Unikanie kontaktu wzrokowego podczas rozmowy może wynikać z głębszych doświadczeń, które mogły się wydarzyć w okresie dorastania danej osoby – podał portal geediting.com. Wymieniono osiem takich powodów. Jednym z nich jest zbyt krytyczne środowisko domowe i dorastanie pod wpływem ciągłej krytyki. Jeśli ktoś był krytykowanie za sposób mówienia lub zachowania mógł odwracać wzrok, aby utrzymać się z dala od linii ognia.
Rozmawiasz z kimś, kto nie patrzy ci w oczy? Przyczyna może leżeć w twoim dzieciństwie
Takie osoby spuszczając wzrok czują się bezpieczniej, niż patrząc komuś w oczy. Kolejną kwestią jest wysoki poziom lęku społecznego. Unikanie kontaktu wzrokowego może być związane z chęcią uniknięcia potencjalnego ośmieszenia. W tym wypadku kontakt wzrokowy również może być związany z konfrontacją i osądem. Trzecim powodem jest trauma związana z autorytetami i niepokojące doświadczenia z dorosłymi, którzy sprawowali władzę nad osobami, które dorastają.
W tym wypadku ponownie mowa o strachu przed konfrontacją. Podniesiony głos lub ostre reprymendy mogą doprowadzić do tego, że dziecko zamknie się w sobie, co wpłynie na jego postawę w dorosłym życiu. Czwartym powodem jest maskowanie emocji, aby uniknąć konfliktu. Dzieci obawiają się też, że utrzymując kontakt wzrokowy mogą „ujawnić” zbyt wiele.
Podczas rozmowy ktoś z tobą ktoś patrzy w bok lub w podłogę? Sprawa może nie być oczywista
Piątą kwestią jest samokrytyka. Osoby, które ciągle analizują swoje słowa mogą mieć problemy ze skupieniem się. Nadmiernie analizują również interakcje długo po ich zakończeniu. Szóstym przykładem jest doświadczanie ciągłych konfliktów i dorastanie w domu pełnym kłótni. Dzieci mogą obawiać się m.in., że konflikt może przenieść się na nie. Siódmy powód to normy kulturowe oraz rodzinne i postrzeganie kontaktu wzrokowego jako brak szacunku, głównie w stosunku do starszych.
Ostatnią rzeczą jest poczucie bycia niegodnym lub nieakceptowalnym. Niektórzy uznają, że nie są wystarczająco wartościowi, aby zagwarantować czyjąś pełną uwagę. Wynika to z poczucia w dzieciństwie, że byli niechciani, lub czuli się pominięci. Brak kontaktu wzrokowego może wzmocnić u innych założenie, że są niezainteresowani lub zdystansowani.
Czytaj też:
Jesteś zestresowany? Twój pies może mieć z tym kłopotCzytaj też:
23-latka nie zdjęła soczewek przed wejściem do basenu. Straciła wzrok