Przeciwnicy prywatyzacji pięciu cukrowni wchodzących w skład Poznańsko-Pomorskiej Spółki Cukrowej okupują siedzibę spółki. Chcą włączenia ich do Polskiego Cukru.
Protestujący, wśród których znajduje się także Garbiel Janowski, zapowiedzieli, że pozostaną w gabinecie prezesa spółki tak długo, aż Ministerstwo Skarbu Państwa nie zmieni zdania i odstąpi od sprzedaży Grupy Kalisko-Konińskiej.
"Żądamy, aby Minister Skarbu zrealizował ustawę Sejmu, która powołuje Krajową Spółkę Cukrową ze wszystkich niesprywatyzowanych cukrowni oraz wszystkich pozostałych akcji skarbu państwa w innych cukrowniach i spółkach cukrowych" - powiedziała protestująca posłanka AWS Elżbieta Barys.
Ustawy jednak nie można na razie zrealizować, gdyż nie została podpisana przez prezydenta i nie weszła w życie.
W środę ministerstwo skarbu zgodziło się na sprzedaż przez Poznańsko-Pomorską Spółkę Cukrową 51 proc. akcji w każdej z pięciu cukrowni Grupy Kalisko-Konińskiej firmie Pfeifer und Langen KG. W skład grupy wchodzą cukrownie: Witaszyce, Gniezno, Zduny, Gosławice i Zbiersk.
Decyzja ta jest zgodna ze strategią przekształceń własnościowych sektora cukrowniczego przyjętą przez rząd 13 czerwca tego roku, która zakłada powołanie spółki Polski Cukier na bazie 3 spółek cukrowych oraz 28 cukrowni. W liczbie tej nie uwzględniono Grupy Kalisko-Konińskiej.
Ustawa o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w tym sektorze (tzw. ustawa cukrowa) nakazuje powołanie spółki Polski Cukier ze wszystkich cukrowni niesprywatyzowanych w momencie wejścia jej w życie.
Według propozycji resortu skarbu, w skład Polskiego Cukru weszłyby cukrownie: Borowiczki, Brześć Kujawski, Częstocice, Dobrzelin, Gryfice, Janikowo, Klemensów, Kluczewo, Krasnystaw, Kruszwica, Leśmierz, Lublin, Łapy, Malbork, Mała Wieś, Nakło, Nowy Staw, Opole Lubelskie, Ostrowy, Pruszcz, Przeworsk, Rejowiec, Sokołów, Szczecin, Tuczno, Werbkowice, Wożuczyn i Żnin.
Spółka Polski Cukier miałaby wtedy około 41 proc. krajowego limitu cukru i byłaby największym krajowym producentem cukru.
nat, pap
"Żądamy, aby Minister Skarbu zrealizował ustawę Sejmu, która powołuje Krajową Spółkę Cukrową ze wszystkich niesprywatyzowanych cukrowni oraz wszystkich pozostałych akcji skarbu państwa w innych cukrowniach i spółkach cukrowych" - powiedziała protestująca posłanka AWS Elżbieta Barys.
Ustawy jednak nie można na razie zrealizować, gdyż nie została podpisana przez prezydenta i nie weszła w życie.
W środę ministerstwo skarbu zgodziło się na sprzedaż przez Poznańsko-Pomorską Spółkę Cukrową 51 proc. akcji w każdej z pięciu cukrowni Grupy Kalisko-Konińskiej firmie Pfeifer und Langen KG. W skład grupy wchodzą cukrownie: Witaszyce, Gniezno, Zduny, Gosławice i Zbiersk.
Decyzja ta jest zgodna ze strategią przekształceń własnościowych sektora cukrowniczego przyjętą przez rząd 13 czerwca tego roku, która zakłada powołanie spółki Polski Cukier na bazie 3 spółek cukrowych oraz 28 cukrowni. W liczbie tej nie uwzględniono Grupy Kalisko-Konińskiej.
Ustawa o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w tym sektorze (tzw. ustawa cukrowa) nakazuje powołanie spółki Polski Cukier ze wszystkich cukrowni niesprywatyzowanych w momencie wejścia jej w życie.
Według propozycji resortu skarbu, w skład Polskiego Cukru weszłyby cukrownie: Borowiczki, Brześć Kujawski, Częstocice, Dobrzelin, Gryfice, Janikowo, Klemensów, Kluczewo, Krasnystaw, Kruszwica, Leśmierz, Lublin, Łapy, Malbork, Mała Wieś, Nakło, Nowy Staw, Opole Lubelskie, Ostrowy, Pruszcz, Przeworsk, Rejowiec, Sokołów, Szczecin, Tuczno, Werbkowice, Wożuczyn i Żnin.
Spółka Polski Cukier miałaby wtedy około 41 proc. krajowego limitu cukru i byłaby największym krajowym producentem cukru.
nat, pap