Wprost

Po stregę i sambukę jeździ się do Włoch. Po parfait amour – do Francji, a po kruškovac do Chorwacji. Coraz więcej Polaków poluje na lokalne trunki, i to nie tylko podczas wakacji. „Wprost" przygotował alkoholową mapę Europy, która pomoże się zorientować, jaki mocny trunek warto przywieźć z zagranicznej podróży.

---

1. Alasz (Łotwa) – likier kminkowy. Przyprawiany m.in. gorzkimi migdałami, anyżem i skórką pomarańczy. Początkowo produkowany w majątku Allasch w pobliżu Rygi.

2. Aquavit (Skandynawia) – mocna (nawet do 45 proc.) wódka aromatyzowana kminkiem. Dzięki dojrzewaniu w dębowych beczkach nabiera złocistego koloru. W średniowieczu wierzono, że potrafi przywrócić życie zmarłym. Duńczycy sięgają po nią podczas bożonarodzeniowego obiadu. Norwegowie mają tradycję przewożenia beczek z aquavitem statkami przez równik. Dzięki temu, ich zdaniem, nabiera on wyjątkowego smaku.

3. Armaniak z Gaskonii (Francja) – bezpośredni przodek koniaku. Ma wyrazisty i szorstki smak. Pierwszy kieliszek pije się jednym haustem, żeby przygotować usta do rozkoszy obcowania z kolejnymi. Gaskończycy do dziś wierzą w zdrowotne właściwości armaniaku i smarują nim dziąsła dzieciom podczas chrztu, by uniknąć częstych wizyt u stomatologa.

4. Bajtra (Malta) – likier z opuncji, miodu i ziół o różowym kolorze. Często miesza się go z sokiem pomarańczowym, lemoniadą, a nawet z szampanem.

5. Borovicka (Słowacja) – gin z leśnych ziół i jagód.

6. Brennivin (Islandia) – wódka z ziemniaków o kminkowym aromacie. Wprowadzona w latach 30. charakterystyczna czarna etykieta miała odstraszać od picia alkoholu. Znakomita, by zneutralizować smak islandzkiego przysmaku – hákarl, czyli podgniłego mięsa z rekina.

7. Drambuie (Szkocja) – likier robiony na bazie whisky z miodem i ziołami. Najczęściej pija się go jako składnik drinka o nazwie „Zardzewiały gwóźdź" (Rusty Nail).

8. Escorial (Niemcy) – likier ziołowy o żółtym albo zielonym kolorze.

9. Genever (Holandia) – jałowcówka. Ma ostry smak i jest sprzedawana w kamionkowych butelkach.

10. Kännu Kukk (Estonia) – likier o głębokiej, rubinowej barwie, kminkowym smaku i aromacie. Mocny – 45-procentowy.

11. Kirsch (Niemcy, Austria, Szwajcaria) – trunek wytwarzany ze sfermentowanych wiśni, ma lekki zapach gorzkich migdałów, który pochodzi od pestek. – Niemcy nie wyobrażają sobie placka czekoladowego bez wiśni nasączonych kirschem – podkreśla Mariusz Golak, redaktor naczelny „Świata Alkoholi". Szwajcarzy wyhodowali nawet specjalne niskopienne odmiany drzew wiśniowych, by ułatwić zbiory owoców.

12. Koskenkorva (Finlandia) – jęczmień używany do jej produkcji dojrzewa pod słońcem nie zachodzącym przez kilka letnich tygodni. Wyjątkowy, łagodny smak zapewnia jej wysoka zawartość skrobi i niska zawartość olejków. Trunek nie tak znany jak wódka Finlandia, ale wcale nie mniej ceniony.

13. Krambambula (Białoruś) – nalewka korzenna pachnąca cynamonem, pieprzem, kardamonem, goździkami i gałką muszkatołową. Teraz specjalność Białorusi, ale pijano ją w dawnej Polsce. Była ulubionym trunkiem artystów w czasach Augusta III Sasa.

14. Krupnik (Litwa) – słodki, mocny likier miodowo-korzenny. Jego produkcja trwa cały rok: co kilkanaście dni dodaje się nowy składnik.

15. Kruškovac (Chorwacja) – likier gruszkowy.

16. Madlien (Malta) – likier z lokalnych ziół z aromatem kminku i anyżu. Jego recepturę opracowała Madalien Camilleri, babka dzisiejszych właścicieli wytwórni.

