Ale sztuka to nie sport i – z reguły – królowe są (przynajmniej) dwie. Mutter dzieli się więc tronem z Amerykanką Hilary Hahn. Ta trzydziestolatka o prezencji gimnazjalistki zachwyca wyrafinowaną, nieco staromodną grą, wytworną i elegancką niczym z przedwojennych salonów. Mówi płynnie czterema językami (w tym po japońsku) i raz po raz objeżdża świat, a w podróżach prowadzi internetowy dziennik, do którego wkleja elektroniczne pocztówki z odwiedzanych miast wraz z uwagami o pobycie i koncercie. Jej strona cieszy się niezwykłym powodzeniem. Występy Hahn uświetniają wiele niezwykłych uroczystości, by wspomnieć inaugurację pontyfikatu Benedykta XVI.

 Na bezcennym stradivariusie gra także Joshua Bell – amerykański „wieczny chłopiec", choć już czterdziestoletni, kochający luksusowe życie i komputery. O jego skrzypcach było u nas niedawno głośno, bo należały niegdyś do genialnego polskiego wirtuoza Bronisława Hubermana i Bell zagrał na nich podczas koncertu, z którego dochód został przeznaczony na rzecz powstającego w Warszawie Muzeum Historii Żydów Polskich. Bell jest pochodzenia żydowskiego, podobnie jak Huberman i dziesiątki wielkich skrzypków. Dysponuje jasnym, szlachetnym tonem, o czym mogą się przekonać nie tylko miłośnicy klasyki, bo nie stroni od lżejszej muzy, chętnie nagrywając np. muzykę filmową („Iris”, „Purpurowe skrzypce”). Trzy lata temu Bell zgodził się na osobliwy eksperyment: 43 minuty grał anonimowo na stacji waszyngtońskiego metra. Happening zorganizowany przez „Washington Post” miał odpowiedzieć na pytanie, czy „w banalnych okolicznościach i o niekorzystnej porze piękno zostanie zauważone”.

Trudno nie zauważyć Nigela Kennedy’ego (53 lata) – najbardziej rozpoznawalnego skrzypka świata, wciąż enfant terrible scen, estrad czy klubów, w których chętnie występuje. Kennedy zasłynął punkowym „irokezem" na głowie – czegoś takiego szacowne filharmonie nigdy nie widziały! – i największym sukcesem komercyjnym w dziejach klasycznej fonografii: nagrane w 1989 r. „Cztery pory roku” Vivaldiego zostały sprzedane w ponad 2 mln egzemplarzy. Fenomenalnie utalentowany, z równą swobodą gra Brahmsa i Sibeliusa, Hendriksa czy ludową muzykę żydowską i wszystko brzmi ekscytująco. Ożeniony z Polką Kennedy jest częstym gościem w Krakowie i chętnie promuje polską muzykę. Robi to po swojemu, czyli genialnie i kontrowersyjnie: na okładce albumu „Polish Spirit” (z koncertami Karłowicza i Młynarskiego, dziadka Wojciecha) stoją butelki wódki i kieliszki w charakterystycznym zamazaniu...

Na osobną uwagę zasługuje Gidon Kremer, bo to i wielki artysta, i człowiek instytucja. Repertuar 62-letniego Łotysza obejmuje niemal całą historię muzyki, od Bacha po tanga Piazzolli. Wiecznie w drodze, wciąż poszukujący nowych brzmień, tryskający energią i zaskakujący ekspresją chętnie nagrywa z innym nieprzewidywalnym duchem, pianistką Marthą Argerich. Kremer od lat promuje muzykę krajów nadbałtyckich. Z młodych muzyków Litwy, Łotwy i Estonii zorganizował swą sławną orkiestrę Kremerata Baltica wykonującą dzieła współczesnych bałtyckich kompozytorów.

Do skrzypcowej superligi należy też książę barokowych skrzypiec Giuliano Carmignola. 58-letni Włoch, przez lata uznany artysta, światową sławę zyskał stosunkowo niedawno, gdy zaczął grać na starym instrumencie o jelitowych strunach, na jakich grano w czasach Vivaldiego czy Haendla. Grający z imponującą wirtuozerią, lekkością i fantazją Carmignola nie ma sobie równych w barokowym repertuarze, a jego płyty zapierają dech.