Na przykład Szwecja ma podobny dystans, co my w stosunku do Rosji, ale z kolei dużo cieplej patrzy na Unię Europejską. Dość podobnie Finlandia. Identyczna sytuacja jest z państwami bałtyckimi: Łotwa, Estonia i Litwa. Słusznie w latach 2015-2023 państwo polskie alergicznie reagowało na wszelkie próby zewnętrzne „upodabniania” naszej polityki zagranicznej do wytycznych mainstreamu. Dziś nie wymagajmy przeto, aby inne kraje były w tym obszarze – polityki międzynarodowej – na nasz „obraz i podobieństwo”. Tak, Budapeszt i Warszawa mają inne poglądy na relacje z Moskwą. Czy w związku z tym mamy przestać ze sobą rozmawiać ? Nie.
Choćby dlatego, że razem, właśnie wspólnie, jesteśmy tarczą strzelniczą dla Brukseli. Przykładanie ręki do zwiększenia osamotnienia Victora Orbana w Europie może pośrednio przyczynić się do jego porażki w wyborach parlamentarnych w przyszłym roku. A wtedy Polska, polski prezydenta, polska prawica, będzie niemal „sam na sam” z elitami UE. No, na szczęście, polityczny ostrzał artyleryjski Bruksela prowadzić będzie jeszcze wobec Pragi i Bratysławy...
Skadinąd w kontekście V-4 czyli Grupy Wyszehradzkiej stanowisko Węgier jest podzielone generalnie przez i Czechy i Słowację. Tym bardziej zatem, nie wyrzekając się własnych poglądów w stosunku do Moskali, trzeba było spotkać z premierem Orbanem. Choćby i nawet po spotkaniu publicznie pokazać w tej kwestii „protokół rozbieżności”, ale jednak spotkać się.
I tu dochodzimy do sedna. Oto bowiem z Orbanem spotyka się nasz największy, jak powtarzamy, sojusznik, czyli prezydent USA. Spotyka się również prezydent innego kraju NATO-Turcji, mający skądinąd świetne osobiste relacje z Donaldem Trumpem. Ostatnio spotkała się Angela Merkel, niegdyś bożyszcze unijnego mainstreamu. A prezydent RP nie może? Uważam to za błąd. Przyłączenie się do bojkotowania Orbana przez euroelity nas do nich nie zaprowadzi, bo one „biorą, ale nie kwitują”, jakby to ujął Piłsudski, za to zaszkodzić może nam. Ta decyzja nie jest częścią polskiej gry, polskiego planu – jest obliczona raczej na wewnętrzny rynek polityczny. Jednak liberalno-lewicowe media też to ochoczo przyjmą, wezmą, ale nie pokwitują.
Szkoda. Oby takich błędów nie było więcej w przyszłości. Oby...
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Wprost.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.