Anna i Jerzy Starakowie należą do grona najważniejszych i najbardziej zasłużonych mecenasów kultury w Polsce. Powołana przez nich w 2008 roku Fundacja Rodziny Staraków realizuje konsekwentną, długofalową misję na rzecz edukacji oraz upowszechniania polskiego dziedzictwa artystycznego w kraju i za granicą. Są również właścicielami jednej z najcenniejszych kolekcji polskiej sztuki powojennej, wyróżniającej się nie tylko imponującą skalą, lecz przede wszystkim muzealną jakością, spójnością i historyczną rangą.
Starak Collection to unikatowy zapis kluczowych zjawisk artystycznych drugiej połowy XX wieku i ma fundamentalne znaczenie dla zrozumienia współczesnej kultury polskiej. Wystawa Tadeusz Kantor (1915–1990). Emballage, Cricotage and Madame Jarema będzie piątą prezentacją polskiej sztuki organizowaną przez Fundację Rodziny Staraków w Wenecji oraz kolejną po prezentacjach twórczości Ryszarda Winiarskiego (2017), Ewy Kuryluk (2022) i Andrzeja Wróblewskiego (2024), która otrzymała tytuł oficjalnego wydarzenia towarzyszącego Biennale Arte. Wystawa będzie prezentowana w okresie od 9 maja do 22 listopada 2026 roku, ponownie w historycznych i niezwykle prestiżowych przestrzeniach wystawienniczych Procuratie Vecchie na Placu Świętego Marka, w samym sercu Wenecji.
Tadeusz Kantor (1915-1990). Emballage, Cricotage and Madame Jarema – to wystawa poświęcona relacji i twórczości Tadeusza Kantora i Marii Jaremy – czołowym przedstawicielom światowej awangardy powojennej. Tadeusz Kantor jako artysta o ugruntowanej, międzynarodowej renomie, którego dzieło określa polską tożsamość w przejmujący „Teatr miłości i śmierci” i nadaje jej wymiar uniwersalnego widowiska, uwodzącego i fascynującego publiczność od Europy, przez Azję, aż po obie Ameryki. Jego teatr, scenografie i reżyseria, nowoczesne rozumienie aktorstwa i niebywała wrażliwość, dotykająca najsubtelniejszych strun ludzkiej kondycji, sprawiały, że doświadczenie jego sztuki odczytywano jednakowo intensywnie niezależnie od miejsca na mapie.
Tadeusz Kantor był wielokrotnie odznaczany i nagradzany za swoje osiągnięcia artystyczne. Otrzymał międzynarodową Nagrodę Rembrandta przyznawaną przez jury Fundacji im. Goethego w Bazylei za rzeczywisty wkład w kształtowanie obrazu sztuki współczesnej (1978) oraz włoską nagrodę „Targa Europea”, przyznawaną wybitnym przedstawicielom kultury i nauki w Europie (1986). Został odznaczony francuską Legią Honorową (1985), Orderem Sztuki i Literatury w randze Komandora (1989) oraz Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec „za znaczący wpływ wywarty na współczesną sztukę w Europie i za zasługi w ożywieniu obrazu kulturalnego RFN” (1990).
Jego spektakle zdobywały międzynarodowe uznanie i liczne wyróżnienia, w tym Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym BITEF za Umarłą klasę (1977), główną nagrodę Europejskiego Sezonu Teatru Narodów w Rzymie za ten sam spektakl (1978), nagrodę nowojorskiej krytyki teatralnej OBIE za najwybitniejszy spektakl off i off-off-Broadway (Umarła klasa, 1979), Order Teofilo Lea – najwyższe wyróżnienie teatralne wenezuelskie (1980), hiszpańską nagrodę teatralną „Widz i Krytyk” za najlepsze zagraniczne przedstawienie roku (Wielopole, Wielopole, 1981), a także nagrodę krytyków nowojorskich za najlepszy spektakl na Broadwayu za reżyserię i grę aktorską w przedstawieniu Niech sczezną artyści (1986).
Punktem kulminacyjnym zatem i celem drogi, którą na wystawie w Wenecji poprowadzimy widza będzie projekcja rejestracji uznawanego za arcydzieło spektaklu – Umarła klasa (1975) – zestawiona z oryginalnymi teatralnymi obiektami – manekinami uczniów, dziewcząt i chłopców na zawsze uwięzionych w szkolnych ławkach (kolekcja Cricoteka oraz Starak Collection).
