Najnowsze badania przeprowadzone na Agelena labyrinthica pokazują, że młode pająki tego gatunku porozumiewają się w ramach rodzeństwa i rezygnują z polowania na najbliższe sobie osobniki. Zjadają dopiero szczątki martwych braci i sióstr.
Naukowcy zbadali kanibalistyczne tendencje lejkowców. Co odkryli?
Żyjące w całej europie lejkowce labiryntowe większość swojego życia spędzają w samotności, żywiąc się małymi insektami oraz – gdy okoliczności na to pozwolą – także innymi przedstawicielami swojego gatunku. Potrafią jednak odróżnić swoje rodzeństwo, z którym w młodym wieku umieją nawet dzielić jedną pajęczynę.
Wyniki badań na ten temat opisano w magazynie „Animal Behaviour” w kwietniu tego roku. Opisywane tutaj młode pająki poddano ciężkiemu sprawdzianowi – pozbawiono je pożywienia i sprawdzano, czy obrócą się przeciwko innym pająkom. Okazało się, że do końca powstrzymywały się od atakowania rodzeństwa, decydując się na pożywienie nim dopiero po zgonie danego osobnika.
„Pająki, nawet kiedy głodują, potrafią zachować wysoką tolerancję dla swojego rodzeństwa. Z silnymi sygnałami zapobiegającymi kanibalizmowi” – pisali w mailu do portalu Live Science autorzy badania Antoine Lempereur i Raphaël Jeanson z Uniwersytetu w Tuluzie oraz Centre national de la recherche scientifique (CNRS).
Lejkowce labiryntowe żyją w sieciach, tworzących skomplikowane systemy tuneli, czy też labiryntów. Samice w centralnej komorze składają jaja, z których przez lato wykluwa się nawet do 130 młodych. Małe pająki pozostają z matką w sieci przez całą zimę, by opuścić labirynt wiosną.
Eksperyment na pająkach. Powstrzymywały się od kanibalizmu
Młode pająki początkowo żywią się pokarmem z jaj, w których się rodzą. Są też w stanie zjeść matkę, jeśli umrze. Już po kilku dniach od wyklucia umieją też złapać muchę, więc od początku są zdolne do polowania.
Badacze zebrali jaja lejkowców i podzielili je na grupy. Niektóre pająki w ramach eksperymentu żyły w całkowitej samotności, inne w grupach po cztery. Te dorastające w grupie były zdecydowanie mniej agresywne w stosunku do rodzeństwa, wysyłając i odczytując „sygnały społeczne”.
Co ciekawe, wszystkie osobniki decydowały się na zjedzenie martwych pająków w ciągu zaledwie godziny od ich śmierci, nawet jeśli wcześniej przez tygodnie tolerowały innych przedstawicieli swojego gatunku.
Czytaj też:
Nasi przodkowie mieli mroczny zwyczaj. Polscy naukowcy w szokuCzytaj też:
Pyton z dziobakiem w paszczy. Naukowiec nagrał niezwykłą scenę