Na tegotygodniowych paryskich pokazach haute couture kolekcje 23 kreatorów, m.in. Diora, Chanel i Armaniego, obejrzą wybrańcy, a wśród nich aktorki Catherine Deneuve i Cate Blanchett oraz szefowa amerykańskiego "Vogue'a" Anna Wintour. Impreza haute couture, mimo że odbywa się w salach balowych kilkudziesięciu hoteli, muzeów czy pałaców rozsianych po całym Paryżu, nie jest już "wielkim świętem mody". Raczej wykwintną stypą.
Członkami syndykatu wielkich krawców jest już tylko dziesięć domów mody. Dla porównania: w 1992 r. było ich 21, a po II wojnie światowej - prawie setka. Jeśli w 2008 r. ich liczba spadnie jeszcze bardziej, organizowanie takiej imprezy stanie się bezzasadne.

---

Madonna zbyt biedna
Dlaczego haute couture jest sztuką dla sztuki, nazywaną przez samych projektantów fi nansową studnią bez dnia? Dlatego że koszt takiego pokazu to minimum milion euro. Pieniądze się nie zwrócą, bo dziś ze świecą szukać klientek, które wydadzą na suknię 60 tys. euro. Nawet szytą ręcznie z niepowtarzalnych materiałów, zamawianych wyłącznie na potrzeby jednej sukni w małych manufakturach. Szefowie domu mody Christian Dior do tej pory wznoszą pomniki księżnej Windsoru, która w latach 60. zamawiała całe kolekcje couture, "by mieć w czym pochodzić". Dziś nawet tak zamożne kobiety jak Madonna chodzą w dresach H&M, T-shirtach fi rmy Ed Hardy, a od święta zakładają coś Burberry'ego. Z tych względów krawcami haute couture przestali być m.in. Yves Saint-Laurent, Cristobal Balenciaga, Versace, Nina Ricci, czy Paco Rabanne.
Organizatorzy pokazów haute couture robią co mogą, by utrzymać imprezę przy życiu. W końcu to wizytówka francuskiej mody (mimo że pierwszy pokaz haute couture w Paryżu pokazał w połowie XIX w. Anglik Charles Worth, a w tym sezonie na wybiegu pokażą swoje kolekcje także Belgowie i Włosi). Godzą się nawet na wystawianie projektantów nie haute couture. W tym roku zobaczymy aż 17 gościnnych kolekcji, m.in. Adama Jonesa czy Uda Edlinga. Sęk w tym, że te nazwiska mało mówią nawet krytykom mody. A sama moda mało się liczy. Ważna jest zaskakująca scenografi a, muzyka czy nieformalny konkurs - który projektant przyciągnie więcej gwiazd.

Zwykła moda wysoka
Nie należy jednak załamywać rąk. Haute couture to dziś tylko udziwnione wersje kolekcji "codziennych". Giorgio Armani zapomina, że jest królem minimalizmu i epatuje dziwacznymi kapeluszami i ornamentami. Givenchy potrafi założyć modelkom na głowę anteny satelitarne. Jean-Paul Gaultier dorzuci im jeszcze świecące aureole. Niektórych kreatorów porzucenie haute couture wręcz uratowało. Kolekcje Donatelli Versace były przeważnie tandetne i brzydkie. Dopiero teraz, gdy zajęła się projektowaniem zwykłych ubrań, okazało się, że ma talent nie mniejszy od jej słynnego brata.
Zawsze jednak warto wybrać się na pokaz Johna Galliano dla Diora. W ostatnich latach przedstawiał stroje inspirowane rewolucją francuską, carską Rosją, a ostatnio - gejszami i kulturą japońską. Haute couture jest dla niego tylko kaprysem, budowaniem prestiżu i podtrzymaniem legendy marki. W jego strojach nie można wyjść na ulicę.

Żeby zostać kreatorem haute couture (nazwa jest zastrzeżona), trzeba spełnić trudne wymgań - m.in. mieć atelier w Paryżu, zatrudniać w nim 15 krawców. Trzeba szyć dla indywidualnych klientów, którzy przyjdą na więcej niż jedną przymiarkę. Konieczne jest pokazywanie dwa razy w roku pełnych kolekcji.