Wśród wad obecnego rozwiązania wymienia się koszty, odmowę opłacania niektórych świadczeń przez firmy ubezpieczeniowe i konieczność pokrywania kosztów leczenia darmozjadów trafiających do izb przyjęć w szpitalach przez innych. Czy państwowy system ubezpieczeń zdrowotnych sytuację poprawi, czy pogorszy? Skoro firmy ubezpieczeniowe nie pokrywają niektórych świadczeń, to czy ktoś sądzi, że zapewni to biurokracja rządowa? Trzeba pamiętać, że w niektórych krajach z państwowymi systemami opieki medycznej rządy uniemożliwiają obywatelom wydawanie ich własnych pieniędzy na lekarstwa lub zabiegi, ponieważ biurokracja państwowa ich nie dopuszcza. Można wtedy jedynie wyjechać za granicę albo przemycić potrzebne specyfiki.

Taka sytuacja bardzo odpowiada elitom, które chcą kontrolować życie obywateli. Co do samych elit, nie byłoby zgodne ze „sprawiedliwością społeczną", gdyby niektórym – tylko dlatego że po prostu mają pieniądze – umożliwiono korzystanie ze świadczeń medycznych niedostępnych dla innych obywateli. Bardzo niewielu ludzi po prostu ma pieniądze. Większość pieniądze zarobiła, wytwarzając dobra, których potrzebowali inni. Ale system, w którym kupuje się za zarobione pieniądze to, co się chce, zamiast dostawać coś, co elity raczą przyznać, jest nie do pogodzenia z wizją świata kontrolowanego przez elity, którą one nazywają „sprawiedliwością społeczną” albo określają za pomocą innego chwytliwego hasła politycznego.

Nieubezpieczeni to kolejny poważny argument mający uzasadniać wprowadzenie państwowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych. Wielu Amerykanów bez ubezpieczenia zdrowotnego zarabia jednak na tyle dużo, że znaczna ich część sama takie rozwiązanie wybrała. Ubodzy natomiast mogą być ubezpieczeni w Medicaid. Bez ubezpieczenia można sobie poradzić dzięki zagwarantowanemu przez rząd darmowemu leczeniu. W całej historii USA większość Amerykanów nie miała ubezpieczeń zdrowotnych. Rachunki za świadczenia, nawet bardzo wysokie, spłacano miesiącami lub latami. Nie jest to oczywiście rozwiązanie idealne dla każdego i w każdej sytuacji. Ale jeśli jesteśmy skłonni natychmiast wprowadzać kontrolę państwa nad naszym życiem za każdym razem, gdy coś nie jest idealne, nie pozostaniemy długo wolnym narodem.

Jak na ironię, to przez polityków ubezpieczenia zdrowotne są tak drogie, że wielu obywateli z nich rezygnuje. Ubezpieczenie ma pokrywać ryzyko, ale decyzje polityków spowodowały, że pokrywa też to, co ryzykiem nie jest. Tego nie chcą opłacać z polis zdrowotnych ani nabywcy ubezpieczeń, ani sprzedawcy. W różnych stanach z ubezpieczenia zdrowotnego trzeba pokrywać koszty leczenia bezpłodności, coroczne badania i inne sprawy, które nie mają nic wspólnego z ryzykiem. Wielu Amerykanów chce przede wszystkim ubezpieczenia chroniącego ich przed sytuacją, w której poważna choroba pozbawi ich oszczędności całego życia. Nie można jednak wykupić ubezpieczenia tylko od poważnych chorób, gdy politycy dorzucają świadczenia podnoszące koszt polisy. Rząd federalny już zapowiada poszerzenie zakresu świadczeń pokrywanych z ubezpieczeń, co oznacza wzrost cen polis. Farsą jest wolny wybór, który ma ponoć spowodować, że na skutek konkurencji prywatne firmy ubezpieczeniowe będą działać uczciwie. Politycy potrafią zrobić tylko jedno i na pewno to zrobią – nadal będą podnosić koszty prywatnych ubezpieczeń, aż staną się niedostępne. Wolny wybór to po prostu dążenie do wprowadzenia systemu z jednym płatnikiem, co jest eufemistycznym określeniem monopolu państwa.