Pani Grażyna, która sprzedaje na świebodzińskim targu firanki, planuje, że jak tylko do miasta zaczną przybywać pielgrzymi, rozszerzy asortyment o dewocjonalia. – Będę mieć święte obrazki, miniaturki pomnika i malowidła, takie jak na Jasnej Górze widziałam.

Urzędnicy z ratusza są przekonani, że gigantyczny Chrystus Król stanie się największą atrakcją miasta. – Gdybyśmy otworzyli tu tor wyścigowy albo pole golfowe, turyści przyjeżdżaliby tylko w sezonie. A na pomnik Jezusa sezon będzie trwał cały rok – przekonują.

– Nasz ksiądz miał naprawdę dobry pomysł – mówi starosta świebodziński Zbigniew Szumski.

– Bo ksiądz to indywidualista i albatros – rozpromienia się urzędniczka wydziału budownictwa w starostwie. Nie chce wyjaśnić, co dokładnie ma na myśli, ale podobnie jak inni mieszkańcy z łatwością wylicza zasługi sędziwego prałata parafii Miłosierdzia Bożego.

Gipsowe baranki

To ksiądz Sylwester Zawadzki zbudował koło kościoła piękną plebanię, a wokół niej postawił białe, gipsowe pomniki dwunastu apostołów. Dla towarzystwa dołożył jeszcze świętym gipsowe stado białych baranków, owczarka pilnującego trzódki i Jezusa patrzącego dobrotliwie na całe stadko. Całość wygląda naprawdę elegancko.

W 2000 r. proboszcz zorganizował w Świebodzinie intronizację Chrystusa Króla i bardzo się starał, by Chrystus został również patronem miasta. Udało mu się nawet zyskać poparcie rady miejskiej, ale śmiały pomysł zastopowała watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, przypominając, że nikt z Trójcy Świętej (Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty) niczemu patronować nie może.

Ksiądz Zawadzki się jednak nie zniechęcił: rok później wymyślił, że w Świebodzinie powstanie pomnik Jezusa Chrystusa, wotum wdzięczności za opiekę bożą.

Budowa ruszyła w 2005 r. Pierwotnie monument miał mieć 20 metrów wysokości i w urzędowych dokumentach figurował jako mała architektura ogrodowa. Z biegiem lat proboszcz nabierał jednak wiatru w żagle i zaczął mówić o 30 metrach. A już pod koniec 2007 r. ogłosił, że pomnik będzie miał 33 metry! „Ma to znaczenie symboliczne i odnosi się do długości życia Jezusa Chrystusa" – tłumaczył w wywiadzie dla lokalnej prasy. I z dumą ogłosił, że świebodziński Chrystus będzie największy na świecie. Większy nawet od najsłynniejszego obecnie pomnika Chrystusa Zbawiciela z góry Corcovado w Rio de Janeiro. Zwłaszcza że stanie na 16-metrowym nasypie, a na głowie będzie miał ponadtrzymetrową koronę.

Przy dobrej pogodzie świebodziński kolos będzie widoczny nawet w odległej o 40 kilometrów Zielonej Górze, zobaczą go również podróżujący autostradą A2 z Warszawy do Świecka i drogą ekspresową S3 ze Szczecina do Wrocławia. „Robię to dla ludzi, nie dla siebie. Chcę, żeby mieli się gdzie modlić o każdej porze dnia czy nocy" – zwierzał się ze swoich planów ksiądz Zawadzki.

Architektura ogrodowa

Ambicja księdza stała się jednak przyczyną problemów: gdy mała architektura ogrodowa rozrosła się w architekturę większą, zainteresował się nią Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. Okazało się, że wielebny pomysłodawca pomnika nie ma pozwolenia na budowę, projektów budowlanych ani atestów na materiały. A na dodatek monument powstaje na ziemi rolnej.

W 2007 r. budowę wstrzymano. Inspektor budowlany Władysław Rudowicz słono zapłacił za tę decyzję: nieznani sprawcy wybili mu szyby w samochodzie, a w internecie pojawiły się oskarżenia, że to właśnie przez niego ksiądz Zawadzki dostał zawału.

