Obecnie rosyjski styl staje się coraz bardziej popularnym nurtem w modzie izraelskiej z górnej półki. Kostiumy z epoki Katarzyny Wielkiej, stroje z kołnierzykiem bluzy wojskowej Stalina. Koszule w stylu kozackim, nawet druciane okulary Trockiego i Berii – wszystko to można dzisiaj kupić w drogich sklepach na Kikar Hamedina w Tel Awiwie. Wprawdzie nie wszystkie elegantki mogą sobie pozwolić na kostium za 5 tys. euro czy rękawiczki skopiowane z „Doktora Żywago", ale żony i przyjaciółki rosyjsko-izraelskich oligarchów nie patrzą na cenę. Za ich przykładem idą również miejscowe patrycjuszki niezwiązane z Rosją.

Popularność rosyjskiego stylu poza Rosją nie jest niczym nowym. Już na początku XX wieku księżna Irina Jusupowa i jej mąż Feliks, bardziej znany jako zabójca Rasputina, otworzyli w Paryżu ekskluzywny dom mody IRFE, w którym ubierały się koronowane głowy Europy. W ich ślady poszła później nieślubna córka żydowskiego kupca z Petersburga, Walentyna Nikołajewna Sanina. Miała zaledwie 20 lat, gdy tuż przed wybuchem II wojny światowej przyjechała do Ameryki z dwoma dolarami w złocie i walizką z sukienkami, które sama zaprojektowała. W 1928 r. otworzyła dom mody Valentina Gowns. Jej stałymi klientkami były Greta Garbo i Gloria Swanson. Marina Głudzin, wnuczka Walentyny, która kilka lat temu przyjechała do Izraela, kontynuuje tradycję babki. Jest liczącą się stylistką i projektantką, szczególnie popularną wśród telawiwskiej cyganerii, podobnie jak jej dobra koleżanka Jana Gur.

Jana Gur miała 17 lat, gdy przyjechała z Taszkientu do Izraela. Przez jakiś czas sprzątała mieszkania w zamożnych dzielnicach Tel Awiwu, ale któregoś dnia natknął się na nią jeden z właścicieli firmy Karin Models. To przypadkowe spotkanie zmieniło całe jej życie. Dzisiaj „Kopciuszek z Taszkientu" jest czołową modelką izraelską i stale współpracuje z „Cosmopolitan”, „Elle” i innymi luksusowymi kobiecymi magazynami. Nie jest jedyna. Wśród izraelskich top modelek jest spora grupka dziewcząt z Moskwy, Kijowa, Petersburga, Tallina. Są świeże, atrakcyjne, ciekawe i co najważniejsze – inne. Podczas gdy modelki izraelskie traktują obecne zajęcie jako odskocznię do filmu i telewizji, „Rosjanki” szanują swój zawód, zdają sobie sprawę, że wygrały los na loterii. Ich znajome i koleżanki, które miały mniej szczęścia, zarabiają na życie jako kelnerki i kasjerki w supermarketach. Czują się niedowartościowane i sfrustrowane. Niektóre myślą o powrocie do Rosji. Dla nich, podobnie jak i dla innych, którzy z byłego ZSRR wyjechali w wieku 20-30 lat, Związek Radziecki nie jest komunistycznym potworem, lecz krajem szczęśliwego dzieciństwa. Tam jedli najlepsze lody, bawili się najbardziej kolorowymi zabawkami, oglądali najlepsze filmy rysunkowe, a ich matki były piękne i młode.

