A kto umarł ten nie żyje, czyli biurokracja ma się dobrze

A kto umarł ten nie żyje, czyli biurokracja ma się dobrze

Chciałem dokonać darowizny na rzecz osoby bliskiej. Na tyle bliskiej, że obdarowany nie musiał płacić podatku, więc sprawa wydawała się nie tylko bez kosztowa, ale też banalnie prosta do przeprowadzenia. Nic bardziej mylnego, zabrało to trochę czasu i naruszyło mój podatny na alergię wywołana absurdem, system nerwowy. Ale co tam, pojawił się też walor poznawczy i temat na tekst z cyklu nasza idiotyczna rzeczywistość.

Przedmiotem darowizny było niewielkie mieszkanie, które lata temu odziedziczyłem po mamie. Chciałem je darować dorosłemu synowi. Nic bardziej banalnego i – wydawałoby się – prostego. Posiadam, akty notarialne stwierdzające jednoznacznie, iż lokum jest moje, idę z synem do notariusza i po sprawie. O nie, okazuje się, że jest przed sprawą, że to dopiero początek drogi przez mękę.

Kancelaria notarialna w odrestaurowanej kamienicy w centrum Warszawy. Na biuro przerobiono tam przedwojenne mieszkanie. Trzeba przyznać, z gustem. Chyba w stylu art deco. Sympatyczna pani notariusz, u której stawałem do dużo bardziej skomplikowanych aktów prosi, żebym zapisał listę dokumentów, które muszę przed aktem darowizny przedłożyć. Większość budzi moje mocne zdziwienie.

Oczywiście akty notarialne stwierdzające, moje prawo własności. To jasne i bezproblemowe; mam w plecaku. Kolejna rzecz: zaświadczenie ze spółdzielni mieszkaniowej, że przysługuje mi spółdzielcze własnościowe prawo do owego lokalu. Jak to ? – pytam grzecznie jak na człowieka o czasami dużej kulturze osobistej przystało, przecież spółdzielnia wie to już dawno, na podstawie przesłanych im aktów, co ma więc stwierdzać ? To klasyczne idem per idem, to samo przez to samo; błąd w logice polegający na definiowaniu pojęcia przez to samo pojęcie. - No tak, ale takie są przepisy – wyjaśnia pani notariusz.

Kameralny pawilon przy bocznej uliczce: siedziba zarządu i administracji spółdzielni mieszkaniowej. Z rozmowy telefonicznej już wiem, że potrzebny będzie mój wniosek o stwierdzenie, że moje to moje, a później ów wniosek zweryfikuje zarząd i podpisze. Potrzebne dwa podpisy będą. Stawiam się w wyznaczonym terminie, ale akurat trwa posiedzenie zarządu więc proszą o poczekanie. Czekam cierpliwie, jarając fajki krążąc dookoła pawilonu. Cieszy mnie informacja, że trawa posiedzenie, bo pewnie prezesi są na miejscu i może podpiszą od ręki. Niestety nie, swoje trzeba odczekać. I tak dobrze. Mam stawić się za kilka dni. A gdyby prezesi się rozjechali, jeden na narty wodne, drugi na wieś agroturystyczną ?

Po otrzymaniu zaświadczeni, że moje to moje, i zgodnie z instrukcją pani notariusz udaję się do urzędu skarbowego. Po co? Po zaświadczenie, że mam uregulowane sprawy podatkowe związane z lokalem mającym być przedmiotem darowizny. Mam uregulowane. Złożyłem dawno temu tzw zerowy PIT od spadku po mamie i jestem w jego posiadaniu, od daty nabycia spadku minęło 7 lat, więc i tak podatek jest nienależny, choćbym coś zachachmęcił. Ale i pani notariusz i pani w urzędzie skarbowym tłumaczy, że tak trzeba. No to czekam tydzień, przedkładając zeznanie podatkowe nt spadku, które jest w posiadaniu Urzędu i na podstawie którego dostaję niezbędny kwit. Idem per idem 2.

Kolejna sprawa, kolejny urząd i czas oczekiwania. Chodzi o akt urodzenia mojego syna, czyli osoby obdarowanej. Tu, nadal sztucznie podtrzymując odpowiedni poziom wątpliwej kultury osobistej, zaczynam się wewnętrznie buntować. Wewnętrznie, bo znajomy adwokat wyjaśnił mi, że to nie fanaberie notariusza, tylko obowiązujące go przepisy. Przepisy ustanawia państwo, a konkretnie rządzący, wobec których zbuntowany jestem jeszcze od czasów Edwarda Gierka, więc to nic nowego.