– Trzeba było księdzu pomóc. Pomnik już powstawał i nie mieliśmy serca go zburzyć – wspomina dziś starosta Szumski. Władze pomogły: rada miasta przyjęła uchwałę, by zmienić plan zagospodarowania przestrzennego i działkę rolną przeznaczyć na cele kultu religijnego oraz usługi. Za takim rozwiązaniem opowiedzieli się nawet radni lewicy.

Wydawcę lokalnej „Gazety Świebodzińskiej" Waldemara Roszczuka do dziś dziwi ta hojność. – Jak to się stało, że gmina oddała za darmo działkę księdzu? Każdy chciałby dostać taki prezent – mówi zgryźliwie. Roszczuk pierwszy odważył się publicznie skrytykować gigantomanię księdza Zawadzkiego i głośno mówił, że władze nieustannie naginają prawo, byle tylko pomnik mógł powstać. Zwracał również uwagę, że choć oficjalnie pieniądze na budowę pochodzą jedynie z datków parafian oraz Polonii, to księdza po cichu wspierają również lokalni biznesmeni, na przykład deweloper Roman Gwizd, który mimo dojrzałego wieku wciąż służy w kościele jako ministrant.

Budowa świebodzińskiego kolosa mocno się ślimaczyła. A to brakowało materiałów, a to znowu trzeba było poprawiać to, co już zostało zrobione: na przykład sztukować kawałek szaty Jezusa, który się ukruszył. W pewnym momencie okazało się również, że nie da się zbudować pomnika z blachy, bo konstrukcja mogłaby nie wytrzymać wysokich temperatur. Ostatecznie postanowiono, że Chrystus będzie z siatkobetonu z otuliną z kamienia.

– Wszystko jest robione tanią technologią: żywica poliestrowa i laminat. W środku jest puste i pospawane przez amatorów, niektórzy mówią, że to runie w ciągu dwudziestu lat. A przy takich wichurach, jakie nawiedzają nasze województwo, to bardzo prawdopodobne – martwi się Waldemar Roszczuk.

– Dwadzieścia lat? Raczej tyle nie wytrzyma. Szybko je...nie – mówi jeden z robotników krzątających się po placu budowy. Przez te wszystkie lata przewinęło się ich tu wielu. Byli miejscowi bezrobotni, więźniowie z pobliskiego Międzyrzecza ( jeden uciekł i zrobiła się wielka afera), narkomani ze świebodzińskiego zakładu odwykowego oraz wolontariusze z parafii. Miejscowa plotka głosi, że proboszcz Zawadzki płacił budowniczym Chrystusa mało, więc ciągle się zmieniali, opóźniając termin zakończenia projektu. Przekładano go zresztą wielokrotnie, ale najnowsza wersja głosi, że Chrystus Król zostanie ostatecznie oddany do użytku i poświęcony za miesiąc, 21 listopada.

Na razie jednak na kilkunastometrowym nasypie przy ulicy Sulechowskiej stoi tylko 20-metrowy korpus. Ważące grubo ponad 15 ton ramiona wraz z głową stoją jeszcze na ziemi: zostaną dosztukowane na samym końcu, tuż przed poświęceniem pomnika. A na koniec do wystających z głowy Chrystusa metalowych prętów przytwierdzona będzie pomalowana złotą farbą korona. Chrystus ma być zwrócony twarzą w stronę pobliskiego sklepu Tesco, bo dzięki temu będzie obejmował gospodarskim okiem całe miasto.

Imię księdza na wieki

Pani Krystyna, mieszkanka osiedla Łużyckiego położonego 2 kilometry od centrum Świebodzina, widzi Chrystusa Króla ze swojego balkonu na drugim piętrze. Księdza Zawadzkiego bardzo ceni za to, że co niedziela dziękował z ambony za datki na pomnik, ale nie zmuszał parafian do ofiarności, na którą nie było ich stać. Ona sama nie dała żadnych pieniędzy, bo co miesiąc ledwo jej starcza do pierwszego.

