Eurokraci i złota klatka. I Piesiewicz

Eurokraci i złota klatka. I Piesiewicz

Dodano:   /  Zmieniono: 
Strajk eurourzędników, domagających się podwyżki, wywołuje oburzenie u niemal wszystkich, poza rzecz jasna samymi zainteresowanymi. Czy jednak faktycznie życie eurokratów jest godne pozazdroszczenia?
Oczywiście, zestawienie zarobków eurourzędników i np. pani z kasy w polskim hipermarkecie czy lekarki w przychodni wygląda szokująco. Ale sprawiedliwości nigdy nie było i pewnie nie będzie.

Co usprawiedliwia wysokie uposażenia eurokratów? Droga przez mękę, usiana kolejnymi egzaminami i testami? Częściowo. Wysokie koszty utrzymania w Brukseli? Na pewno, choć przecież Belgowie, pracujący w belgijskich firmach mają podobne wydatki (no chyba, że komuś się poszczęściło i odziedziczył po przodkach kilka kamienic, które może wynajmować) zarabiają kilkukrotnie mniej. Dla porównania sekretarka w Komisji Europejskiej zarabia około 2 tys. euro, podczas, gdy jej koleżanki z belgijskich firm dokładnie dwa razy mniej. Faktem jest też, że eurokraci nie mogą mieć dodatkowych źródeł dochodu.

Czy eurourzędnicy powinni mieć takie zarobki, jakie mają teraz? Odwróćmy nieco sytuację i wyobraźmy sobie, że taki urzędnik Komisji czy Rady Europejskiej zarabia niewiele tylko więcej niż jego kolega w kraju. Ile osób wówczas zdecydowałoby się wyjechać do Brukseli, nawet mając możliwość zabrania ze sobą rodziny? Gdzie ani pogoda z wiecznymi deszczami nie oferuje specjalnych atrakcji, ani nawet sama praca nie zapewnia dodatkowej adrenaliny. Podejrzewam, że nie byłoby zbyt wielu chętnych, bo czasy idealistów się skończyły. Albo i nawet nigdy nie było takiej epoki. Eurourzędnicy zarabiają dobrze, to prawda. Ale jest też cena, jaką za to płacą. To w wielu przypadkach życie w złotej klatce. Nie każdy jest się w stanie dostosować do rytmu pracy od rana do wieczora (nawet jeśli nie jest to praca absorbująca każdą minutę), w totalnie sztucznym otoczeniu, w oderwaniu od środowiska naturalnego i nie mogąc publicznie oficjalnie wypowiadać się we własnym imieniu.

Na marginesie, jeśli mówimy o zarobkach, to może warto byłoby wreszcie pomyśleć o podwyżkach dla polskich dyplomatów, którzy zarabiają żenująco i wręcz upokarzająco mało. Wiem, że dyplomacja jest lub przynajmniej powinna być służbą i misją, ale w sytuacji, gdy dyplomata średniego szczebla zarabia o połowę mniej od urzędnika komisyjnego, wiele osób rezygnuje z misji na rzecz dobrych zarobków. A Polska traci przez to dobrze wykształcone kadry.

I jeszcze jedno post scriptum. Afera z Krzysztofem Piesiewiczem. Jako człowiekowi autentycznie mu współczuję, bo jeden głupi incydent niszczy wiele lat kariery i dokonań i przede wszystkim opinię. Tym bardziej, że sprawa wygląda rzeczywiście na ustawioną i obrzydliwą prowokację. Odkąd po kokainie komuś totalnie urywa się film? (wypowiadam się co prawda z pozycji teoretyka). A nawet jeśli i zdarzało się Piesiewiczowi sięgać po narkotyki, to cóż, nie jest to godne pochwały, ale są o wiele gorsze grzechy, które innym uchodzą na sucho. I ewentualne sporadyczne przygody z narkotykami nie dyskredytują go jako człowieka i scenarzysty. Najbardziej odrażające są oczywiście te stworzenia, które go wkręciły, nakręciły i szantażowały. To plaga naszych czasów i powinna być klasyfikowana jako poważniejsze przestępstwo. A morał? Mój pradziadek miał zasadę, której był wierny: trzeba bardzo starannie dobierać towarzystwo, z którym się pije. Pije, nadużywa innych rzeczy i w ogóle wchodzi w bardziej zażyłe relacje. I to powinno być przestrogą dla wszystkich.

Ostatnie wpisy

  • Kosowo - symbol wstydu i głupoty 17 lut 2013 Pięć lat temu, gdy Kosowo jednostronnie ogłosiło swoją niepodległość, Serbia straciła historyczną kolebkę. Te z krajów Unii Europejskiej, które uznały tę niepodległość, straciły nie tylko honor ale również rozsądek. To nie zbrodnia – to coś gorszego. To głupota.
  • Tolerancja dla wybranych 29 sty 2013 Obserwuję lincz medialno-internetowy na pani poseł Pawłowicz i zastanawiam się, jak ci sami ludzie, którzy oburzają się na żarty z pani poseł Grodzkiej, potrafią teraz wylewać pomyje na panią Pawłowicz. No chyba, że w myśl hasła "nie toleruję ludzi nietolerancyjnych".
  • Belgijska melancholia i język niderlandzki 12 sty 2013 Zaintrygowała mnie książka Marka Orzechowskiego "Belgijska melancholia", poświęcona właśnie Belgii. I choć mieszkam w tym kraju od ponad siedmiu lat, dowiedziałam się rzeczy, których wcześniej nie znałam. I inaczej popatrzyłam na roszczenia "flamandzkich nacjonalistów".
  • Euro, Europo! 31 gru 2012 2012 rok zostanie zapamiętany jako czas kryzysu i zacieśniającej się coraz bardziej integracji ekonomicznej Unii Europejskiej. I tu na dwoje babka wróżyła, bo według jednych kryzys był wynikiem nadmiernej integracji, inni zaś widzą w kryzysie pretekst do integracji.
  • Hodowanie potwora 16 gru 2012 Na marginesie strzelaniny w amerykańskiej szkole znów zastanawiam się nad rolą mediów. Na ile media, poprzez pisanie/pokazywanie/mówienie o czymś, przyczyniają się do popularyzacji tego zjawiska? Czy gdyby mordercy pozostawali bezimienni byłoby mniej seryjnych morderstw? I czy...