Janusz Lewandowski uniewinniony

Janusz Lewandowski uniewinniony

Krakowski sąd uniewinnił byłego ministra przekształceń własnościowych Janusza Lewandowskiego od zarzutów nieprawidłowej prywatyzacji dwóch krakowskich spółek Skarbu Państwa na początku lat 90.

Sąd Okręgowy w wydziale odwoławczym nie uwzględnił apelacji prokuratora i utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, uniewinniający byłego ministra. Tym samym wyrok jest prawomocny.

Jak podkreślił sąd w ustnym uzasadnieniu, prokuraturze nie udało się wykazać, że istniał układ, który pozwalał się uwłaszczać na majątku państwa, a przy prywatyzacji krakowskich spółek popełniono przestępstwo. "Okazało się tylko, że istnieją pewne nieprawidłowości i że dopuszczono się zaniedbań" - podkreślił sąd. Nieprawidłowości te uzasadnił specyfiką ówczesnych przekształceń własnościowych i brakiem stosownych doświadczeń.

Całą sprawę sąd określił mianem "porażki organów ścigania" - bowiem sprawa dotyczy wydarzeń z początku lat 90. - oraz wymiaru sprawiedliwości, ponieważ akt oskarżenia skierowano do sądu w 1997 roku.

Prokuratura zarzuciła Lewandowskiemu, że jako minister przekształceń własnościowych działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego, przekraczając uprawnienia i nie dopełniając obowiązków przy prywatyzacji na początku lat 90. dwóch krakowskich spółek Skarbu Państwa: Techmy i KrakChemii.

Chodziło m.in. o pomijanie korzystniejszych ofert, poświadczenie nieprawdy w antydatowanym dokumencie i wyrażenie zgody na sprzedaż akcji pomimo upływu terminu, przyjęcie zaniżonej stopy kredytu refinansowego, nienaliczanie odsetek karnych i doprowadzenie do stworzenia mechanizmu samofinansowania zakupu spółki poprzez przejęcie przez nabywców dywidendy i spłacanie należności w ratach. Szkody tak wyrządzone oszacowano w akcie oskarżenia na 2 mln 389 tys. zł.

W procesie, oprócz Lewandowskiego, oskarżonymi byli krakowscy przedsiębiorcy uczestniczący w prywatyzacjach: Andrzej G. i Henryk K. oraz były urzędnik Ministerstwa Przekształceń Własnościowych Tomasz G. Prokuratura zarzucała im poświadczenie nieprawdy w dokumentach, co umożliwiło m.in. skorzystanie z prawa pierwokupu dalszych akcji spółek.

Akt oskarżenia w tej sprawie powstał w styczniu 1997 r. Sprawę przekazano wtedy do Warszawy i tam przeleżała trzy lata, po czym odesłano ją do Krakowa z uwagi na przeciążenie warszawskiego sądu. We wrześniu 2000 r. Sąd Okręgowy w Krakowie prawomocnie umorzył postępowanie przeciwko Lewandowskiemu, ponieważ chronił go immunitet poselski.

Prokuratura ponownie podjęła postępowanie po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z listopada 2001 roku, który potwierdził, że można kontynuować sprawy karne przeciw parlamentarzystom, wszczęte przed uzyskaniem przez nich immunitetu. Prokuratura powtórnie wniosła akt oskarżenia 5 marca 2002 roku, a proces rozpoczął się w kwietniu 2003 r. Żaden z oskarżonych nie przyznał się do winy. W marcu 2005 r. wszyscy zostali uniewinnieni.

Od wyroku odwołała się prokuratura. W styczniu 2006 roku Sąd Okręgowy uchylił wyrok uniewinniający byłego ministra w zarzucie dotyczącym nieprawidłowości w prywatyzacji. Utrzymał wyrok uniewinniający go od zarzutu poświadczenia nieprawdy w dokumentach - uznając, antydatowany dokument nie miał znaczenia prawnego. Z powodu przedawnienia utrzymał także w mocy uniewinnienie od zarzutu przekroczenia uprawnień przez byłego ministra w tym zakresie.

Sąd odwoławczy utrzymał też w mocy wyrok uniewinniający pozostałych oskarżonych uznając, iż podpisując antydatowane dokumenty, na podstawie których faktycznie skorzystali z prawa pierwokupu, nie byli oni funkcjonariuszami publicznymi, zaś same dokumenty stanowiły jedynie umowę cywilnoprawną, tj. nie miały charakteru prawnego.

Ponowny proces byłego ministra rozpoczął się w maju 2006 roku. Janusz Lewandowski ponownie nie przyznał się do winy i złożył kolejne oświadczenie, w którym polemizował z zarzutami prokuratury. Wskazywał w nim, że "sprawa prywatyzacji Techmy i KrakChemii powinna być oceniana na tle uwarunkowań tamtego okresu i jako fragment świadomego planu gospodarczego".

Jego zdaniem, prywatyzacje krakowskich spółek były częścią szerokiego planu prywatyzacji przedsiębiorstw z udziałem polskich przedsiębiorców, którzy nie dysponowali odpowiednim kapitałem do udziału w prywatyzacji. Były to prywatyzacje udane. Natomiast proces zahamował te przekształcenia i był źródłem szkody gospodarczej, a dla niego źródłem upokorzeń i "nieprawdziwym argumentem w porachunkach politycznych".