17. Maraschino (Chorwacja) – likier wiśniowy, jeden z nielicznych likierów otrzymywanych w procesie destylacji. Cenili go m.in. angielski król Jerzy IV i Napoleon.

18. Mastika (Bułgaria, Grecja, Macedonia) – mocny (45 proc.) alkohol zaprawiany mastyksem (żywicą z drzewa pistacji kleistej) i olejkiem anyżowym. W Grecji są dwa rodzaje mastiki: „standardowa" i przypominająca ouzo. W Macedonii mastika jest trunkiem narodowym. W Bułgarii pija się ją z likierem miętowym.

19. Nemiroff (Ukraina) – trzecia najlepiej sprzedająca się wódka na świecie po Smirnoffie i Absolucie. – Jesteśmy jedyną marką ukraińską, która osiągnęła taki sukces. Wódka o smaku ostrej papryczki i miodu jest wizytówką Ukrainy na świecie – mówi Marina Frolowa, koordynator marketingowy Nemiroffa na Polskę. W promocję marki zaangażowany był bokserski mistrz świata Mike Tyson.

20. Orahovac (Chorwacja) – likier orzechowy.

21. Parfait amour (Francja) – likier fiołkowy. Ponoć ten trunek jest afrodyzjakiem – dlatego serwowano go gościom ekskluzywnych domów publicznych w dawnej Francji.

22. Piercowka (pieprzówka), limonnaja (cytrynówka), ochotniczaja (myśliwska) (Rosja) – wódki z takimi dodatkami, jak pieprz, goździki, jałowiec czy imbir.

23. Potocki (Polska i eksport). Mówisz: Polska, myślisz: wódka. Tyle że już w nowych gatunkach. – Chcę, by moja wódka była sprzedawana w największych miastach świata i by dzięki niej udało się przedstawić nasz kraj w korzystnym świetle – deklaruje Jan Roman Potocki, producent wódki Potocki. Na razie wprowadził swoją wódkę m.in. do lokali Nowego Jorku, Paryża.

24. Raki (Turcja) – wódka anyżowa z posmakiem lukrecji. Gdy zmiesza się ją pół na pół z wodą, nabiera mlecznego koloru, dlatego Turcy nazywają ją mlekiem lwa.

25. Rakija (Bałkany) – wysokoprocentowy napój alkoholowy (40-60 proc.), podobny do brandy, wytwarzany ze sfermentowanych owoców, najczęściej ze śliwek. Rakija nosi różne nazwy – w Bułgarii, Bośni, Chorwacji, Macedonii i Serbii to rakija, w Grecji i Albanii raki, na Węgrzech pálinka, w Słowacji pálenka, w Rumunii rachiu, a w Słowenii žganje. W Chorwacji warto kupić travaricę. Z Albanii można przywieźć raki rushi – również powstającą z winogron. W Grecji można dostać wyjątkowo mocną (80 proc.) rakiję winogronową sprzedawaną w plastikowych butelkach przez miejscowych rolników.

26. Sambuca (Włochy) – likier z jagód czarnego bzu i lukrecji.

27. Sherry, także jerez, xeres (Hiszpania) – wzmocnione wino pochodzące z rejonu Jerez de la Frontera, popularne w Anglii, stąd angielska nazwa tego trunku.

28. Skanderbeg (Albania) – brandy nazwana na cześć albańskiego bohatera narodowego, który bronił kraj przed Turkami osmańskimi.

29. Strega (Włochy) – po włosku „czarownica". Popularny likier produkowany z 70 gatunków ziół, korzeni i kory drzew rosnących w Apeninach.

30. Unicum (Węgry) – likier ziołowy, którym można się ratować po przejedzeniu gulaszem. Butelka ma charakterystyczny kształt budki z krzyżem. Jego nazwa pochodzi od zawołania cesarza Józefa II, który w 1790 r. spróbował nowej mikstury swojego nadwornego lekarza dr. Zwacka. Unicum powstaje z 40 ziół i korzeni przez 30 dni moczonych w częściowo destylowanej wodzie.

31. Vana (Estonia) – ciemnobrązowy likier o delikatnym, rumowym smaku. Odnajdziemy w nim także cynamon i wanilię. Mocny, 40-procentowy.