony Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami (na emigracji w 1948 r.), Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2003 r.). Był honorowym prezesem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej

PAP, sjk