Ów bunt w w/w przypadku przybrał postać pytań. Po co potrzebny jest akt urodzenia osoby obdarowanej? Czy istnieją jakieś regulacje prawne stwierdzające, że jest czynem zabronionym dokonaniem darowizny na rzecz osoby nienarodzonej, osoby w wieku prenatalnym lub dopiero planowanej, lub też nieżyjącej ? Chyba nie. Czy konieczność przedstawienia aktu urodzenia wywodzi się i ma prawne uzasadnienie w licznych przypadkach dokonywania darowizn na rzecz osób nie urodzonych ergo prawnie nie istniejących. Czy, jeśli zamierzam stawić się na odczytaniu aktu z osobą uprzednio wskazaną, to nie można założyć, iż dana osoba istnieje, żyje, ergo się urodziła. Czy znane w dziejach ludzkości przypadki istnienia osobników ludzkich, które żyją, ale się nie rodziły. Mówi się jednym przypadku zmartwychwstania, ale nie urodzić się i żyć. Dziwna sprawa.

W tym przypadku brak mi jest fajnego łacińskiego powiedzonka na wskazanie absurdu. Idem per idem już było, Ignotum per ignotum (nieznane przez nieznane) jakoś nie pasuje. Jest!, cytat z filmu „Psy” Pasikowskiego, gdy w ostatniej scenie Franz Maurer (Bogusław Linda) strzela w głowę Ola (Marek Kondrat), to wyrok za ….. jego panienki. Co mówi Linda spokojnym, lecz konsekwentnym głosem tuż przed egzekucją? Mówi słynna sentencję, w logice zwaną tautologią: a kto umarł, ten nie żyje.

PS. Więcej o takich absurdalnych sprawach przeczytacie w mojej książce „Głos Cynika. Terapia Liberalna”, której patronem jest tygodnik „Wprost”.

 4
  • Mnie zawsze zastanawia, że coraz bardziej się rozwijamy, coraz bardziej jesteśmy skomputeryzowani, wszystko o nas wiedzą, a nie mogą zrobić tak... że wystarczy pójść do jednego urzędu i wszystko powinno być w komputerze. Po co latać? Po co ta papierologia cała? Po co tracenie czasu na latanie po urzędach. I po co te wszystkie dokumenty, skoro Moje, to Moje i jest jasno napisane w Akcie??
    • Aż chce się powiedzieć, "bo to Polska właśnie". Niestety, papier cierpliwy, poczeka...człowiek niestety niekoniecznie. Miało być lepiej, a jest jak zwykle.
      • Dobrze, że pan poruszył ten temat to jednoznacznie pokazuje jak chore jest nasze prawo i zawarte w nich przepisy. Ja również dostałam w spadku po dziadkach mieszkanie i teraz dwa razy się zastanowię zanim będę chciała owo mieszkanie podarować swojemu synowi albo za w czasu urządzę sobie pielgrzymkę po urzędach by skompletować wymagane świstki. Takie są polskie realia, nóż w kieszeni się otwiera JAK ŻYĆ, NO JAK TU ŻYĆ!
        • Skoro łacina w wpisie o biurokracji to można odpowiedzieć tylko klasykiem:
          youtube

          Ostatnie wpisy

          • Zamknięte korytarze czyli bezradna opozycja 21 sie 2019, 11:23 Zapytał mnie były minister rządu Jerzego Buzka, potem już tylko top-menedżer w prywatnym, dużym biznesie, czy opozycja ma jakiekolwiek szanse na wygranie wyborów. No to mówię, że znikome i dla ilustracji przechodzę na terminologię piłkarską. Zamknięty korytarz jest wtedy gdy...
          • List do Zbigniewa Bońka 5 sie 2019, 12:04 Niedzielne popołudnie. Piękny stadion przy Łazienkowskiej w Warszawie. Sfinansowany decyzją ponad podziałami przez rządzących miastem. Ładna pogoda, prawie pełne trybuny kibiców, zagrzewających do boju ukochaną Legię. Dziś przed...
          • Biznesy moich sąsiadów 27 lip 2019, 22:26 Po co ludzie chodzą na spacer i co robią podczas chodzenia? Temat dosyć głupawy, ale jak na wakacje w sam raz. Otóż niektórzy chodzą bezmyślnie, tak tylko żeby chodzić. Inni chodzą zdrowotnie, gdyż zalecają to lekarze. Powstała nawet aplikacja zliczająca zrobione kroki i...
          • Turystykę historyczną polecam 16 lip 2019, 7:23 Ludzie różnie spędzają wakacje, jednak wciąż najbardziej popularnym modelem jest bezmyślne, stadne leżenie na plaży i picie piwa tudzież innych trunków alkoholowych. I to niezależnie, czy robimy to nad Bałtykiem, w Egipcie, w Turcji czy na wyspach Kanaryjskich. Nic w tym złego.
          • Z życia opozycji 100 dni przed wyborami - zbieżność imion przypadkowa 8 lip 2019, 9:11 W osiedlowym pubie spotykają się prawie codziennie po pracy. Grzegorz, Władek, Ryszard, Kasia, Robert, Basia, Włodek i Adrian. Czasem przez szybę zajrzy piosenkarz i o dziwo poseł Paweł, ale nigdy nie wchodzi. Wszyscy wykształceni, elokwentni, mający się za wybitnych. Przy...