Dlaczego hieny się śmieją?
Aby rozwikłać zagadkę chichotu hien, naukowcy porównali akustykę chichotu 17 osobników. Dowiedli, że każdy z nich na różnił się od siebie na swój wyjątkowy sposób.
W toku badania zauważono, że wokalizacje starszych zwierząt miały niższą wysokość, a młodszych wyższą. Co więcej, dominujące jednostki wykazywały powściągliwość w chichocie, czego nie można powiedzieć o podporządkowanych osobnikach, u których można było dostrzec pewną maniakalność.
Chichot hien sposobem na komunikacje?
Rodzaj chichotu nie określał jedynie wieku i statusu zwierząt. Okazuje się, że przedstawiciele gatunku poprzez niuanse w chichocie każdego z osobników są w stanie rozpoznać również jego tożsamość, płeć, czy nawet zamiary.
Ta nietypowa umiejętność pozwala hienom na lokalizację swoich towarzyszy bez przymusu podnoszenia głowy, co jest niezwykle pomocne w czasie polowania. Dla badaczy wciąż jednak zagadką pozostaje system społeczny hien i sposoby ich komunikacji. Zauważają, że zwierzęta te są w stanie wydać co najmniej 14 różnych odgłosów od cichych jęków po wycie czy „ochy”, co można wskazywać na złożony system językowy.
Naukowcy wiążą nowe odkrycie ze sposobem życia hien, zauważając, że poprzez modulacje pisków i chichotów są one w stanie wezwać pomoc, przekazać informacje o miejscu lokalizacji pożywienia czy ostrzec swoich kompanów przed nadchodzącym zagrożeniem.
Śmiech hieny jest dla innych kluczem umożliwiającym im zorientowanie się, z kim mają do czynienia. Pozwala im ustalić, kto ma większe prawa do pożywienia i zorganizować polowania tak, by sobie nawzajem nie wchodzić w drogę – stwierdził dr Frederic Theunissen z uniwersytetu w Berkeley, cytowany przez brytyjskie media.
Czytaj też:
„Żabie sauny” receptą na ochronę gatunków. Naukowcy zachęcają do ratowania płazówCzytaj też:
Kleszcze powodują alergie na mięso? Przełomowe wyniki badań naukowców