W wyroku, który zapadł w czerwcu 2008 roku przed Sądem Rejonowym dla Krakowa Śródmieścia, sąd uniewinnił oskarżonego od stawianych mu zarzutów. Od tego wyroku odwołała się prokuratura. Sąd nie podzielił jednak argumentów prokuratury i utrzymał w mocy wyrok uniewinniający.

"Oskarżony i inne osoby uczestniczące w prywatyzacji przyznali, że nie mieli doświadczenia, a wiedza ekspertów z zachodu nie przystawała do polskiej rzeczywistości. Podjęli ryzyko. Oczywiste jest, że mogło dojść i doszło do zaniedbań i nieprawidłowości, ale zdaniem sądu nie doszło do złamania prawa" - powiedział w uzasadnieniu sędzia Tomasz Kudla. Jak podkreślił, oferta polskich przedsiębiorców była mniej korzystna od konkurencyjnej tylko o ok. 6 tys. zł.

Oskarżonego Janusza Lewandowskiego nie było w czwartek w sądzie. We wtorek, podczas rozprawy odwoławczej, w rozmowie z PAP skarżył się, że trwająca kilkanaście lat sprawa zakłóca mu wykonywanie jego obowiązków poselskich w Parlamencie Europejskim i stanowi źródło osobistego upokorzenia.

Po ogłoszeniu wyroku oskarżyciel publiczny prok. Paweł Baca powiedział PAP, że po wnikliwym zapoznaniu się z pisemnym uzasadnieniem wyroku prokuratura podejmie decyzję, czy będzie występować z wnioskiem o kasację, ponieważ - jego zdaniem - niektóre aspekty sprawy nie zostały dostatecznie wyjaśnione.

Janusz Lewandowski, obecnie eurodeputowany z listy PO, był ministrem przekształceń własnościowych w rządach Jana Krzysztofa Bieleckiego (styczeń-grudzień 1991) i Hanny Suchockiej (lipiec 1992-październik 1993).

pap, em

Czytaj także

 9
  • Ekonom IP
    Złodziejską i zdradziecką tzw prywatyzację tzn oddanie za ułamek wartości całych branż polskiej gospodarki(nowoczesny przemysł farmaceutyczny,cementowy,stalowy,chemiczny,spożywczy itd,itd) opisuje dokładnie w swojej książce profesor Witold Kieżun i zarzuca słusznie Balcerowiczowi i jego pachołkom (Lewandki,JK.Bielecki,Kuczyński,Balacs i wielu innych) zdradę stanu i likwidację podstaw polskiego przemysłu.Mechanizm wymyślił największy hohsztapler wszechczasów i zbrodniarz z milionami ofiar na sumieniu SOROS!!!,który do dziś pilnuje tego złodziejskiego systemu.Ci pseudoekonomiści i zdrajcy powinni być odpowiednio zbadani ile skorzystali na tej zdradzie i pozbawieni jej owoców i przykładnie ukarani..
    • Mundek IP
      Są ludzie, którzy w dziciństwie stali w rogu podwórka i czekali aż inni w wolnej chwili spuszczą im "wpieprz"!
      • stasiek IP
        Jak tak można?!!! jak można oczerniac ten chodzący KRYSZTAL, tę dobroć prywatyzacyjną? I tu jest doktorem i tam profesorem, co on robił na Harvardzie toj jest ciekawe...(toj wpisano nie przypadkowo)) )ale najciekawsze jest to ,czym ten KRYSZTAŁ zajmował się w UE -Ekonomia !!!!!(sic!) i finansami !!! (sic!!! sic!!! sic!!) i juz wiemy ,czym jest UE -zbiorowiskiem Kryształów (czytaj : kryształowych ludzi) a jak wiemy - tam gdzie krysztal zajmuje się finansami ,tam ,(jak w czterech pancernych- gdzie 100 jada ,jeden się naje, czytaj : nachapie).Dopóki przy władzy będą ci ,którzy są ,jemu i jemu podobnym nic się nie stanie. I to jest tragedia naszego kraju.
        • ANDI73 IP
          LEWANDOWSKI JEST WINNY I DOSKONALE ON O TYM WIE !!!
          SKARŻY/Ł SIĘ NA UPOKORZENIE - POWINNO BYĆ WIĘZIENIE A NIE UPOKORZENIE!!!
          DOSKONALE WIEDZIAŁ CO ROBI - TYLKO POPRZEZ ZAPISY I INTERPRETACJE PRAWNE - WYSZEDŁ Z TEGO LEKKĄ RĘKĄ. TO NIE UPOKORZENIE ALE WYRZUT SUMIENIA POWINIEN MU TOWRZYSZYĆ ZAWSZE DOPÓKI NIE ODDA OSTATNIEGO GROSZA STRAT / LUB NIE ODSIEDZI WINNEGO MU OD DAWNA - WYROKU WIĘZIENIA.
          • histeryk IP
            Wpisuję swą opinie po kilku latach by pamięć o grabieży majątku nie zgasła. Krakchem, Wedel i wiele innych afer wygładzonych przez białe rękawiczki usłużnego aparatu sądowego to powielenie czasów stalinizmu.