– O co chodzi z tym Wiplerjugend? – pytamy. Wipler bez zastanowienia odpowiada: – Na drugim roku studiów prowadziłem zajęcia formacyjne z uczniami jednego z warszawskich liceów. Potem założyłem Stowarzyszenie KoLiber i Akademię Młodych. No i zaczęto mówić: młodzież Wiplera to, młodzież Wiplera tamto. Aż wreszcie ktoś wymyślił: młodzież Wiplera, czyli Wiplerjugend.

Czas Wiplerjugend nadszedł w 2005 r., gdy władzę zdobyło PiS. Piotr Woźniak, ówczesny minister gospodarki, postanowił powołać departament dywersyfi kacji dostaw nośników energii i na jego czele postawił Wiplera. Za nim do resortu przyszła grupa młodych, karnych, wykształconych. Był wśród nich Janusz Batko – informatyk, miał ofertę dobrze płatnej pracy w Google Engineering Centre w Zurychu, ale wybrał stanowisko specjalisty u Wiplera. I Krzysztof Rogala – prawnik i ekonomista, zrezygnował z dyrektorskiego stanowiska w Fiat Banku. – Takich jak oni było więcej. Starałem się ściągnąć ludzi z doświadczeniem w biznesie – mówi Wipler.

Poseł PiS lubi się chwalić, ale – trzeba to przyznać – jak na 33 lat CV ma już całkiem pękate. Zaczynał jako redaktor w „Najwyższym Czasie!", potem był asystentem zarządu w Centrum im. Adama Smitha, wreszcie trafi ł do międzynarodowej korporacji Deloitte, gdzie został doradcą podatkowym. Po dwóch latach – akurat kiedy w fi rmie pojawił się gen. Gromosław Czempiński – przeszedł do Ernst & Young. – Czempiński pana zwolnił? – dopytujemy. Wipler kręci głową: – On tam nie był od zwalniania, sam się zwodowałem. W tzw. wielkiej czwórce [Deloitte, Ernst & Young, KPMG, PwC] zmiana firmy jest jednym ze sposobów na podwyższenie wynagrodzenia. Coś jak gra w Wielkim Szlemie.

Po odejściu z Ministerstwa Gospodarki Wipler wszedł do spółki zajmującej się budową biogazowni – z danych KRS wynika, że zasiadał we zarządach i radach nadzorczych 27 firm. Równolegle zajął się pracą w think tankach: był dyrektorem Instytutu Jagiellońskiego, założył Fundację Republikańską. Jeszcze w czasie kampanii wyborczej, gdy wydawało się, że PiS ma szansę na przejęcie władzy, mówiło się, że Wipler mógłby zostać ministrem gospodarki. Poseł PiS powątpiewa: – Nie sądzę. Gdyby przyszło co do czego, na biurko prezesa zapewne trafiłoby kilka donosów dotyczących jego biznesowej przeszłości i byłoby po sprawie.

Wipler zresztą średnio pasuje do PiS. Kluczy w sprawie kary śmierci („Kiedyś byłem za, ale widząc, jak działa polski wymiar sprawiedliwości, dziś jestem wstrzemięźliwy"), przyznaje się do palenia marihuany („Próbowałem trzy razy, ale to było dawno temu, mój organizm źle na to reagował") i gustuje w liberalnych lekturach („Śmieszy mnie, jak doświadczeni posłowie PO polecają sobie »Wolny wybór« Friedmana. Klasykę to się czyta na studiach”). – W takich sprawach jak deregulacja, otwieranie zawodów czy gaz łupkowy Przemek pewnie będzie szukać współpracy z Platformą, ale to kaczysta z krwi i kości – twierdzi Marek Wróbel, członek zarządu Fundacji Republikańskiej.

Wipler: – Wiem, że w PiS część osób traktuje mnie nieufnie, ale to normalne. Jestem kotem, dla mnie to czas pró… Przepraszam, muszę kończyć, Radio Maryja dzwoni.

