Dziennik „Haarec" opublikował niedawno „mapę nienawiści". Znaleźli się na niej izraelscy Arabowie, imigranci z Etiopii, ortodoksi, osadnicy z Zachodniego Brzegu, nielegalni obcy robotnicy i imigranci z byłego Związku Radzieckiego. Izrael jest jeszcze państwem „w drodze" i społeczeństwem podzielonym na grupy i podgrupy. Zastanawiający jest ambiwalentny stosunek do imigrantów z byłego ZSRR.

---

Z jednej strony, docenia się ich wkład w budowę państwa, w jego bezpieczeństwo i obronność, z drugiej – każda blondynka na ulicy jest potencjalną prostytutką, a każdy wąsaty mężczyzna członkiem mafii. Z danych opublikowanych przez Instytut Demokracji w Jerozolimie wynika, że aż 68 proc. zasiedziałych Izraelczyków uważa, że rosyjska imigracja jest odpowiedzialna za bezprecedensowy wzrost  przestępczości. W poplątanej konstelacji obcości, wrogości i podziałów dominują nienawistne stosunki między ortodoksami a świecką częścią społeczeństwa. Dochodzą one do głosu w różnych miejscach w Izraelu, a szczególnie w Jerozolimie. Na styku bastionu ortodoksów, dzielnicy Mea Szearim (Sto Bram), ze świeckimi kwartałami miasta straszą zgliszcza spalonych straganów i pojemników na śmieci. W każdy piątek na ulice wychodzą tysięczne tłumy w czarnych kapotach, które walczą o zachowanie żydowskiego charakteru Jerozolimy. „Kozacy Pana Boga", jak ich nazywają, walczą już nie tylko w obronie własnego getta i podstawowych nakazów religii żydowskiej, ale również o przyszłe oblicze państwa.

Ortodoksyjna intifada na ulicach stolicy jest również aktem nieufności wobec instytucji świeckiego  państwa. Nieprzypadkowo lipcowy incydent związany z aresztowaniem religijnej matki podejrzanej o znęcanie się nad dzieckiem przerodził się w spontaniczne demonstracje przeciwko rządowi i władzom miejskim. Po raz pierwszy w historii Izraela Żydzi zaatakowali instytucje państwowe, w tym ministerstwa edukacji, pracy i opieki społecznej oraz siedzibę rady miejskiej. Do minującą rolę w zajściach w Jerozolimie odgrywają ortodoksi z Neturei Karta (Strażnicy Miasta), niewielkiej skrajnej grupy utworzonej sto lat temu przez rabinów węgierskich. Nie uznają oni Izraela, uważając, że prawdziwe państwo żydowskie powstanie dopiero po nadejściu Mesjasza. Ale w odróżnieniu od „normalnych" burzliwych zajść w przeszłości tym razem na ulice wyszli zwykli mieszkańcy dzielnic ortodoksyjnych, którzy walczą o przetrwanie swojego prywatnego starego świata.

Szaj Horowitz, religijny działacz społeczny z Jerozolimy, opowiada, że ortodoksi przyzwyczaili się już do świeckiej nienawiści. Jest ona oparta na stereotypach oraz na kompletnej nieznajomości judaizmu i historii narodu żydowskiego. Według niego kuźnią intelektualnej wrogości do ortodoksów są uniwersytety, środki masowego przekazu, sądownictwo i świeckie partie. Inni działacze religijni mówią nawet o „maccartyzmie" liberałów. Izraelscy ortodoksi czują się sfrustrowani i zdradzeni za każdym razem, gdy większość obraża ich, demonstruje wobec nich pogardę i na przymus religijny odpowiada wyrafinowanym przymusem antyreligijnym. Utarła się opinia, że przyczyną żydowskiego rozdarcia są roszczeniowe postawy środowisk religijnych, co częściowo jest prawdą. Jednak również społeczność świecka stoi przed koniecznością swoistego rachunku sumienia i wyciągnięcia nauk z historii.

Wszak wojna Żydów z Żydami doprowadziła kiedyś do zburzenia świątyni Salomona.