Te pierwsze – u Ormian – były znacznie ważniejsze, bo chodziło w nich nie tylko o to czy partia obecnego premiera utrzyma władzę, czy nie, ale o to czy Erywań dalej będzie szedł w kierunku Zachodu, geopolitycznie się westernizował, czy też ponownie dryfował w kierunku tradycyjnej, bo od XIX wieku rosyjskiej strefy wpływów? Wydaje się, że w tym najstarszym chrześcijańskim państwie na świecie (sic!) mecz między Zachodem a Wschodem wygrał ten pierwszy, bo tak należy interpretować wygraną partii obecnego, prozachodniego premiera Nikoli Paszyniana, partnera Donalda Trumpa przy zawieraniu porozumienia pokojowego między Armenią a Azerbejdżanem pod parasolem 47. prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki. Główna partia opozycyjna – „Silna Armenia” – kierowana przez prorosyjskiego oligarchę (z obywatelstwem Federacji Rosyjskiej skądinąd...) zdobyć miała poparcie poniżej 20 proc., a „Umowa Społeczna” wspomnianego już tu premiera Paszyniana według wstępnych wyników co najmniej 2,5-3 razy więcej głosów. Zatem trawestując slynną książkę niemieckiego pisarza Ericha Marie Remarque'a o I wojnie światowej: Na Kaukazie Południowym bez zmian. Zapewne, bo wyniki są na razie wstępne....
Dokładnie to samo można powiedzieć o Kosowie. Rządzący dotychczas rządzić tam będą dalej, choć stracili w ciągu pół roku aż 9 proc. poparcia. Tyle że owo „Samostanowienie” w poprzednich wyborach w grudniu 2025 roku otrzymało ponad 51 proc. głosów, a teraz „tylko” 42,6 proc. To oznacza, iż po trzecich w ciągu półtora roku wyborach parlamentarnych (Kosowo, jak widać, chce pobić rekord Bułgarii: ośmiu wyborów w ciągu pięciu lat...) Albin Kurti dalej będzie szefem rządu.
A więc i tu, i tu kontynuacja. Różnica jest jedna i to zasadnicza (o zupełnie różnej wadze wyborów już nie wspomnę) – i jest nią frekwencja. W Armenii wyniosła blisko 60 proc.,a w Kosowie sporo poniżej 30 proc.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Wprost.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.