Jerzego Szmajdzińskiego wspomina Leszek Miller

Jerzego Szmajdzińskiego wspomina Leszek Miller

Dodano:   /  Zmieniono: 3
Pytałeś mnie, Jurku, jak to jest, kiedy leci się na spotkanie śmierci. Mówiłem Ci, że najpierw doświadcza się zdumienia. Katastrofy zdarzają się i giną w nich ludzie, ale przecież nie my. Więc najpierw wpada się w szok, a potem w żal. Na końcu jest strach, ale to dotyczy nielicznych. Tylko szczęściarzy. Ci, którzy nie mieli szczęścia, nie czują już nic. Kiedy ocknąłem się w potrzaskanym helikopterze, najpierw bałem się ognia. Rozbita maszyna zamienia się w pochodnię i zabija w ułamku sekundy. Później, gdy leżałem na mokrym mchu, bałem się, że resztę życia spędzę na wózku inwalidzkim. Aby się o tym przekonać, trzeba poruszać palcami. Najpierw u rąk, potem u nóg. Ostrożnie spróbowałem i wiedziałem, że nie będzie tak źle!
Nie przewinął mi się film z całego życia. Nie widziałem też żadnego świetlistego tunelu. Nie czułem potrzeby dokonania rachunku sumienia. Ale może dlatego, że nie wierzę w coś „po tamtej stronie". Ci, którzy wierzą, uzyskali ważny dowód naszego ocalenia. Figurkę św. Barbary, którą lubińscy górnicy wręczyli mi przed odlotem.

Nie wiem, Jurku, ile miałeś czasu, dwie, a może pięć sekund? Uderzenie skrzydłem w drzewo to potężny huk. Nawet jeśli spałeś, obudziłeś się natychmiast. Ale pewnie nie spałeś. Swoim zwyczajem gadałeś i przyjaźnie żartowałeś. Jeśli były obok Ciebie Jola i Iza, czarowałeś je swoim wdziękiem. Jeśli miałeś za sąsiadów kolegów z Sejmu, wymieniałeś polityczne ploteczki. Kiedy samolot zadygotał i przechylił się w lewo, spojrzałeś przez iluminator. Mignęły drzewa. Samolot ścinał jedno po  drugim. Narastał łomot i przerażenie. W gorączce myśli błysnęło: To już! Dlaczego? Co ja tu robię? Przecież mogłem nie lecieć. Małgosia i Buba właśnie robią śniadanie. Miałem jechać na mecz do Pruszkowa i co, już nigdy?

Nigdy. Potężny Tu-154 leżał posiekany na kawałki. Monstrualna siła niosła śmierć i zmieniła samolot w porozrzucane sterty złomu. W  milczenie drzew wdzierały się odgłosy syren i pędzących samochodów. Kiedy w Mirosławcu roztrzaskała się CASA, nie kryłeś oburzenia. „Jak oni mogli!" – krzyczałeś, chodząc po pokoju. „Jak mogli lądować w takich warunkach! To, że ich dowódcy chcieli być szybko w domu, niczego nie  usprawiedliwia! Zginęli wszyscy. Dwudziestu świetnych oficerów. Co za  koszmarna nieodpowiedzialność!".

Czy wiesz – mówiłeś później – że przy pierwszym podejściu do lądowania pilot nie widział lotniska. Nie tylko dlatego, że było ciemno, ale też chmury były nisko, jakieś 80 metrów nad ziemią.Przeleciał wzdłuż pasa i zdecydował się na drugą próbę. Zobaczył światła pasa startowego i zrobił niski, ciasny krąg, ale miał małą prędkość i niedostateczną wysokość. Zahaczył skrzydłem o drzewa i  samolot stał się potrzaskanym nieszczęściem i rozpaczą.

Przeczytaj cały felieton w najnowszym wydaniu tygodnika Wprost
+
 3

Czytaj także