Rachel Fordyce, techniczka w laboratorium entomologicznym Uniwersytetu Cornella, parkowała poza kampusem, by uniknąć opłat. Do pracy szła przez East Lawn Cemetery w Ithace. Wiosną 2022 r. zauważyła pszczoły wychodzące z ziemi między nagrobkami. Zebrała kilka do słoika i pokazała je naukowcom. Rozpoznali gatunek Andrena regularis, dziką pszczołę zakładającą gniazda pod ziemią. Fordyce została później współautorką publikacji opisującej badania.
Miliony pszczół na malutkiej przestrzeni. Jak je policzono?
Zespół ustawił dziesięć pułapek przypominających niewielkie namioty z siatki. Owady wychodzące z gleby trafiały przez lejek do pojemnika. Badania prowadzono od końca marca do połowy maja 2023 r. Zebrano 3251 owadów należących do 16 gatunków pszczół, muchówek i chrząszczy. Zdecydowanie dominowała Andrena regularis.
Na podstawie wyników oszacowano zagęszczenie pszczół i przeliczono je na powierzchnię skupiska, wynoszącą około 6500 m². Otrzymano szacunek około 5,5 mln osobników, z przedziałem od 3,1 do 8 mln. Wynik dotyczy pszczół wychodzących z ziemi w badanym sezonie. Autorzy pracy opublikowanej 13 kwietnia 2026 r. w „Apidologie” uznają to za jedno z największych udokumentowanych skupisk gniazd pszczół samotnic.
Każda samica ma własne gniazdo
Choć żyją obok siebie miliony owadów, nie tworzą wspólnego ula z królową i robotnicami. Każda samica kopie własne gniazdo. W podziemnych komorach składa jaja i zostawia pyłek oraz nektar jako pokarm dla potomstwa.
W pobliżu pojawiają się też pszczoły z rodzaju Nomada. Podrzucają jaja do cudzych gniazd, a ich larwy korzystają ze zgromadzonych tam zapasów.
Obecność Andrena regularis na tym cmentarzu dokumentowano już w 1935 r. Gatunek korzysta więc z tego miejsca od pokoleń.
Dlaczego cmentarz? Tu pszczoły znajdują schronienie i pokarm
Piaszczysta, przepuszczalna gleba ułatwia kopanie gniazd. Sprzyjają im także rzadkie naruszanie podłoża i ograniczone stosowanie pestycydów. W odległości około 500 metrów znajdują się sady Cornella. Andrena regularis zimuje jako dorosły owad i wychodzi z ziemi wczesną wiosną, w czasie kwitnienia jabłoni. Wcześniejsze badania Cornella wskazywały, że dzikie pszczoły podczas pojedynczej wizyty na kwiatach jabłoni zapylają skuteczniej niż pszczoły miodne.
Bryan Danforth, współautor pracy, podkreśla potrzebę ochrony takich miejsc. Pokrycie terenu nawierzchnią mogłoby zniszczyć gniazda milionów zapylaczy, których obecność łatwo przeoczyć.
Czytaj też:
Naukowcy zbadali księżyc Saturna. Wyniki mogą zmienić poszukiwania życia w kosmosie Czytaj też:
Owce uratują lodowce? Nowatorski eksperyment może pomóc w ochronie planety
