Wprost

– Dzieciaki, które mają dziś więcej samodzielności, będą wygrywać w dorosłym życiu, będą bardziej pewne siebie i przebojowe – mówi „Wprost" Lenore Skenazy. Gdy lęk rodziców o dziecko jest tak silny, że nie może ono spędzać czasu samo z kolegami, to wyklucza je to z życia społecznego. A pozbawione bodźców i wyzwań nie rozwinie umiejętności niezbędnych do funkcjonowania w świecie, będzie społecznie upośledzone.

---

Nadopiekuńczość rodziców jest powodowana lękiem przed niebezpieczeństwami, często wyimaginowanymi. Jak wynika z kanadyjskich statystyk, na 66,5 tys. zaginięć dzieci do 18. roku życia zdecydowana większość jest wynikiem ucieczki z domu. W 349 przypadkach dziecko zostało uprowadzone przez któregoś z rodziców, najczęściej z powodu sporu o prawa do dziecka. Tylko w 30 przypadkach porywaczem był ktoś obcy bądź członek dalszej rodziny. – Nasze dzieci nie są dziś mniej bezpieczne, niż my byliśmy w ich wieku. I tak jak nas nie można ich wychować pod kloszem. Same muszą się nauczyć przestrzegania zasad bezpieczeństwa i radzenia sobie w trudnej sytuacji, czy to będzie niegrzeczny chłopak na podwórku, czy prześladowca. W życiu dorosłym nie będą miały obok mamy, która pomoże w każdej sytuacji – mówi Skenazy.
Na rynku są dziesiątki gadżetów mających zwiększyć bezpieczeństwo dziecka. Do pleca- ka dziecka można włożyć GPS, by sprawdzać, gdzie dziecko przebywa, a w pokoju zainstalować elektronicznę nianię, by słuchać, czy dziecko oddycha. Kaski dla małych dzieci mają je chronić podczas zabawy i nauki chodzenia. – To szaleństwo. I sugestia, że żadna opieka, jaką zapewniamy dziecku, nie jest wystarczająca. Prowadzi do tego, że traktujemy dzieci jak inwalidów, wszystko robimy za nie, we wszystkim pomagamy i o wszystkim decydujemy. Jak w takich warunkach mają się nauczyć samodzielności? – pyta Skenazy.
Prof. Frank Furedi, socjolog z University of Kent w Wielkiej Brytanii, w książce „Paranoid Parenting" (Paranoiczne rodzicielstwo) opisuje kulturę strachu, która zniewoliła zarówno dzieci, jak i rodziców. Przypomina, że jeszcze w 1971 r. 80 proc. ośmiolatków bez opieki rodziców każdego dnia wędrowało do szkoły. Obecnie taką swobodę ma mniej niż 10 proc. dzieci w tym wieku. – Boimy się potrącenia przez samochód, ale jeszcze bardziej pedofili i zboczeńców. Ta psychoza strachu powoduje, że rodzicom trudno przełamać powszechnie obowiązujące zasady – mówi „Wprost” prof. Daniel Freeman, psychiatra w King’s College London, autor książki „Paranoia: The 21st-century Fear” (Paranoja: lęk XXI wieku).
Popularne zabawy i gry dziecięce znikają z podwórek, bo zdaniem ekspertów są niebezpieczne. Niektóre szkoły podstawowe w Wielkiej Brytanii zakazały gry w berka podczas przerw, inne zakazują wszelkich gier kontaktowych. Dyrekcja Burnham Grammar School wprowadziła zakaz gry w piłkę nożną, żeby uchronić dzieci przed uderzeniami piłką. Dzieciom zabrania się aktywności zarówno fizycznej, jak i umysłowej. W wielu bibliotekach publicznych w Nowym Jorku osoby do 18. roku życia nie mogą przebywać bez opieki dorosłych. Ale dorośli też znaleźli się pod ostrzałem. Każdy dorosły w Wielkiej Brytanii, który w jakikolwiek sposób nawiązuje w kontakt z dzieckiem, jest potencjalnym pedofilem. Przedszkolanki, nauczyciele, opiekunowie, a nawet rodzice, którzy chcą uczestniczyć w wycieczkach szkolnych jako opiekunowie, muszą się zgłosić na policję, przejść badania i udokumentować, że nie mają przeszłości kryminalnej związanej z molestowaniem dzieci. Wszelkie dotykanie dzieci jest w zasadzie zakazane – prawnie lub nieformalnie. Przedszkolanki boją się smarować dzieci kremem do opalania, żeby nie zostać oskarżone o molestowanie. Taka atmosfera strachu i wywoływany przez nią dystans nie sprzyja prawidłowemu rozwojowi dzieci.