Pensja przewodniczącego Komisji Europejskiej Portugalczyka José Manuela Barroso jest nawet wyższa niż prezydenta USA Baracka Obamy. A to oznacza, że rząd UE, za jaki można uznać Komisję Europejską, to najdroższy rząd świata. W tym roku ze stanowiska odejdzie 20 komisarzy, w tym Danuta Hübner. Odprawy i emerytury dla nich będą kosztowały europejskich podatników ponad 100 mln zł.

---

Oficjalnie w ciągu pięcioletniej kadencji komisarz zarabia „tylko" 6,5 mln zł. „Goła” miesięczna pensja to bowiem 92 tys. zł. Po dodaniu funduszu reprezentacyjnego (34 tys. zł rocznie) oraz dodatku na zamieszkanie (166 tys. zł rocznie) rośnie ona do 109 tys. zł miesięcznie. Po zakończeniu kadencji komisarz przez trzy lata będzie dostawać 65 proc. pensji. W tym okresie otrzyma więc 1,66 mln zł. Dostanie także dodatek na przeprowadzkę do kraju w wysokości 92 tys. zł. Po pięciu latach pracy nabywa też prawo do dożywotniej emerytury w wysokości 19,7 tys. zł miesięcznie. To oznacza, że z tego tytułu w sumie pobierze 3,96 mln zł (zakładamy, że będzie ją pobierać przez 16,7 roku, bo taka jest średnia długość życia dla 65-letniego obywatela UE). Razem daje to 12,1 mln zł.

Komisarz ds. pomocy humanitarnej i rozwoju Louis Michel nie mógł uwierzyć, kiedy dziennikarz belgijskiego dziennika „De Standaard" powiedział mu, ile pieniędzy otrzyma. „Jeżeli to prawda, to natychmiast przechodzę na emeryturę” – oświadczył. Pełną wysokość apanaży unijnych komisarzy ujawniła pod koniec marca 2009 r. brytyjska organizacja Open Europe. I nawet w przyzwyczajonych do unijnych „konfitur” krajach wybuchł skandal. Rzecznik prasowy Komisji Europejskiej Johannes Laitenberger argumentował, że wynagrodzenia muszą być tak wysokie, aby „zapewnić niezależność” komisarzy.

Zdecydowana większość komisarzy to fi guranci, a Komisją Europejską rządzą tzw. mandaryni, czyli grupa wysokich urzędników KE. Tak napisał holenderski dziennikarz Derk-Jan Eppink w wydanej w 2007 r. książce „The Life of a European Mandarin: Inside the Commission" („Z życia europejskiego mandaryna, czyli Komisja Europejska od kuchni”). W październiku 2006 r. ówczesny komisarz UE ds. przemysłu Niemiec Günter Verheugen poskarżył się nawet w wywiadzie dla „Süddeutsche Zeitung”, że mandaryni blokują wszystkie jego działania. Dwa tygodnie później w tabloidach ukazały się jego zdjęcia z wakacji, na których spacerował za rękę z Petrą Erler, szefową swojego gabinetu, którą wcześniej awansował na to stanowisko. Osłabiony w wyniku skandalu Verheugen nigdy więcej nie wysuwał publicznie zarzutu, że nie ma faktycznej władzy. Zdaniem Eppinka, to mandaryni w ten sposób unieszkodliwili niepokornego Verheugena.

Po co europejscy podatnicy wydają setki milionów złotych na tworzenie fi guranckich stanowisk? Przecież samo zorientowanie się w funkcjonowaniu Komisji Europejskiej zajmuje dwa lata, a kadencja komisarza trwa pięć lat. Co prawda, jest możliwość pozostania na kolejną kadencję, ale prawie nikt tego nie robi (w 2009 r. zostanie odwołanych aż 20 z 27 komisarzy). Na stanowiskach mają być bowiem tylko tak długo, by nabyć prawa do wszystkich apanaży, a potem zwolnić miejsce dla kolejnych chętnych. Jak twierdzi Eppink, stanowisko komisarza w UE traktuje się jako nagrodę dla zaufanych przyjaciół.

W lutym 2009 r. premier Donald Tusk nagle ogłosił, że polska komisarz UE Danuta Hübner, do tej pory związana z SLD (była m.in. szefową gabinetu Aleksandra Kwaśniewskiego, a na komisarza nominował ją Leszek Miller), wystartuje z list PO do Parlamentu Europejskiego. Działacze PO komentowali w gazetach, że decyzja ta nie była z nikim konsultowana i jest dla nich olbrzymim zaskoczeniem. O co chodziło Tuskowi? Otóż jeżeli Hübner wygra wybory i dostanie mandat (a wszystkie sondaże na to wskazują), będzie musiała zwolnić stanowisko komisarza. A o tym, kto ją zastąpi i zarobi tyle, by ustawić do końca życia nie tylko siebie, ale i rodzinę, zadecyduje jednoosobowo premier (teoretycznie kandydaturę mógłby zawetować przewodniczący komisji José Manuel Barroso, ale nigdy się to wcześniej nie zdarzyło).

22 marca na konferencji prasowej premier Donald Tusk oświadczył, że nie ma potrzeby wyznaczania komisarza na okres przejściowy (w grudniu i tak kończy się kadencja komisarzy), a Danutę Hübner może zastąpić przedstawiciel KE z innego kraju. W ten sposób dał do zrozumienia, że nie zamierza się spieszyć z podjęciem decyzji o nominacji. W najbliższym czasie w otoczeniu premiera z pewnością pojawi się wielu ekspertów ds. unii, którzy będą się chcieli przypodobać szefowi rządu, by to ich wybrał, a przedłużając ogłoszenie swojej decyzji, premier będzie mógł więcej od nich uzyskać. W ten sposób jednak ostatecznie udowodni, że obsadzanie tego stanowiska nie jest konieczne, a ono samo jest jedynie synekurą.