Śmierć szablisty
Urodzony 25 października 1932 roku w Warszawie był jedynym obok strzelca Adama Smelczyńskiego polskim sportowcem, który uczestniczył w sześciu igrzyskach olimpijskich (1952-1972).
W stolicy ukończył w 1956 roku Liceum Ogólnokształcące, a w 1968 roku obronił pracę magisterską i otrzymał tytuł magistra praw Uniwersytetu Warszawskiego.
W latach 1949-1974 był zawodnikiem stołecznych klubów Ogniwa, Gwardii i Legii.
Nieprzeciętnie utalentowany Pawłowski już po roku treningów w grupie "cudownych dzieci" trenera Janosa Keveya zdobył wicemistrzostwo Polski. Mając 18 lat powołany został do kadry narodowej, a podczas olimpijskiego debiutu w Helsinkach dotarł razem z Wojciechem Zabłockim do półfinału turnieju indywidualnego szablistów. Rok później znalazł się w finale brukselskich mistrzostw świata. Cztery lata później wywalczył pierwszy złoty medal MŚ w Paryżu. Później tych tytułów było więcej. W sumie miał w kolekcji 18 medali mistrzostw globu. Wysoko cenił sobie tytuł szablisty wszech czasów w klasyfikacji Międzynarodowej Federacji Szermierczej (FIE).
Z Igrzysk olimpijskich przywiózł pięć medali (dwa w turnieju indywidualnym i trzy w drużynowym, w tym jeden złoty, trzy srebrne i jeden brązowy.
14 razy wywalczył indywidualne mistrzostwo Polski, nie tylko w szabli, ale także we florecie, siedem razy wicemistrzostwo oraz 3- krotnie brązowy medal oraz 21 razy mistrzostwo kraju w konkurencji drużynowej.
Aresztowany za współpracę z obcym wywiadem (NATO i CIA) skazany został w maju 1976 roku na 25 lat więzienia. Po 10 latach i 44 dniach odzyskał wolność ułaskawiony przez ówczesną Radę Państwa.
Obok wspaniałych umiejętności szermierczych obdarzony był także talentem malarskim.
em, pap