Wprost

– Włożymy mu kapelusz, biały garnitur i przedstawimy go jako dżentelmena. Mike Tyson jest rozpoznawalny na całym świecie, jest idealnym symbolem buzującej energii. Dzięki niemu mój Black będzie marką globalną – snuje plany w rozmowie z „Wprost" Wiesław Włodarski, właściciel firmy Food- Care, producent napoju energetyzującego Black. Tyson właśnie został twarzą marki.

Biznes wart jest mszy

Babci Włodarskiego, Rozalii, pewnie nawet przez myśl nie przeszło, by mały Wiesio miał w przyszłości zadawać się ze skandalistami. Wiesio miał być księdzem. – Nie chciałem służyć w kościele, więc babcia płaciła mi za służenie po 50 zł od mszy. Chodziłem dwa razy dziennie. To był mój pierwszy biznes w życiu. Dzięki ministranturze poznałem nawet Jana Pawła II, gdy był jeszcze kardynałem – wspomina 49-letni krakowski biznesmen.

Za pieniądze „zarobione" na byciu ministrantem uprawiał hazard ze szkolnymi kolegami.

– Wszystkich ogrywałem, więc straciłem kolegów – śmieje się Włodarski.

W 1981 r., już jako 19-latek, Włodarski dorabiał sprzątaniem lodziarni i zastanawiał się, co dalej w życiu robić. Doszedł do wniosku, że skoro zatrudniający go lodziarze jeżdżą mercedesami, to opłaca się robić lody. Kupił za 8 tys. zł maszynę do lodów i wystartował. Wkrótce odkrył, że opłaca się produkować też pachnące gumki dla uczniów i – od 1984 r. – galaretkę. Wtedy właśnie w podkrakowskim Zabierzowie powstała jego firma Gellwe. Na początku rozwijać biznes było trudno – Włodarski wyglądał bardzo młodo, wręcz chłopięco, a w PRL- -owskiej rzeczywistości to nie było atutem. Żeby załatwić potrzebne dostawy, musiał wyglądać poważnie i budzić zaufanie socjalistycznych dyrektorów – zapuścił więc wąsy.

Z wąsem pod nosem przywitał 1989 r. Był już wtedy prawdziwym galaretkowym potentatem. Pod marką Gellwe oprócz galaretek produkował również kakao, czekoladę pitną, polewy, kremy, dodatki do pieczenia. I pewnie dotąd byłby bohaterem gospodyń domowych, gdyby w 2002 r. nie urządził sobie wycieczki do Wiednia. Powrót do Polski ma dla niego rangę objawienia. – Na stacji paliw kupiłem Red Bulla. Pomyślałem: dlaczego w Polsce on nie ma konkurencji? Wypuściłem na rynek Tigera. Przez pierwsze dwa lata sprzedaż szła słabo, mimo że do współpracy zaangażowałem Dariusza Michalczewskiego. Polecono mi go. Teraz wiem, że to był błąd. Dopiero gdy oparliśmy strategię na zabawie, seksie i sportach ekstremalnych, sprzedaż ruszyła.

Igranie z tygrysem

Dariusz „Tiger" Michalczewski. Waga półciężka. 50 walk, 48 zwycięstw, 40 przez nokaut. Jak Tyson – sportowy emeryt. A także biznesmen i filantrop. Ma swoją fundację – Równe Szanse. W 2003 r. został twarzą głównego produktu FoodCare – napoju energetyzującego Tiger. Na 50 lat podpisał z Włodarskim umowę na wykorzystanie swojego wizerunku – m.in. zdjęcia i podpisu. Tantiema w wysokości1,5 proc. od przychodów dawała mu kilka milionów złotych rocznie. Do czasu, gdy wywiązał się spór, do kogo należy marka. Według Michalczewskiego Włodarski przestał mu płacić za licencję i chciał „wycyckać” z interesu. Według Włodarskiego Michalczewski chciał renegocjować kontrakt i dostawać nie 1,5 proc., lecz 5 proc. przychodów, na co ten się nie zgodził. Stąd pretensje. – Tiger należy do mnie. Nie pozwolę, by ktoś ukradł moją własność! – wściekał się rok temu Tiger na łamach „Wprost”. W końcu dogadał się z wadowickim Maspeksem. Teraz to ten koncern – znany m.in. z marki Kubuś – produkuje Tigera.

– Najpierw pojawiły się produkt i marka. Michalczewski doszedł dopiero później. Energetyk Tiger to marka, którą stworzyłem od zera – zżyma się szef FoodCare.