Pupil Urbana

Znajomy dziennikarz: – Jakby go gdzieś szkolili. Zero emocji i po trupach do celu. Typ zimnego sukinsyna.

Przemysław Ćwikliński, wicenaczelny „Nie": – Bardzo konkretny. Jak rozstawał się z pierwszą żoną, zrobił to szybko i porządnie. Zostawił jej dom, umówił terminy spotkań z dziećmi, nawet alimenty ustalił wyższe od tych, które zasądził sąd. Gdyby ktoś chciał napisać poradnik „Jak rozstać się z klasą", powinien zgłosić się do Roziego.

Andrzej Rozenek, 42 lata. Po raz pierwszy w Sejmie, wybrany z katowickiej listy Ruchu Palikota. Opanowany, ale zdecydowany. Były dziennikarz śledczy „Nie" i wicenaczelny pisma. Zwolennik niskich podatków i redystrybucji dóbr wśród najuboższych. Że taki budżet się nigdy nie zepnie? Zepnie, zepnie, zobaczycie. Niech no tylko Ruch dojdzie do władzy. Kiedyś w ZSP, a dziś w Ordynackiej.

Są ludzie, którym wszystko wychodzi niby przypadkiem. Rozenek jest jednym z nich. Miał kandydować z SLD, z ostatniego miejsca w okręgu podwarszawskim. Tuż przed rejestracją listy partyjny aparat zrobił jednak małe szacher-macher: ostatnie miejsce zgarnął dla siebie, a Rozenka przesunął oczko wyżej, pozbawiając szans na mandat. – W międzyczasie dowiedziałem się, że wycięto Włodka Czarzastego, wylecieli też Jan Widacki i Sergiusz Najar. Wkurzyłem się i poprosiłem, żeby mnie wykreślono. Musiało się to rozejść, bo zaraz dostałem propozycję z Ruchu Palikota. Powiedziałem: „Dobrze, ale poproszę jedynkę". Zgodzili się, no i jestem. Dostałem 15 tys. głosów – opowiada Rozenek. Pierwsze posiedzenie klubu parlamentarnego Ruchu i kolejna niespodzianka. – Na rzecznika prasowego klubu rekomenduję Andrzeja – ogłasza Palikot. Rozenek (twierdzi, że nic nie wiedział) się zgadza. Przechodzi medialne szkolenie i dziś – zaraz po Palikocie – jest główną twarzą Ruchu.

Rozenek miał w życiu szczęście także i wcześniej. W 2010 r. był w trójce Polaków – obok Leszka Millera i Adama Michnika – uczestniczących w sesji Klubu Wałdajskiego. Spotkanie odbyło się w Soczi, jego gospodarzem był Władimir Putin. Jakim cudem wicenaczelny niszowego pisma trafił do letniej rezydencji premiera Rosji? Rozenek rozkłada ręce – mówi, że nie wie.

Przypadku w tym wszystkim jest niewiele. Każda z tych historii ma to samo wyjaśnienie. Brzmi ono: Jerzy Urban. Rozenek był w „Nie" jego pupilkiem. To Urban go wypromował, polecił Palikotowi, dał swoje kontakty. – Andrzej był nim zafascynowany. Znał jego poglądy, czytał wszystkie książki, felietony. Zawsze liczył się z jego zdaniem – mówi Przemysław Ćwikliński.

I dodaje: – U Roziego nie ma miejsca na chaos. Porządek na biurku, przegląd samochodu zrobiony z wyprzedzeniem. Chyba nie chciałbym pojechać z nim na wakacje. Bałbym się, że mnie też uporządkuje.

