Niemal 300 prac - akwareli, gwaszy i rysunków obejmuje wystawa Andrzeja Wróblewskiego w warszawskiej Galerii przy Operze.
296 prezentowanych na wystawie prac Wróblewskiego pochodzi ze zbiorów rodziny artysty. Większość z nich ma charakter studyjny i nie była dotychczas wystawiana.
"Ujawnienie tych prac i ich zaprezentowanie może wzbogacić utrwalony już wizerunek autora +Rozstrzelań+" - uważa kurator wystawy Joanna Stasiak.
Andrzej Wróblewski jest uważany za jedną z najciekawszych indywidualności polskiej sztuki XX wieku. Kształcił się on w Akademii Sztuk Pięknych wKrakowie, studiując równocześnie historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako malarz zaczynał od uproszczonych kompozycji bliskich abstrakcji. W 1948 roku, ulegając wpływom ideologii komunistycznej, zorganizował wraz z Andrzejem Wajdą, Witoldem Damasiewiczem i kilkoma innymi studentami Grupę Samokształceniową, której celem miało być wypracowanie metod tworzenia i form sztuki socjalistycznej.
Jednak obrazy pochodzące z tego okresu są powszechnie uważane za nieudane. Potem Wróblewski powrócił do swej poprzedniej stylistyki. Malował obrazy figuratywne o wielkiej sile ekspresji i symbolicznej wymowie. Najbardziej znane cykle to: "Rozstrzelanie" (1949) i "Ukrzesłowienie" (1956) oraz obrazy: "Partyzanci", "Matki", "Kolejka trwa", "Szofer".
W postaci Andrzeja Wróblewskiego widziano przede wszystkim wielkiego samotnego indywidualistę. Wyobraźnię poruszała też jego samotna śmierć w Tatrach w marcu 1957 roku w wieku 29 lat, w której dopatrywano się samobójstwa ze względu na główny motyw jego malarstwa. Wystawa w warszawskiej Operze Narodowej pokazuje inną, mniej dramatyczną stronę jego twórczości.
em, pap
"Ujawnienie tych prac i ich zaprezentowanie może wzbogacić utrwalony już wizerunek autora +Rozstrzelań+" - uważa kurator wystawy Joanna Stasiak.
Andrzej Wróblewski jest uważany za jedną z najciekawszych indywidualności polskiej sztuki XX wieku. Kształcił się on w Akademii Sztuk Pięknych wKrakowie, studiując równocześnie historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako malarz zaczynał od uproszczonych kompozycji bliskich abstrakcji. W 1948 roku, ulegając wpływom ideologii komunistycznej, zorganizował wraz z Andrzejem Wajdą, Witoldem Damasiewiczem i kilkoma innymi studentami Grupę Samokształceniową, której celem miało być wypracowanie metod tworzenia i form sztuki socjalistycznej.
Jednak obrazy pochodzące z tego okresu są powszechnie uważane za nieudane. Potem Wróblewski powrócił do swej poprzedniej stylistyki. Malował obrazy figuratywne o wielkiej sile ekspresji i symbolicznej wymowie. Najbardziej znane cykle to: "Rozstrzelanie" (1949) i "Ukrzesłowienie" (1956) oraz obrazy: "Partyzanci", "Matki", "Kolejka trwa", "Szofer".
W postaci Andrzeja Wróblewskiego widziano przede wszystkim wielkiego samotnego indywidualistę. Wyobraźnię poruszała też jego samotna śmierć w Tatrach w marcu 1957 roku w wieku 29 lat, w której dopatrywano się samobójstwa ze względu na główny motyw jego malarstwa. Wystawa w warszawskiej Operze Narodowej pokazuje inną, mniej dramatyczną stronę jego twórczości.
em, pap