Bruksela trzech światów

Bruksela trzech światów

Dodano:   /  Zmieniono: 
Wracając autobusem linii nr 65 z NATO przejechałam przez Belgię, Turcję i Maroko, by znaleźć się z Unii Europejskiej
Kilka dni temu wracałam z NATO. Nie chciało mi się czekać na szybki autobus z lotniska, wsiadłam więc w normalną linię. Nr 65. Jechałam zamiast 20 minut, ponad dwa razy dłużej i na końcu i tak musiałam się przesiąść do metra, podróż jednak warta była straty czasu.
Wyruszyłam więc spod Kwatery Głównej Paktu - nota bene jedno z najbardziej obskurnych miejsc w Brukseli - przez pierwsze minuty mijałam znajome ulice Evere. Po kilkunastu minutach, gdy wjechaliśmy w Scharbeek nagle znalazłam się w Turcji. Przez okna widać było ulice pełne tureckich sklepów, knajpek, biur podróży, meczetów i ani śladu napisów po francusku czy flamandzku, tylko turecki. Pejzaż ludzki w stosownym stylu. Dwa przystanki za Turcją jest Maroko, znów tylko marokańskie miejsca, napisy po arabsku, zachuszczone kobiety z gromadami dzieci. W pewnym momencie byłam - to nie rasizm, tylko stwierdzenie faktu - jedyną białą osobą w autobusie. Kolejnych kilka przystanków i jestem z powrotem na Dworcu Centralnym, miejscu w połowie belgijskim, w połowie marokańskim.
W przeciwieństwie do Paryża kolorowi imigranci nie mieszkają na przedmieściach miasta. "Ich ulice" sąsiadują z ulicami belgijskimi czy europejskimi choć oczywiście w niektórych dzielnicach jest większe natężenie kolorowych. W takim np. Saint Gilles natomiast Marokańczycy dzielą się przestrzenią z naszym Białymstokiem. Obie grupy konkurują na rynku nielegalnej pracy i delikatnie mówiąc nieprzepadają za sobą wzajemnie.
Pisałam już kiedyś o tym w tekście, ale ta trójwarstwowość Brukseli jest naprawdę fascynująca. Te wzajemne relacje między Belgami, eurokratami (do tego worka wrzucam też dyplomatów i korespondentów) i imigrantami. Niewielu znam Belgów, mających wielu przyjaciół z grupy eurokratów, a jeszcze mniej znam eurokratów, mających belgijskich przyjaciół. Jedni i drudzy natomiast miewają styczność z imigrantami, których chętnie zatrudniają. Trzeba przyznać, że nasz Białystok ma niezłą opinię. Nawet Belgowie wolą ich zatrudniać niż belgijskich pracowników, którzy nie dość, że są drożsi, mają ciągle o coś pretensje, to w dodatku brakuje im polskiej inwencji.
Jak na razie brukselskie trzy światy mijają się bez większych kolizji. Ale wielki wybuch jest tylko kwestią czasu.
+

Ostatnie wpisy

  • Kosowo - symbol wstydu i głupoty 17 lut 2013 Pięć lat temu, gdy Kosowo jednostronnie ogłosiło swoją niepodległość, Serbia straciła historyczną kolebkę. Te z krajów Unii Europejskiej, które uznały tę niepodległość, straciły nie tylko honor ale również rozsądek. To nie zbrodnia – to coś gorszego. To głupota.
  • Tolerancja dla wybranych 29 sty 2013 Obserwuję lincz medialno-internetowy na pani poseł Pawłowicz i zastanawiam się, jak ci sami ludzie, którzy oburzają się na żarty z pani poseł Grodzkiej, potrafią teraz wylewać pomyje na panią Pawłowicz. No chyba, że w myśl hasła "nie toleruję ludzi nietolerancyjnych".
  • Belgijska melancholia i język niderlandzki 12 sty 2013 Zaintrygowała mnie książka Marka Orzechowskiego "Belgijska melancholia", poświęcona właśnie Belgii. I choć mieszkam w tym kraju od ponad siedmiu lat, dowiedziałam się rzeczy, których wcześniej nie znałam. I inaczej popatrzyłam na roszczenia "flamandzkich nacjonalistów".
  • Euro, Europo! 31 gru 2012 2012 rok zostanie zapamiętany jako czas kryzysu i zacieśniającej się coraz bardziej integracji ekonomicznej Unii Europejskiej. I tu na dwoje babka wróżyła, bo według jednych kryzys był wynikiem nadmiernej integracji, inni zaś widzą w kryzysie pretekst do integracji.
  • Hodowanie potwora 16 gru 2012 Na marginesie strzelaniny w amerykańskiej szkole znów zastanawiam się nad rolą mediów. Na ile media, poprzez pisanie/pokazywanie/mówienie o czymś, przyczyniają się do popularyzacji tego zjawiska? Czy gdyby mordercy pozostawali bezimienni byłoby mniej seryjnych morderstw? I czy...