W finałowej walce w „Rockym" jeden człowiek na planie się nie bił. Odmierzał czas. Rok 1976, film o bokserze z Filadelfii, na który nikt nie stawiał – ani na scenariusz, ani na bezrobotnego aktora, który go napisał i sam zagrał główną rolę. Sylvester Stallone. Przy ringu ktoś z młotkiem uderza w gong. Na początku rundy i na jej końcu. To jest cały jego udział: kilkanaście uderzeń przez całą walkę. Tyle że uderza nie w porę. Za wcześnie, w środku wymiany ciosów, kiedy scena jeszcze trwa. Kamera stop. Od nowa. Z tego robi się kłótnia na planie filmu, w którym wszystko sprowadza się do jednego: dotrwać do gongu. Przy gongu stał człowiek, którego sam tam postawił. Jego ojciec.
„Chciałem tylko, żeby mnie przez chwilę pokochał” – tak tłumaczy to pół wieku później. Ojciec, który kopnął go w brzuch, bo zamiast chleba kupił pastę kanapkową, zostawił na ulicy i sam pojechał do kościoła. Ojciec, któremu tą rolą chciał powiedzieć: całe życie uważałeś mnie za idiotę, ale proszę, jesteśmy tutaj. Jedną czułość pamięta z całego dzieciństwa: rękę na głowie, w samochodzie, kiedy spał. Więc daje mu młotek. Daje mu rolę człowieka, od którego zależy, kiedy kończy się cios i kiedy zaczyna oddech.
Ból i tak nie znika
Archiwalne wydania tygodnika Wprost dostępne są w specjalnej ofercie WPROST PREMIUM oraz we wszystkich e-kioskach i w aplikacjach mobilnych App Store i Google Play.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Wprost.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.
