Wprost

Co do obietnicy wprowadzenia pełni zatrudnienia, to aby się z tym w pełni zgodzić, trzeba by być choć w połowie wariatem. Zjawisko zerowego bezrobocia nigdzie na świecie w pełni nie występuje, poza sowieckim łagrami lub obozami pracy przymusowej w Korei Północnej. W normalnym kraju bezrobocie w skali kilkuprocentowej jest zjawiskiem niezwykle pozytywnym, bo dzięki niemu ludzie szanują pracę. Problemem jest wysokie bezrobocie, zwykle wywołane sztucznie przez nieudolnych polityków, którzy źle rządzą, podnoszą koszty pracy, doprowadzając gospodarki do stanów kryzysowych. Roztaczanie socjalistycznych wizji pełnego zatrudnienia to w zamierzeniu szarlatana z Biłgoraja droga do jakiegoś wyimaginowanego raju, tymczasem spełnienie tego lewicowego snu to w rzeczywistości totalna katastrofa i horror. Nie może być bowiem tak, że wszyscy mają robotę, bo coś, co mają wszyscy, przestaje być wartościowe.

W PRL nie było bezrobocia i obowiązywał przymus zatrudnienia. Osoby bez pieczątki z zakładu pracy w dowodzie były zatrzymywane przez milicję jako bumelanci i szkodnicy zwani niebieskimi ptakami. Praca była powszechna, marna i nikt nie miał dla niej szacunku. Za atrakcyjną uznawano pracę, w której można było coś ukraść. Słynne hasło „czy się stoi, czy się leży, dwa tysiące się należy" było dobrym opisem masowej postawy obowiązującej pracowników socjalistycznych zakładów pracy. W takich warunkach nie miało szansy powstać nic dobrej jakości.

Postulat pełni zatrudnienia to miłe hasło polityczne, bo obiecuje coś, czego podskórnie wszyscy od państwa oczekujemy, czyli bezpieczeństwo. Chrzanię jednak takie bezpieczeństwo, w którym odnajdzie się każdy nierób i cwaniak. Powrót do systemu etatystycznego (bo tak w realu zrealizować by trzeba wizję Palikota) to projekt polityczny, który zabija konkurencyjność, pomysłowość, kreatywność, a w efekcie rozwój. Postulat Palikota ma jednak i swoją dobrą stronę. Ten pozytyw, który dostrzegam, to fakt, że tego idiotyzmu nie da się w praktyce zrealizować. Warto pamiętać też i o tym, że pełnia zatrudnienia nie da nikomu pełni szczęścia.

Obecna sytuacja, gdy młodzi ludzie po studiach nie mają szansy na zdobycie pracy, jest chora, ale nie rozwiąże się tego problemu utopijną wizją rodem z pism filozoficznych Karola Marksa. Z gombrowiczowską gębą pełną bajek i frazesów Janusz Palikot wypełnia tylko kolejną (po postulacie legalizacji marihuany) misję przypodobania się młodzieży.

Warto zatem szukać pełni w przyrodzie, ale niekoniecznie w zatrudnieniu. Wznoszę słuszny postulat napełniania kieliszków w knajpach do pełna, bo ostatnio jest z tym coraz gorzej. Każdy kieliszek perfidnie niedolany to jakże bolesna strata dla podniebienia i dotkliwy uszczerbek na dobrym nastroju klienta! Pełne zadowolenie osiąga się tylko przy pełnym stole. Są tacy, którzy szukają pełni w poezji i sztuce, ale zdecydowanie więcej jest takich, którzy osiągają nirwanę i katharsis tylko przy pełnej lodówce. Niewątpliwą zasługą Palikota jest próba wypełnienia treścią polskiej polityki, która od dłuższego czasu stała się areną jałowych przepychanek, oskarżeń i urazów między PO i PiS. Modnie ubrany lider Janusz, bezkompromisowy bloger i happener, chce sprawiać wrażenie osoby w pełni gotowej do przejęcia sterów oraz przywódcy, który ma głowę pełną fantastycznych pomysłów, idealnie wypełniających obecną pustkę polskiej polityki. Pamiętajmy jednak o tym, żeby intensywnie poszukując pełni, nie trafić przypadkiem do komory próżniowej.

Autor jest muzykiem, frontmanem zespołu Big Cyc, publicystą, performerem

www.wprost.pl - tutaj znajdziesz wszystkie felietony Krzysztofa Skiby