Koncerty fortepianowe nr 1, 2:

Krystian Zimerman, Polish Festival Orchestra (Deutsche Grammophon): Wycyzelowane do granic możliwości, fenomenalnie zagrane i odkrywające wielkie bogactwo brzmienia chopinowskiej orkiestry, niesłusznie uważanej za „tło" do fortepianu.

Rafał Blechacz, Ork. Concertgebouw Amsterdam, dyr. Jerzy Semkow (Deutsche Grammophon): Młodzieńcza spontanicznośc 20-letniego pianisty i doświadczenie sędziwego dyrygenta tworzą zaskakujące, pełne blasku i zarazem niezwykle serdeczne wykonanie.

---

Sonata nr 2:

Martha Argerich (Deutsche Grammophon): Być może najbardziej „męska" interpretacja tego utworu: epicka i dramatyczna, grana w romantycznym uniesieniu dwudziestokilkulatki u progu wielkiej kariery.

Ivo Pogorelic (Deutsche Grammophon): Skrajnie indywidualna, pełna krańcowych emocji gra Ivo Pogorelicia jest szalona, ale w tym szaleństwie tkwi metoda, na której nie poznali się skostniali akademicy z jury Konkursu Chopinowskiego w 1980 roku (Pogorelic, który reprezentował wówczas Jugosławię, nie został dopuszczony do finału konkursu. Na znak protestu zasiadająca w jury Martha Argerich wyjechała wtedy z Warszawy).

Sonata nr 3:

Emil Gilels (Deutsche Grammophon): Jeden z największych pianistów XX wieku konstruuje monumentalną całość swobodnie i z oddechem, jakby improwizował. A jednak wykonanie jest przemyślane do ostatniej nuty!

Artur Rubinstein (RCA): Klasyczna wersja w wykonaniu legendarnego artysty, który w naturalny sposób połączył
szlachetny umiar z tym „czymś": błyskiem elektryzującym w kulminacjach.

Ballady:

Krystian Zimerman (Deutsche Grammophon): Wykonanie przejrzyste jak kryształ, a jednoczesnieemocjonalne i poruszajace. Doskonała reżyseria dźwięku.

Bella Davidovich (Philips): Niezapomniana laureatka I nagrody w konkursie z 1949 roku łączy nienaganną technikę
ze słowiańskim liryzmem.

Scherza:

Michaił Pletniew (Decca): Zapis brawurowego recitalu artysty, danego w Carnegie Hall w 2000 roku: niekonwencjonalnie, z wielką dbałością o szczegóły. Zapiera dech.

Yundi Li (Deutsche Grammophon): Przedostatni zwycięzca konkursu udowadnia, że Fryderyk Chopin nie ma dla niego tajemnic: energetyczna, wirtuozowska interpretacja, bez pustej wirtuozerii.

Polonezy:

Halina Czerny-Stefanska (Polskie Nagrania): Klasyczna interpretacja pierwszej damy polskiej pianistyki: w zgodzie z chopinowskim idiomem, bez szaleństw i naprawdę pięknie.

Piotr Anderszewski (Virgin): W swoim chopinowskim albumie artysta zaprezentował tylko dwa polonezy: fi s-moll op. 44 i najsłynniejszy As-dur op. 53. Bardzo osobista, przejmująca, pełna blasku gra, nie do podrobienia.

Nokturny:

Maria João Pires (Decca): Wykonanie poetyckie, ciepłe i kobiece w najlepszym sensie tego słowa. Dyskrecja, wdzięk
i swoista miękkosc tonu, a gdy trzeba, jest przejmująco i dramatycznie.

Maurizio Pollini (Deutsche Grammophon): Wielki włoski pianista, zwycięzca konkursu z 1960 roku, chłodzi nastrój, przypatrując się z osobna każdej nucie. Trudno się oderwać.

Walce:

Dinu Lipatti (EMI): Wirtuozowskie, delikatne i roztańczone... Po półwieczu interpretacja przedwcześnie zmarłego rumuńskiego pianisty wciąż zapiera dech w piersiach.

Stephen Kovacevich (EMI): Angielski artysta czyta Chopina przez swego ukochanego Beethovena: to walce z pazurem, przewrotne i z pewnością nie do tańca. Odświeżające.

Mazurki:

Fu Ts’ong (Sony): Brytyjski Chińczyk, laureat konkursu z 1955 roku, wyczuwa te arcypolskie w rytmie i klimacie
kompozycje, jakby urodził się pod płaczącą wierzbą w małej wiosce na Mazowszu. Wzorowe, nagrodzone wykonanie.

Henryk Sztompka (Polskie Nagrania): Ukłon w stronę wielkiej tradycji polskiej pianistyki i wybitnego artysty, który prezentował niezwykłą paletę barw i szlachetny ton.

Etiudy:

Światosław Richter (na różnych płytach): Wysyp publikacji koncertowych nagrań tego rosyjskiego geniusza fortepianu sprawia, że nietrudno jest dziś skompletować etiudy, w których od (fenomenalnej zreszta) techniki wykonania tych wymagających utworów zawsze ważniejsza jest architektura i wyraz miniaturowego dzieła.

Murray Perahia (Sony): Pod palcami amerykańskiego mistrza słychać wyraźnie, że oba cykle etiud są przemyślaną dramaturgicznie całością. Najlepsza współczesna wersja studyjna tych dzieł.

Preludia:

Martha Argerich (Deutsche Grammophon): Kreacja non plus ultra: można inaczej, ale nie da się lepiej!

Ivo Pogorelic (Deutsche Grammophon): I znowu skrajne emocje i egocentryczny indywidualizm.
Bywa histerycznie, ale całość jest hipnotyzująca: wrażenie jedyne w swoim rodzaju.