Politycy PSL zaczęli się obawiać losu „przystawek", czyli LPR i Samoobrony. Oficjalnie nie mówili złego słowa o Waldemarze Pawlaku. Nieoficjalnie naciskali, by ich szef przestał ustępować pola premierowi i wyszedł z cienia. Tym bardziej że kryzys finansowy i gazowy dały po temu dobrą okazję. Lider ludowców postanowił więc wyleczyć frustracje partyjnych kolegów i jest ostatnio hiperaktywny. Znów stara się odegrać rolę męża opatrznościowego, podkreślając przy tym różnice między pomysłami PSL i PO. Jeszcze gdy premier i minister finansów uspokajali, że Polsce kryzys nie grozi, Pawlak ostrzegał, że w polskie firmy uderzy sprawa tzw. opcji walutowych. W swoim resorcie uruchomił specjalną infolinię dla przedsiębiorców, którzy stracili na opcjach. W wyjątkowo ostrych słowach zbeształ zachodnie banki za czarne prognozy dla polskiej gospodarki i spekulacje walutowe. Pochwalił Radę Polityki Pieniężnej za obniżkę stóp procentowych i dał do zrozumienia, że oczekuje kolejnej. Zauważył, że trzeba jeszcze przemyśleć plan wejścia do poczekalni euro już w tym roku („Polski PKB ma wzrosnąć o 2 proc., strefy euro – spaść o 1,8 proc. W tych warunkach musimy zachować spokój, zamiast pchać się tam, gdzie są kłopoty"). Stwierdził, że w sprawie mediów publicznych potrzebny jest szeroki kompromis. Delikatnie dał do zrozumienia, że planom reformy KRUS, nad którymi pracuje Boni, trzeba się dokładnie przyjrzeć. Nie pozostawił też wątpliwości, że za projekt budżetu, który się rozsypał i będzie zapewne wymagał nowelizacji, odpowiedzialność bierze PO.
Teraz wicepremier i minister gospodarki chce zaistnieć dzięki własnemu planowi antykryzysowemu – planowi Pawlaka. Już 23 stycznia usiłował „przykryć" medialny hit – nominację Czumy – przedstawiając pakiet dla gospodarki opracowany przez jego resort (możliwość ograniczania czasu pracy i płac przez firmy, obniżenie akcyzy na energię dla części zakładów, zmniejszenie biurokracji, zmiany w prawie bankowym, rozbudowa systemu państwowych poręczeń i gwarancji dla kredytów, zastąpienie akcyzy od samochodów podatkiem ekologicznym itp.). To nie koniec. PSL stworzyło też własny zespół ekspertów. – Spotykał się on w każdy wtorek. Jego zadaniem było opracowanie konkretnych pomysłów na walkę z kryzysem. Gotowe propozycje zostały przekazane ministrom i wiceministrom z PSL – poinformował Stanisław Żelichowski, szef klubu poselskiego PSL. Niedawno Pawlak zaskoczył pomysłem, który ściągnął z USA. Proponuje, aby państwo na korzystnych warunkach pożyczało starającym się o kredyt hipoteczny pieniądze na wkład własny oraz dopłacało do raty tym, który mają problemy ze spłatą takich kredytów.

Co do schedy po obecnym premierze Pawlak też ma nowy plan. W ostateczności ucieknie się do postraszenia Tuska wystawieniem w wyborach prezydenckich peeselowskiego kandydata, który liderowi PO mógłby urwać kilka procent głosów, być może niezbędnych do zwycięstwa. Wydaje się bowiem, że wizja uzgodnionego z koalicjantem przejęcia premierostwa odjechała daleko. PO kilkakrotnie wypuszczała już próbne balony z listą kandydatów na następców Tuska – wyłącznie z PO. Wiele zależy jednak od tego, jak bardzo kryzys da się we znaki polskiej gospodarce w najbliższych miesiącach i kto w największym stopniu zostanie obarczony za to winą – minister gospodarki Waldemar Pawlak czy rząd jako taki, czyli przede wszystkim Donald Tusk i PO. Dlatego Pawlak zaczął się dwoić i troić, aby podkreślić różnice między koalicjantami. Poseł PiS i były minister rolnictwa Wojciech Mojzesowicz, który w końcu lat 90. opuścił PSL (Pawlak zalicza go do „renegatów"), dokłada do tego złe nastroje na wsi. W zeszłym roku znacznie spadły ceny produktów rolnych, a wzrosły koszty ich wytwarzania. Rolnicy są wściekli na rząd, w tym na PSL. – Peeselowcy sięgają więc po starą śpiewkę: my chcemy dobrze, ale zły koalicjant nam nie pozwala – mówi Mojzesowicz.

