Zespół kierowany przez Olivera Ziera z Center for Astrophysics Harvard & Smithsonian opracował jeden z największych i najbardziej szczegółowych modeli wczesnego wszechświata. Wyniki opisano w „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. Lumina pokazuje, jak zwykła materia, ciemna materia i promieniowanie wspólnie kształtowały młody kosmos. Badacze mogą śledzić powstawanie galaktyk oraz wpływ ich światła na gaz wypełniający przestrzeń między nimi.
Ponad 100 razy większa objętość. Dlaczego Lumina jest wyjątkowa?
Według Smithsonian nowy model obejmuje ponad 100 razy większą objętość niż wcześniejsze porównywalne symulacje. Tak duża skala pozwala badać rozległe struktury kosmosu, a jednocześnie zachować szczegóły potrzebne do analizy pojedynczych galaktyk.
W modelu materia skupia się w coraz gęstszych obszarach. Gaz trafia do skupisk ciemnej materii, gdzie powstają galaktyki i gwiazdy. Emitowane przez nie promieniowanie oddziałuje następnie na otoczenie.
Jak światło zmieniało młody wszechświat?
Jednym z kluczowych procesów odwzorowanych w Luminie jest rejonizacja wodoru i helu. To przemiany, podczas których energetyczne promieniowanie odbiera elektrony atomom lub jonom gazu.
Symulacja śledzi zarówno źródła tego promieniowania, jak i jego wpływ na ewolucję materii. W przypadku wodoru główną rolę odgrywa światło gwiazd. Późniejszy etap jonizacji helu napędza promieniowanie aktywnych jąder galaktyk, zasilanych przez materię opadającą na supermasywne czarne dziury.
Superkomputer Frontier odtworzył miliardy lat ewolucji
Obliczenia przeprowadzono na superkomputerze Frontier w Oak Ridge National Laboratory w Tennessee. Według informacji MIT w największej skali wykorzystano odpowiednik ponad 100 tys. rdzeni procesorów i około 15 tys. jednostek GPU.
Taka moc pozwoliła jednocześnie obliczać ruch materii, formowanie galaktyk i rozchodzenie się promieniowania w ogromnej objętości przestrzeni.
Test dla teorii. Obserwacje teleskopów zostaną porównane z modelem
Lumina ma pomóc naukowcom w interpretowaniu obserwacji Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba, a także danych z teleskopu Nancy Grace Roman i innych instrumentów. Astronomowie będą zestawiać przewidywania modelu z rzeczywistymi obserwacjami. Zgodność wzmocni zaufanie do przyjętych założeń. Rozbieżności wskażą procesy wymagające dokładniejszego zbadania i mogą skłonić do zmiany modeli opisujących ewolucję kosmosu.
Czytaj też:
Sygnał z planety odległej o 64 lata świetlne. Naukowcy już pewni Czytaj też:
Co zostanie po Słońcu? Przyszłość czterech planet może być burzliwa
