Był uwielbianym instruktorem harcerskim, komendantem ZHR na Mazowszu, radnym Pragi-Południe, a ostatnie dziesięć lat poświęcił niepełnosprawnym i wykluczonym jako dyrektor warszawskiego Centrum Pomocy Rodzinie, dyrektor biura polityki społecznej ratusza, pełnomocnik rządu ds. osób niepełnosprawnych.

---

Nie ukrywał, że dla wyboru drogi życiowej decydująca była niepełnosprawność jego siostry Anny, tragicznie zmarłej przed dekadą. „Anka była starsza ode mnie o osiem lat i miała ogromny wpływ na ukształtowanie mojego sposobu myślenia i funkcjonowania. Wychowałem się w domu, w którym problem dziecka niepełnosprawnego był na porządku dziennym" – mówił w jednym z wywiadów.

Jeszcze zdążył jak co roku spotkać się z grupą przyjaciół w pierwszy dzień Wielkanocy, w mieszkaniu swego świadka ze ślubu Adama Kwiatkowskiego. – Kiedy w 1996 r. Paweł brał ślub, był jeszcze czynnym instruktorem ZHR, a to oznaczało, że nie pił alkoholu. Nawet na własnym weselu. Ale później, kiedy już odszedł z harcerstwa, wiele wieczorów przegadaliśmy przy winie. Lubił wino – wspomina Kwiatkowski. – Zawsze można było na niego liczyć. Niezależnie od tego, jak wysoką funkcję pełnił, kultywował przyjaźnie, spotkania na święta, corocznego sylwestra w Mielnie.

Również Kwiatkowski jako przedstawiciel Kancelarii Prezydenta był 10 kwietnia w Smoleńsku. Dojechał tam jednak samochodem. – Ostatnie, co usłyszałem przez telefon od Pawła, to „zobaczymy się w Katyniu" – mówi. Minister Wypych, choć zawsze brał z sobą klucze do domu, w tamten poranek ich nie zabrał. Jakby miał nie wrócić. Zostawił żonę i dwoje dzieci: Zuzię i Krzysia.