Slalom pomarańczowych

Obecność Janukowycza, byłego pretentendenta do władzy pokonanego przez pomarańczową rewolucję już jest odczuwalna. To on gwarantuje stabilność rządu Jurija Jechanurowa. To podwójna porażka obozu pomarańczowych. Rozpadł się on w fatalnym stylu, w atmosferze oskarżeń o korupcję. By ratować twarz, Juszczenko był zmuszony zwrócić się do znienawidzonego Janukowycza, który rok temu grzmiał, że go rozdepcze. Z drugiej strony, dobrze, że Ukraina ma już to za sobą. Na świecie rządy zgody narodowej, złożone z ugrupowań, reprezentujących bardzo różne, skrajne interesy nie mają miejsca. Każda partia i grupa polityczna działa w celu samodzielnego rządzenia i umocnienia swoich wpływów. Oczywiście w granicach demokracji.

I to jest największe osiągnięcie naszego wschodniego sąsiada. Bowiem niezależnie od wyników - a sondaże wskazują na zwycięstwo partii Janukowycza - kolejne wybory będą demokratyczne. Na Ukrainie panuje wolność słowa i zgromadzeń. Ponowna prywatyzacja rozdanych przez Kuczmę firm była wielkim sukcesem i przyniosła budżetowi państwa pokaźne zyski. Tyle, że rok po rewolucji społeczeństwo ukraińskie jest bardzo apatyczne.

Jan Malicki, szef Studium Europy Wschodniej UW przeprowadził na Ukrainie badania z których wynika, że "motor" rewolucji czyli zachodnia część Ukrainy jest dziś z osiągniętych przemian najmniej zadowolona. To bardzo źle. Według Malickiego sytuacja ta podobna jest do tej, jaka w Polsce nastała tuż po stanie wojennym. Społeczeństwo jest zmęczone, apatyczne i nieufne - brakuje jakiegokolwiek bodźca, który wywołałby choć odrobinę dawnej euforii.

W tym dość smutnym środowisku doskonale czuje się Rosja, która nie przepuszcza okazji, by pokazać Ukrainie rachunek za zeszłoroczną niesubordynację. Z braku innych, typowym rosyjskim argumentem jest gaz. I porozumienia z Moskwą rzeczywiście nie będzie dopóki do władzy nie wróci Wiktor Janukowycz.

Grzegorz Sadowski