Na polu teatru Tadeusz Kantor pozostaje ikoną o światowym zasięgu. W dziedzinie sztuk wizualnych, jest figurą fundamentalną dla polskiej powojennej historii sztuki. To on jako pierwszy w Polsce tworzył abstrakcję ekspresyjną w duchu informelu; to on pierwszy wykorzystał technikę i możliwości asamblażu, on pierwszy zafascynował się ideą ambalażu, zainicjował happeningi i performance. Dzięki niezwykłej świadomości awangardowych tendencji oraz sieci międzynarodowych kontaktów wprowadzał w obieg polskiej sztuki aktualne idee, interpretował je według własnego artystycznego konceptu, a następnie porzucał, by szukać nowych rozwiązań.
Tadeusz Kantor jest jednym z pierwszych artystów interdyscyplinarnych we współczesnym rozumieniu tego pojęcia.
Na wystawie w Wenecji przedstawione zostaną najważniejsze wątki malarskiej twórczości Tadeusza Kantora, uzupełnione o oryginalne rekwizyty i obiekty z jego spektakli, w tym wybór kompozycji informel z przełomu lat 50. i 60.tych, ambalaże z lat 1964-1978 oraz ostatnie malarskie cykle „Dalej już nic” (1987–1990) oraz „Cholernie spadam” (1988–1990). Ważnym przypomnieniem procesu tworzenia kompozycji informel, będzie film „Uwaga, malarstwo”, zrealizowany przez Antoniego Nurzyńskiego i Mieczysława Waśkowskiego według koncepcji Kantora. Film prezentowany był po raz pierwszy podczas XXIX Biennale Sztuki w Wenecji, otrzymał wtedy wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Filmów o Sztuce, jako jedyne dzieło artystyczne, nieposiadające charakteru dydaktycznego. W kolejnej edycji Biennale w Wenecji, w 1960 roku, twórczość Tadeusza Kantora została zaprezentowana w Polskim Pawilonie.
Ważnym wątkiem narracji wystawy będzie prezentacja twórczości Marii Jaremy (1908–1958). To ona, współtwórczyni przedwojennego, awangardowego teatru Cricot i współzałożycielka Cricot 2, była jedną z kluczowych i formacyjnych postaci dla Kantora. Maria Jarema, wybitna malarka i rzeźbiarka, nagrodzona w 1958 roku na Biennale w Wenecji, pozostawała jedyną osobą, której zdaniu Kantor w pełni ufał. Ich relacja – fascynacja i intelektualne partnerstwo – stała się fundamentem formowania się Cricotu 2. Na wystawie zostaną zaprezentowane monotypie z Starak Collection oraz projekty kostiumów jej autorstwa do wczesnych spektakli Kantora: „ Mątwa” 1956 oraz „Cyrk” z 1957 roku.
Partnerem merytorycznym wystawy jest CRICOTEKA – Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora. Cricoteka została założona w Krakowie w 1980 roku z inicjatywy Tadeusza Kantora jako żywe archiwum Teatru Cricot 2. W Cricotece przechowuje się, prezentuje oraz dba o kolekcję dzieł teatralnych ze spektakli Tadeusza Kantora. Cricoteka to jednocześnie muzeum, archiwum, galeria i ośrodek badań.
Na wystawie zostaną zaprezentowane dzieła Tadeusza Kantora z Starak Collection, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz ze zbiorów Cricoteki oraz dzieła Marii Jaremy z Starak Collection.
Prawa autorskie do twórczości Tadeusza Kantora ©Dorota Krakowska & Lech Stangret / Fundacja Tadeusza Kantora
Prawa autorskie do twórczości Marii Jaremy © spadkobiercy Marii Jaremy
Tadeusz Kantor (1915-1990). Emballage, Cricotage and Madame Jarema
Wydarzenie towarzyszące 61. Międzynarodowej Wystawie Sztuki – La Biennale di Venezia
9 maja - 22 listopada 2026
Miejsce: Procuratie Vecchie, plac św. Marka | San Marco 139 – 153/A | 30124 Wenecja
Fundatorzy: Anna Woźniak-Starak i Jerzy Starak
Organizator: Fundacja Rodziny Staraków
Kuratorka: Ania Muszyńska
Zespół kuratorski: Magdalena Marczak-Cerońska, Kama Kieremkampt
Więcej o wystawie na stronie internetowej.
FB: Fundacja Rodziny Staraków / Spectra Art Space
IG: starakfamilyfoundation
Wystawa otwarta od 9 maja do 22 listopada 2026, w godz.11:00-19:00 (maj-wrzesień 2026) oraz w godz. 10:00-18:00 (październik-listopad 2026). W poniedziałki wystawa jest zamknięta (oprócz: 11 maja oraz 16 listopada)
WSTĘP WOLNY.