Żuczek tylko udaje

Znajomy: – Pierwsze wrażenie z rozmowy z nim jest takie, że facet nie umie policzyć do trzech. Cedzi słowa, jakby mówienie sprawiało mu ból. Ciągle mruży oczy i wygląda na śpiącego, ale to tylko maska cwanego gapy. Udaje, że nic nie wie, a tak naprawdę jest piekielnie inteligentny i rozumie wszystko. „Przepraszam, ale ja się na tym nie znam, czy mógłby mi pan to wyjaśnić?", „Przyznaję, nie jestem w tej dziedzinie specjalistą, zresztą w ogóle niewiele z tego wszystkiego rozumiem" – to jego typowe chwyty.

Pracownica Ministerstwa Gospodarki: – Gonią nas terminy, totalna nerwówka, wszyscy uwijają się jak w ukropie. Zdyszana wpadam z dokumentami do Korolca, a ten spokojnie mości się w fotelu: „Jeszcze raz i bez pośpiechu. Zastanówmy się, przejrzyjmy papiery. Jeśli wszystko jest w porządku, to puszczamy pismo i idziemy dalej". Wprowadza spokój i dystans. To, co my, urzędnicy, lubimy najbardziej.

Marcin Korolec, 44 lata. Poglądy ma konserwatywno-liberalne, ale to bez znaczenia, bo pracował już dla wszystkich ekip: począwszy od Unii Wolności, poprzez SLD i PiS, a skończywszy na PO. Dziś to lojalny żołnierz Donalda Tuska, wzorem polityków Platformy nazywa go nawet kierownikiem. Z wykształcenia jest historykiem i prawnikiem, ale skończył też słynną francuską École Nationale d’Administration, w której kształcą się polityczne elity Paryża. Specjalizuje się w negocjacjach międzynarodowych, biegle włada francuskim i angielskim. Ze względu na flegmatyczny sposób bycia został przez urzędników Ministerstwa Gospodarki nazwany „żuczkiem". Jest pracoholikiem – podczas negocjacji gazowych z Gazpromem był tak przemęczony, że zasłabł. Lekarze podejrzewali atak serca. Jego hobby to biegi i narciarstwo. Dziś ani na jedno, ani na drugie nie ma czasu, więc o kondycję dba tak, jak może: unika wind, a do kancelarii premiera stara się chodzić piechotą. Ma czworo dzieci.

Korolec to jak na ministerstwo środowiska postać nietypowa. Jego stosunek do ekologii jest, delikatnie mówiąc, zdystansowany. Od perspektywy przyrodników znacznie bliższe są mu interesy przemysłu i bezpieczeństwo energetyczne. Widać to po jego pierwszych decyzjach kadrowych. Do resortu ściągnął już Piotra Woźniaka, Macieja Woźniaka (zbieżność nazwisk przypadkowa) i Beatę Jaczewską. Duży Woźniak, czyli Piotr, w czasie rządów PiS był ministrem gospodarki, a w środowisku będzie podsekretarzem stanu odpowiedzialnym za gaz łupkowy. Mały Woźniak, czyli Maciej, to były szef departamentu ropy i gazu w resorcie gospodarki i były doradca Tuska ds. bezpieczeństwa energetycznego, który zajmował się m.in. kontraktem gazowym. Z kolei Jaczewska, która ma być wiceministrem odpowiedzialnym za klimat i ochronę atmosfery, do tej pory zajmowała się… inwestycjami zagranicznymi i rynkiem wewnętrznym. Przyszła prosto z resortu gospodarki. Ten skład zapewne jest daleki od marzeń Zielonych, ale Korolec się tym nie przejmuje. Na razie ma wsparcie premiera, który, powołując rząd, zapowiedział, że „minister środowiska nie będzie rzecznikiem Greenpeace".

Początek w ekipie Tuska Korolec miał jednak trudny. Został odziedziczony po rządzie Jarosława Kaczyńskiego, więc przyklejono mu łatkę pisowca. Tusk przekonał się do niego dopiero pod koniec 2008 r., kiedy Korolec negocjował pakiet klimatyczny. Po zakończeniu obrad premier publicznie go pochwalił („wspiął się na wyżyny profesjonalizmu") i przyznał mu nagrodę finansową.