Modelki z Rosji są według znawców przedmiotu bardziej atrakcyjne i profesjonalne od „sabr" urodzonych w Izraelu. A mimo to takie domy mody, jak Fox, Castro czy Gotex, wolą zatrudniać sprawdzone już prezenterki. Typ słowiańskiej urody, chętnie akceptowany przez elity aszkenazyjskie, mimo upływu lat budzi jeszcze nieufność i kontrowersje wśród tej części społeczeństwa, która przyzwyczajona jest do wschodnich i śródziemnomorskich standardów piękna, szyku i elegancji. Pewnie z tego względu „Rosjanie” rzadko pojawiają się w reklamach telewizyjnych, których odbiorcą mają być całe rodziny. Modelki pochodzące z Rosji największe sukcesy odnoszą, reprezentując Izrael w Paryżu, Nowym Jorku i Londynie. Działa to jak balsam na tych, którzy chcą wierzyć i wmówić to innym, że Izrael jest częścią Europy mimo otaczającego go Lewantu. Nie zdając sobie z tego sprawy, nowe Izraelki o jasnej karnacji skóry i niesemickiej twarzy stały się wdzięcznymi ambasadorami starych i bezpretensjonalnych żydowskich snów.

Nie ulega wątpliwości, że słowiańska uroda i rosyjski styl zaczynają się zadomawiać na nowej planecie. Wiele ładnych dziewczyn szybko zrozumiało, że atrakcyjna aparycja może ułatwić życie i stać się przyspieszoną przepustką do izraelskości. W latach 1990- -2005 cztery emigrantki z byłego ZSRR zostały Miss Izraela. Szaj Awital, właściciel agencji Elite Model z Tel Awiwu, twierdzi, że młode rosyjskie kobiety dokonują prawdziwej rewolucji społecznej i obyczajowej. – Do niedawna wszystkie Izraelki nosiły tylko spodnie, obecnie najnowocześniejsze są sukienki, spódnice i buty na wysokim obcasie – mówi „Wprost". – Problem w tym, że na ogół tylko one, napływowe Słowianki, mają coś do pokazania, ale i tak ulica wygląda teraz zupełnie inaczej.

Oczywiście, zdarzają się również Izraelki z ładnymi nogami, a nie wszystkie młode Rosjanki są smukłe i urodziwe. Te dużo starsze są o wiele bardziej konserwatywne i za nic w świecie nie chcą się przystosować do wymogów nowej rzeczywistości. Latem można je spotkać na piaszczystej plaży buchającej od gorąca, po której spacerują w jednoczęściowych zamszowych kostiumach i w wysokich szpilkach.

– Styl rosyjski można podzielić na dwie kategorie – tłumaczy Olga Federman, modna projektantka odzieży dla nastolatek. – Jedna to moda, która utknęła gdzieś w latach 80., druga, awangardowa, jest śmiała, ale jednocześnie wyważona. Niekiedy wyprzedza to, co lansuje później Paryż, Londyn i Nowy Jork – wyjaśnia. W porównaniu z klasą, jaką przywiozły dziewczyny z Rosji, tradycyjna moda izraelska o korzeniach kibucowych ma charakter skromno-zaściankowy i dobrze oddaje klimat i kolektywne upodobania wczesnego Izraela. Z drugiej strony, jest wielu młodych emigrantów, którzy także w dziedzinie mody zrobili wszystko, aby jak najbardziej upodobnić się do rdzennych Izraelczyków. Można ich poznać tylko po rosyjskim akcencie. Chodzą gromadami po telawiwskim bulwarze Rothschilda. Niekiedy udaje im się wypracować własny styl oparty na ekstrawagancji, autoironii i humorystycznej seksualności. A gdy są już z siebie zadowoleni, przenoszą się z bulwaru Rothschilda na plac Dizengoffa, gdzie lansują zupełnie coś nowego w młodzieżowej modzie.

– Izraelowi potrzebny był wielki powiew świeżego powietrza, również w dziedzinie estetyki i piękna – uważa dr Izabela Herz z Beer Shewy. Wielka emigracja przywiozła ze sobą życiodajny tlen. Po dwudziestu latach nie ulega już wątpliwości, że nie tylko Izrael wpłynął na życie emigrantów, ale że również emigranci odcisnęli piętno na wyglądzie Izraela. Wszystko wskazuje na to, że jest to zaledwie początek niecodziennego i fascynującego procesu.