Instynkt państwowy czyli bez złudzeń w polityce międzynarodowej

Polityka międzynarodowa tych państwa nie obchodzi, nie interesują się nią, nie wiedzą co się dzieje na Starym Kontynencie i na świecie. A jeśli już myślą o pozycji Polski na arenie międzynarodowej, to podchodzą do tego w sposób skrajnie naiwny, kuriozalnie idealistyczny.

Szeroko rozumianej klasie politycznej w Polsce towarzyszy brak instynktu państwowego oraz sportretowane już przez Adama Mickiewicza w „Panu Tadeuszu„ podejście do życia/polityki na zasadzie „jakoś to będzie”.

Ludzie często piastujący bardzo ważne stanowiska państwowe – teraz, ale też, uwaga, w przeszłości – nie rozumieją, że polityka jest grą interesów i że nikt – ani UE, ani NATO, ani USA – nie da nam nic za darmo.

Doprawdy martwi spora ilość osób na stanowiskach publicznych – i to istotnych, a nawet kluczowych – które podchodzą do polityki zewnętrznej jakby była on sferą odcinania kuponów (nawet za największe zasługi). Nic bardziej mylnego. Świat, Zachód oraz najbliższa okolica ma w nosie to, że Polska przekazała gigantyczną pomoc Ukrainie i to na wielu poziomach (bez której Kijów zapewne nie obroniłby niepodległości). Czy z tego tytułu Bruksela poszła wobec naszego państwa na jakiekolwiek ustępstwa? Nie. Czy z tego powodu Ukraina doceniła rolę Polski i – zostawmy wdzięczność, bo to słowo nie jest znane w polityce międzynarodowej – uwzględniła Rzeczpospolitą w swoich kilku wariantach „planu pokojowego"? Słyszymy z mediów, że nie. Czy z tego samego powodu Amerykanie sprzedali nam gigantyczne ilości uzbrojenia „ po kosztach"? Oczywiście, nie.

Polska powinna stawiać żądania własnym sojuszników. Także temu największemu – tak, jak to czyni Turcja. Wspieranie Ukrainy – co oczywiście leży w naszym interesie, bo chcemy żeby miedzy nami i Rosją istniało realnie niepodległe państwo – wcale nie oznacza, aby tejże Ukrainie nie stawiać warunków, czy też uzależniać skalę naszej pomocy od spełniania postulatów przez Polskę stawianych. Nikt za nas tego nie zrobi.