Proboszcza zna od dziecka, uczył ją religii. Pewnego dnia wytargał ją za ucho, więc przestała chodzić na lekcje. – Ale szybko wróciłam, to był tylko taki szczeniacki bunt. Ksiądz jest dobry, pożyczył nam swojego busa, gdy z całą rodziną chcieliśmy jechać na ślub do pobliskiej miejscowości. Nawet pieniędzy za to nie chciał – wspomina z rozrzewnieniem.

Dziś proboszcz Zawadzki jest już na emeryturze, mieszka w parafii jako rezydent, ale nadal codziennie przychodzi na budowę, by nadzorować dzieło swojego życia. Zajeżdża srebrnym mercedesem i energicznym krokiem rusza na obchód. Rozmawiać nie chce, ale pozwala robić zdjęcia i zaczepiać robotników. Gdy jednak dowiaduje się, że ma do czynienia z dziennikarzami, wpada w złość i woła na pomoc brata. – Nie chcemy tu żadnych mediów! Już wiele bzdur nawymyślali, ale my tu trwamy! – krzyczy mężczyzna.

Parafianie swojego księdza uwielbiają. „Jego imię zawsze, na wieki i przez wieki będzie kojarzone z pięknym Świebodzinem. Naszego pięknego miasta już nie da się pomylić z żadnym innym miastem w Europie i na świecie. Zawsze będzie znane i rozpoznawane przez wszystkich, którzy tylko raz przejadą naszą obwodnicą.Jeżeli nawet nie zapamiętają nazwy miasta, to nic nie szkodzi. Zawsze powiedzą, że to tam, gdzie stoi największa na świecie figura Chrystusa" – napisał internauta Paweł na forum internetowym „Gazety Lubuskiej".

Gdy inny użytkownik ośmielił się skrytykować projekt i zarzucić jego zwolennikom, że są moherowymi beretami, usłyszał naganę: „Jak się komuś nie podoba, może odwrócić głowę w drugą stronę albo przeprowadzić się z tego pięknego miasta. A ksiądz Zawadzki to jest SUPER GOŚĆ, bo potrafi stworzyć coś z niczego, nie pierwszy już raz" – oświadczył internauta o nicku Piotruś i zapowiedział, że on sam będzie się pod pomnikiem codziennie modlić.

– Zachwycone gigantycznym Chrystusem Królem jest pokolenie naszych rodziców i dziadków, ale wśród młodych ludzi trudno znaleźć jego entuzjastów. Kiedy jeszcze z usypanego kopca wystawał tylko kilkunastometrowy pręt, na którym miał być wznoszony pomnik, wśród świebodzińskich licealistów popularny był żart, że to święty piorunochron. Ja uważam, że ten pomnik to obciach na całą Polskę. Boję się, że moje miasto będzie znane głównie z olbrzymiego Jezusa w prowincjonalnym guście – mówi 18-letni Karol.

Większość mieszkańców Świebodzina niecierpliwie czeka jednak na postawienie monumentu. Do tej pory mieli tylko jedną atrakcję: odsłoniętą w zeszłym roku na placu Jana Pawła II ławeczkę Czesława Niemena, który wiele razy bywał w ich mieście, bo miał tu kuzynów.

Nieco mniej zadowoleni są mieszkańcy odległego o 25 kilometrów Rokitna. Mają swoje własne sanktuarium Matki Boskiej Cierpliwie Słuchającej i boją się, że świebodziński Chrystus Król będzie im robił konkurencję. – Pomnik Jezusa będzie jak lep na muchy. Jak dużo turystów zjedzie do Świebodzina, to dla Rokitna może to być konkurencja – martwi się Adam pracujący w hotelu w Rokitnie.

– Można to jakoś logistycznie rozegrać. Na przykład robić dwa sanktuaria w jeden dzień. Wierni będą zadowoleni – myśli konstruktywnie Kazimierz Czułup, współtwórca Społecznościowego Portalu Ziemi Międzyrzeckiej.

– Ale naszego pomnika nic nie przebije – zapewnia Marek Banach, szef włoskiej knajpki w centrum Świebodzina. Nie chce słuchać, że świebodziński Chrystus Król jest wielki i niegustowny. – Brzydki, bo jeszcze nieskończony. Ale jak uruchomią wodospady, które będą spływać kaskadą wzdłuż kopca, to wszystkim oko zbieleje.