Śpiewak: Żydzi zapłaclili straszną cenę za żydokomunę

Śpiewak: Żydzi zapłaclili straszną cenę za żydokomunę

Dodano:   /  Zmieniono: 7
Paweł Śpiewak (fot. Marcin Lobaczewski / newspix.pl) / Źródło: Newspix.pl
"Żydokomuna" to antysemicki mit - pisze Paweł Śpiewak w książce "Żydokomuna. Interpretacje historyczne". Jednocześnie jednak autor przedstawia liczby, które mogą być interpretowane jako dowód na duże poparcie Żydów dla komunizmu.

Paweł Śpiewak, dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego, wielokrotnie podkreśla w swej książce, że żydokomuna to nie realne zjawisko a ideologiczny mit, w którym zbiegły się wszystkie antysemickie stereotypy z wielowiekowej tradycji oskarżania Żydów o wszelkie dziejące się zło. Zdaniem Śpiewaka termin "żydokomuny" dawał możliwość głoszenia twierdzeń, że wszyscy Żydzi są nosicielami wrogiej ideologii, czyli bolszewizmu. Struktura mitu "żydokomuny", według Śpiewaka, zaczerpnięta została z „Protokołów mędrców Syjonu", fałszywki carskiej policji politycznej, która głosiła, że wypędzeni z ojczyzny Żydzi nigdy nie wrosną w narody, wśród których mieszkają - łączy ich natomiast wspólny cel, jakim jest panowanie nad światem, do którego realizacji używają i bolszewizmu, i kapitalizmu. "Mit żydokomuny żywił się wyolbrzymianymi faktami. Wskazywano na >niewłaściwe< pochodzenie wielu liderów sowieckiej rewolucji, gazety w  okresie międzywojennym podkreślały żydowskie nazwiska aresztowanych komunistów, po wojnie liczono Żydów w Biurze Politycznym i w urzędach bezpieczeństwa" - pisze Śpiewak.

Od judeobolszewizmu do żydokomuny

Autor książki zauważa następnie, że samo słowo "żydokomuna" pojawiło się dopiero po wojnie - wcześniej to  zjawisko określano, jako judeobolszewizm lub żydobolszewizm. Jako socjolog Śpiewak próbuje wskazać przyczyny, dla których komunizm okazał się na początku XX wieku atrakcyjny dla Żydów. W przedrewolucyjnej Rosji część Żydów pozbawiona była praw obywatelskich, większość mogła się osiedlać tylko na ściśle określonym obszarze. Rewolucja po raz pierwszy w  historii dała rosyjskim Żydom pełnię swobód obywatelskich oraz  możliwość pracy w administracji. Także w II RP obowiązywało niepisane prawo ograniczające dostęp ludności żydowskiej do stanowisk w administracji, wojsku, szkolnictwie, na uczelniach obowiązywało getto ławkowe i numerus clausus. Śpiewak zauważa, że w dwudziestoleciu międzywojennym młodzi, aspirujący do  wyjścia z religijnego getta Żydzi, nie mieli atrakcyjniejszej propozycji niż proklamujące równość społeczną ruchy lewicowe.

Po rewolucji bolszewickiej sytuacja Żydów w ZSRR zmieniła się na korzyść: mogli się swobodnie osiedlać w całym kraju, zlikwidowano numerus clausus w  szkołach i po raz pierwszy w historii Rosji Żydzi wchodzili do aparatu władzy. Obejmując posady po wyrzucanych urzędnikach carskich, wykształceni Żydzi stali się dla nowej władzy rezerwuarem kadr. Wielu Żydów znalazło się też na samej górze sowieckiego aparatu władzy. Także w Polsce w latach międzywojnia widać było, że ideologia komunistyczna jest dla Żydów atrakcyjna - do Komunistycznej Partii Polski w 1933 roku należało 8 tys. osób z czego 80 proc. stanowili Polacy, a około 20 proc. Żydzi. W  dużych miastach proporcje układały się inaczej - w Warszawie w 1937 roku 65 proc. członków partii stanowili Żydzi. Przedwojenny Związek Młodzieży Komunistycznej Polski, liczący w połowie lat 30. niemal 12 tys. członków, w 42 proc. składał się z osób pochodzenia żydowskiego. Wobec faktu, że Żydzi stanowili ok. 10 proc. przedwojennej ludności Polski można z tych liczb wyciągnąć wniosek o nadreprezentacji Żydów w  strukturach komunistycznych.

Śpiewak zwraca jednocześnie uwagę, że ogromna większość polskich Żydów nie chciała mieć z komunizmem nic wspólnego. Na  KPP głosowało w 1928 roku 7 proc. społeczności żydowskiej, zaś 50 proc. polskich Żydów oddało głosy na Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem, czyli partię Piłsudskiego. Bardzo wielu Żydów głosowało też na partie syjonistyczne.

