Straszą gwiazdy i nieznanych. Szantażyści w Polsce

Straszą gwiazdy i nieznanych. Szantażyści w Polsce

Edytę Górniak szantażysta straszył opublikowaniem zdjęć z jej młodości (fot. Wojciech Stróżyk/Reporter / ilustr. art. z tyg. "Wprost")
Szantażowani na policję zgłaszają się w ostateczności. Kiedy wyobrażają sobie, co się stanie, jeśli groźby się spełnią, wolą zapłacić. Ale spokoju nie da się kupić.
Cezary Pazura, Edyta Górniak, Krzysztof Piesiewicz, Adam Hofman. Tylko w ostatnich latach kilkanaście postaci z polskiego świecznika padło ofiarą szantażu. O tych sprawach jest najgłośniej, one przedostają się do mediów. Ale w ich cieniu są dziesiątki tysięcy innych, mniej efektownych, ale tak samo niebezpiecznych. Haracz? Bardzo różny. Od 300 zł do kilkudziesięciu tysięcy złotych. Od pójścia na kawę po zmuszanie do seksu. Groźba? Ujawnienie danych, spalenie sklepu, donos do skarbówki. Internet aż ugina się od takich opowieści. Na forach prawniczych zdesperowani niewierni mężowie, nieuczciwi wspólnicy, rekreacyjni palacze marihuany i miłośnicy filmów ściąganych nielegalnie z internetu miotając się między strachem i złością, błagają o pomoc, bo czują, że nie mają wyjścia.

Szczególnie wysoka ciemna liczba

Według policyjnych statystyk w ostatnich dziesięciu latach doszło do ponad 25 tys. tego typu zdarzeń. Chociaż w polskim prawie nie ma wprost mowy o szantażu, tylko o zmuszaniu innej osoby do określonego działania. Grozi za to do trzech lat więzienia. – A to przecież jedynie ułamek rzeczywistości. Tak zwana ciemna liczba, obecna w każdej dziedzinie zachowań kryminalnych, tutaj jest szczególnie wysoka – tłumaczy Andrzej Mroczek, ekspert z Centrum Badań nad Terroryzmem Collegium Civitas, były policjant.

– Ci, którzy są szantażowani, najczęściej mają nóż na gardle. Do organów ścigania zgłaszają się w ostateczności, przedtem wpadają w nakręcającą się spiralę spełniania żądań. Boją się, że sprawa wypłynie, albo wstydzą się tego, co zrobili, i do ostatniego momentu nie chcą się zgłosić po pomoc – opowiada Mroczek.

Szantaż na homoseksualistę

Marek Gzik, łódzki detektyw, mówi, że swoim klientom zawsze na początku doradza zgłoszenie się do organów ścigania. Mają przecież znacznie większe możliwości działania niż zwykły detektyw. – Ale klienci najczęściej się boją. Wcale im się nie dziwę – mówi Gzik. Bo jak dojrzały facet, z żoną, dwójką dzieci i dobrą pracą, ma się zgłosić na policję i przyznać, że miał przelotny romans z innym mężczyzną? – Wiedzą, że najpierw notatkę o sprawie sporządzi oficer dyżurny, potem trafi to wyżej, a o jego romansie dowie się kilkanaście osób. Niby obowiązuje ich tajemnica służbowa, ale to też przecież tylko ludzie. Informacja prędzej czy później zawsze może wyciec – tłumaczy Gzik.

To właśnie na strachu przed upublicznieniem wstydliwej informacji działają sprawcy. Gzik takich klientów ma przynajmniej kilkunastu rocznie. Weźmy ostatnią sprawę: 45-letni pracownik wysokiego szczebla, dobry mąż i ojciec. Od dawna chciał spróbować czegoś odmiennego. Na gejowskim portalu poznaje młodego chłopaka. Trochę wiadomości o sobie, potem kilka pikantnych e-maili, w końcu zdjęcia. Kiedy żona wyjechała na urlop z dziećmi, zaprosił chłopaka do siebie. Kilka godzin po intymnym spotkaniu kochanek dzwoni do niego z informacją, że całe spotkanie zarejestrował kamerą i jeśli nie dostanie 30 tys. zł, pokaże film jego żonie i pracodawcy. – Żeby udowodnić, że nie blefuje, wysłał nawet kilkusekundowy fragment filmu z łóżka mojego klienta – opowiada Gzik. Z przykrością przyznaje, że chyli czoła przed profesjonalizmem homoszantażystów. Modus operandi mają zawsze bardzo podobny. Znajdują fantazjującego o kontaktach z mężczyznami żonatego faceta, umawiają się z nim na spotkanie i potajemnie je rejestrują. – Najczęściej jest to kamera zakamuflowana w zegarku. Dziś te urządzenia potrafią nagrywać w jakości HD. Sprawcy dodatkowo zachowują się tak, żeby jak najbardziej zakamuflować siebie na materiale. W odpowiedni sposób umieszczają zegarek na nocnej szafce, a potem tak układają ciało, żeby trudno było ich rozpoznać – opowiada Gzik.

Więcej w tekście Bartosza Janiszewskiego w najnowszym (35/2013) numerze tygodnika "Wprost".

Najnowszy numer "Wprost" od niedzielnego wieczora dostępny w formie e-wydania .

Najnowszy "Wprost" także dostępny na Facebooku .

"Wprost" jest dostępny również w wersji do słuchania .

Czytaj także

 1
  • irenka IP
    Najlepsza obrona przed szantazem jest - unormowane zycie zawodowe i osobiste To proste a jakie nielatwe!