Trudno dziś ocenić, czy ofensywa Pawlaka się powiedzie. Pewne jest tylko jedno: żaden kryzys nie jest w stanie zatopić jego politycznej kariery. Urodzony w 1959 r. we wsi Model w Płockiem Waldemar Pawlak zaczynał niepozornie. Zwycięstwo w olimpiadzie szkolnej dało mu w 1978 r. wstęp na Politechnikę Warszawską, gdzie ukończył Wydział Samochodów i Maszyn Roboczych. Po studiach wrócił w rodzinne strony i w szkole podstawowej w Pacynie nauczał podstaw obsługi komputera. Zamiłowanie do informatyki zostało mu zresztą do dziś. W połowie lat 80. wstąpił do ZSL, z którego listy był posłem na Sejm kontraktowy. Już w 1991 r. został prezesem PSL, a zaledwie rok później ówczesny prezydent Lech Wałęsa desygnował go na premiera. Pawlak miał wtedy niespełna 33 lata. Stało się to w następstwie słynnej nocy teczek (z 4 na 5 czerwca 1992 r.), gdy upadł rząd Jana Olszewskiego. Kuriozalne okoliczności wyznaczenia go do tej roli unieśmiertelniły książka „Lewy czerwcowy" Piotra Semki i Jacka Kurskiego, film „Nocna zmiana" tego ostatniego i popularny do dziś przebój Kultu „Panie Waldku, pan się nie boi". Pawlak porządził zaledwie 33 dni, gdyż nie zdołał skompletować gabinetu, ale to był przełom: ten mało wówczas znany polityk zyskał rozgłos. Na kolejne premierostwo Pawlak czekał niewiele ponad rok – do października 1993 r. Został szefem rządu, choć to SLD wygrał wybory. – W sojuszu była zgoda tylko na jednego kandydata na premiera: Aleksandra Kwaśniewskiego. Ale on nie chciał tej funkcji, mierzył w prezydenturę. Tylko dzięki temu Pawlak dostał to stanowisko – wspomina były premier Józef Oleksy.
Te wydarzenia są bardzo charakterystyczne dla Pawlaka i jego kariery. Nie raz tuzy sceny politycznej lat 90. usiłowały wykorzystać go jako użyteczną marionetkę. Potem okazywało się, że pod maską jego nieporadności i zagubienia kryje się zręczny gracz. O wielu z tych, którzy chcieli się nim posłużyć, dawno zapomniano. Pawlak wciąż jest w grze. Z czasem wizerunek sztywnego „cyborga", który do niego przylgnął, zaczął kontrastować z tym, czego się o nim dowiadywano. Pojawił się Pawlak patron niejasnych interesów, Pawlak zręczny menedżer, a nawet Pawlak łamacz damskich serc. W zdumiewający sposób wychodził z opresji, które wykończyłyby każdego innego polityka.
Nie zaszkodziły mu żadne afery: ani słynny trójkąt Buchacza (ministrowie PSL w rządzie Pawlaka wnieśli majątek publiczny o wartości 545 mln zł do trzech spółek w takich sposób, że skarb państwa stracił kontrolę nad tymi pieniędzmi i firmami), ani tzw. afera InterAms, która w marcu 1995 r. doprowadziła do dymisji Pawlaka ze stanowiska premiera, ani jego interesy z kontrowersyjnym biznesmenem Piotrem Bykowskim (Pawlak krótko był szefem stworzonego przez niego Krajowego Samorządowego Funduszu Pożyczkowego Karbona, któremu zarzucano wyłudzanie pieniędzy od ludzi) czy Zbigniewem Komorowskim, partnerem biznesowym Edwarda Mazura, oskarżanego o udział w zabójstwie szefa policji gen. Marka Papały (w latach 2001-2005 Pawlak był szefem kontrolowanej przez Komorowskiego Warszawskiej Giełdy Towarowej), ani sprzedaż przed trzema laty siedziby PSL przy ul. Grzybowskiej w Warszawie (część ludowców zarzuciła mu zaniżenie jej wartości i odeszła z partii).

Gdy dziennikarze rok temu zapytali Pawlaka, gdzie podziały się jego pieniądze – bo w poprzednich oświadczeniach wykazywał znaczny majątek – zbył ich wzruszeniem ramion. To samo robił za każdym razem, gdy domagano się od niego wyjaśnienia udziału we wspomnianych wcześniej interesach. Nie zareagował nawet na ujawnioną trzy lata temu przez tabloidy informację, że mieszka z kochanką i ma nieślubne dziecko, na które na dodatek nie płaci rzekomo alimentów. Pawlak robił to, co odradziłby każdy spec od marketingu. Zadającym trudne pytania mówił: „Sio!". I to działało.
Przeżył nawet upadek w polityczny niebyt po dymisji w 1995 r., swej klęsce w wyborach prezydenckich i bardzo słabym wyniku PSL w wyborach do Sejmu w 1997 r. Stracił przywództwo w partii na rzecz Jarosława Kalinowskiego i się wycofał. Przeżył i jeszcze dorobił się dzięki pomocy Komorowskiego ( jako szef WGT, zresztą bardzo sprawny, zarabiał nawet 250 tys. zł rocznie). W 2005 r. wrócił w wielkim stylu, odzyskując prezesurę w PSL. Jego rywale albo odeszli z partii, jak Janusz Wojciechowski czy Zdzisław Podkański (stworzyli PSL „Piast"), albo zostali zmarginalizowani, jak Jarosław Kalinowski (szykuje się właśnie do „ucieczki" do Parlamentu Europejskiego).
Sukcesy PSL w ostatnich wyborach samorządowych i parlamentarnych oraz wejście do rządu Tuska (czyli możliwość wynagrodzenia „dołów" licznymi posadami) dały Pawlakowi spokój wewnątrz partii i możliwość przygotowania się do batalii o kolejne premierostwo. Nawet jeśli przez ostatni rok trochę się pogubił, dziś znów wraca do gry. Tym razem nikt mu nie odda fotela szefa rządu jako niegroźnemu figurantowi, bo nikt go już nie lekceważy. Pawlak ten fotel będzie musiał wyszarpać od PO, a to wróży tej pozornie spokojnej koalicji kłopoty.