W pierwszych latach okupacji na terenach zajętych przez Sowietów podniosła się fala agresywnego antysemityzmu, który zaowocował w 1941 roku takimi wydarzeniami jak pogrom w Jedwabnem. W dokumentach z epoki pojawiają się relacje o entuzjastycznym przyjęciu przez Żydów sowieckiej władzy, powszechnej wśród nich współpracy z komunistyczną władzą, donosicielstwie i przejmowaniu stanowisk polskich urzędników. Stereotyp żydokomuny zyskał w tym czasie wśród Polaków wielu zwolenników.

Żydzi - cenzorzy i SB-cy

W powojennej Polsce bardzo powszechne było przekonanie, że komunizm wprowadzany jest przez Żydów, choć polska społeczność żydowska w  zasadzie przestała istnieć. Na czele państwa od 1945 roku stał "triumwirat", jak to określa Śpiewak - Bolesław Bierut i dwie osoby pochodzenia żydowskiego - Jakub Berman i Hilary Minc. Z kolei w Komitecie Centralnym PZPR w tym czasie udział Żydów wynosił 6 proc. Jeżeli chodzi o zaangażowanie Żydów w służby bezpieczeństwa to  Śpiewak podaje, że w latach 1944-1945 na 450 osób pełniących najwyższe funkcje w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego (od naczelnika wydziału wzwyż) 167 (37 proc.) było pochodzenia żydowskiego. Im niżej w  strukturach UB, tym procent osób narodowości żydowskiej był niższy. Ryszard Terlecki podaje, że w 1945 roku 95 proc. funkcjonariuszy UB było narodowości polskiej, a Żydów było ok. 2,5 proc. Nie zmienia to faktu, że to właśnie Żydzi zasiadali na najbardziej widocznych stanowiskach - do czarnej legendy przeszły w Polsce osoby Józefa Różańskiego, Józefa Światły, Anatola Fejgina, Julii Brystiger, znaczący i widoczny był udział Żydów w  aparacie propagandy, prasie i kulturze. W cenzurze stanowili oni 50 proc. pracowników.

Pierwsze lata powojenne określa Śpiewak jako najlepszy okres w  historii polskich Żydów - uzyskali oni równouprawnienie w dostępie do  władzy. W partii szybko jednak zaczęły się pojawiać przejawy antysemityzmu. Tuż przed śmiercią Stalina w 1953 roku, widoczne były przygotowania do antysemickiej czystki w łonie patii radzieckiej, podobne nastroje pojawiły się w Polsce, ale śmierć dyktatora położyła im  kres, jak się okazało - tylko na pewien czas.

"Tańczyliśmy na nie swoim weselu"

W roku 1967, kiedy wybuchła wojna sześciodniowa z wojska polskiego wyrzucono wszystkich oficerów pochodzenia żydowskiego, a w PZPR rozpoczęły się walki frakcyjne, wykorzystujące antysemityzm jako broń. Rok później antysemicka kampania szalała już w całym kraju, tysiące Żydów straciło pracę, kilkanaście tysięcy wyemigrowało z Polski. Wielu komunistycznych Żydów mogło się w tym okresie zgodzić ze starym, żydowskim przysłowiem "tańczyliśmy na nie swoim weselu".

Podsumowując swoją publikację Śpiewak uważa, że pojęcie "żydokomuny" jest kluczowe dla zrozumienia losu Żydów w XX wieku - bez niego nie można zrozumieć Holokaustu, nie  można zrozumieć przed i powojennego antysemityzmu w Polsce. Za  zaangażowanie w komunizm niewielkiej części Żydów cały żydowski naród zapłacił straszną cenę - podkreślił dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego.

PAP, arb

 7
  • szuldziel   IP
    To prawda. Zawsze obdzierano nas ze skory, i dlatego bylismy bankierami w Niemczech i komisarzami w CCCP.
    • bez-nazwy   IP
      Zaplacili straszna cene ale nie za zydokomune panoszaca sie w Rosji ale za bankierstwo panoszace sie w Niemczech.
      • zxc   IP
        Trzeba nanieść poprawkę mówiąca, że w czasie pogromu w Jedwabnem teren ten nie był okupowany przez Sowietów tylko Niemców
        • snaapp.hsb.se ... na Skype   IP
          ... ze tez za takie wynurzenia Panu P.Spiewakowi nie zamknieto twarzy?...
          • ola   IP
            Antysemityzm od zarania służył jako usprawiedliwienie i uzasadnienie przemocy oraz dyskryminacji.Zydzi -podobnie jak w przypadku innych mniejszości religijnych bądź etnicznych, np. Ormian w Turcji- byli przysłowionymi kozłami ofiarnymi,na których można było zrzucić całą odpowiedzialność za własne przewinienia i klęski, jakie dotknęły daną społeczność.Wystarczyło znaleść winnego za własne grzechy,złożyć go w ofierze,aby oczyścić się ze zła i tym samym udzielić sobie indywidualnego, bądź zbiorowego rozgrzeszenia.To wprowadzało ład i pokój społeczny,umacniało wspólnotę.Ten mechanizm projekcji, odszczepienia własnego zła funkcjonuje do tej pory,zarówno w rodzinach-dziecko w roli czarnej owcy-jak i społeczeństwach, a zwłaszcza w sferze polityki. To niezawodne narzędzie mobilizowania mas dla pozyskania wyborców.

            Czytaj także