Spór o prawa do produkcji Tigera trafił do sądu. Włodarskiemu zakazano produkcji napoju z użyciem wizerunku boksera do czasu rozstrzygnięcia sporu. – To nie do pomyślenia, by twórca marki nie mógł jej produkować – ubolewa Włodarski. Ale nie ma tego złego, teraz jest Black. Nowy napój. – Minęło dopiero 15 miesięcy od jego wprowadzenia, a już wyprzedził Tigera – chwali się milioner.

Trudno jednak jednoznacznie stwierdzić, który z napojów obecnie jest liderem rynku. Statystyki pokazują, że napoje idą łeb w łeb, ale Włodarski przekonuje, że pokazują one nieprawdziwy obraz rynku. Dlaczego? Pomiędzy Tigerem a Blackiem Włodarski produkował napój o nazwie Tiger Black. – Wciąż jest w dystrybucji, a statystyki łączą go z Tigerem, stąd mylne wrażenie, że Tiger sprzedaje się lepiej niż Black – tłumaczy.

Przy okazji niesnasek z Tigerem Włodarski poróżnił się również z dwoma swoimi wieloletnimi menedżerami – Dariuszem Gałęzewskim i Dominikiem Dolińskim. Odeszli od niego, założyli firmę produkującą napój izotoniczny Oshee i… zaprosili Michalczewskiego do współpracy. Zawiedziony Włodarski na odchodnym zadeklarował, że da im dwa koce. – Żeby się mieli czym okryć, gdy będą spać pod mostem – tłumaczył. Na razie śpią wygodnie, Oshee radzi sobie nieźle.

No to Frugo i w świat

Włodarski – kopiując pomysł Red Bulla na napój energetyzujący – udowodnił, że jest kopistą genialnym. Sprzedaż Tigera przebiła sprzedaż rynkowego pioniera. Z tym samym zadaniem poradził sobie również Black. To pierwszy taki przypadek na świecie, żeby Red Bull wywiesił białą flagę przed lokalnym producentem. Teraz Włodarski chce udowodnić, że umie też ożywiać umarłe marki.

Frugo, rynkowy hit stworzony przez Alimę Gerber w 1996 r., popularny wśród nastolatków, dostał się w ręce firmy Krynica Zdrój. Ta zbankrutowała. Włodarski od razu zaczął się interesować napojem, był skłonny zapłacić za markę nawet 30 mln zł, ale ubiegli go szefowie farmaceutycznego Aflofarmu. Okazało się jednak, że nie mają pomysłu na rewitalizację marki, zaczęli więc szukać nabywcy. Bez skutku. Dowiedział się o tym Włodarski i kupił Frugo. Już nie za 30 mln zł, ale za… 1 mln euro, czyli niewiele ponad 4 mln zł. Inwestycja zwróciła mu się już w dwa tygodnie od rozpoczęcia sprzedaży. Częściowo dlatego, że powrócił do starych sprawdzonych haseł reklamowych haseł, m.in. „No to Frugo!" – Polacy są sentymentalni! W tym roku sprzedamy ok. 250 mln butelek Frugo. Ten napój, tak jak Black, ma potencjał globalny. Sprzedajemy go już w USA, Anglii, Czechach i wielu innych krajach. Marką Frugo chcemy firmować też lody czy żelki… W całej Europie chcemy też rozwijać markę Fitella, czyli dietetyczne musli, a wkrótce także mrożone herbaty. No i oczywiście Gellwe – o planach podboju świata Włodarski opowiada nam w Krakowie, zaraz przy Rynku Głównym. Na parterze cicha restauracja, na piętrach butikowy hotel – Pałac Bonerowski. 15 apartamentów. Najdroższe nawet 2,5 tys. zł za noc. Należą do Włodarskiego. 700-letnią kamienicę kupił i odrestaurował. – Chciałem, żeby w Krakowie coś po mnie zostało. Włożyłem w to serce i 20 mln zł – uśmiecha się Włodarski.

Po renowacji kamienica warta jest 20 mln euro. – Miałem już potencjalnych nabywców, ale nie sprzedam. Mam pomysł, żeby w moich ulubionych miejscach w Europie i w Polsce powstały takie hoteliki. Nad Bałtykiem, ale też na Sardynii czy w Toskanii. Chcę mieć wszędzie własny kąt, bo w obcych hotelach nocować nie lubię. Będę rozwijał tę sieć prawdopodobnie pod marką The Bonerowski. Kiedyś siecią zarządzać będzie młodsza córka, a starsza pokieruje FoodCare– zapowiada Włodarski. FoodCare, czyli firmą dającą 465 mln zł przychodów (w tym roku mają wzrosnąć do 650 mln zł) i zatrudniającą 1200 osób. Córka się ucieszy.