Przyjazd Steve'a Witkoffa i Jareda Kushnera do Kataru można łatwo uznać za kolejną odsłonę kryzysowej dyplomacji na Bliskim Wschodzie. Taka interpretacja koncentruje się jednak na pojedynczym wydarzeniu, pomijając szerszy kontekst polityczny. Problem nie polega bowiem na tym, że kluczowe zadania amerykańskiej dyplomacji realizuje przyjaciel i zięć urzędującego prezydenta. Istotniejsze jest to, jakie wnioski płyną z tego dla amerykańskiej polityki wewnętrznej i zagranicznej.
W praktyce oznacza to powrót do modelu, który administracja Trumpa wypracowała już podczas swojej pierwszej kadencji. Nie jest to model oparty przede wszystkim na instytucjach, wielostronnych formatach negocjacyjnych czy klasycznej dyplomacji Departamentu Stanu. Jego fundamentem pozostają osobiste relacje, zaufanie budowane przez lata oraz przekonanie, że skuteczność negocjacji wynika bardziej z pozycji negocjatora niż z formalnych procedur.
Z tej perspektywy obecność Jareda Kushnera nie jest elementem drugorzędnym. Jest jednym z najważniejszych komunikatów wysyłanych przez Biały Dom do partnerów w Zatoce Perskiej.
Polska debata publiczna od lat przedstawia Kushnera przede wszystkim jako zięcia Donalda Trumpa. Narracja ta jest atrakcyjna medialnie, ale ma niewielką wartość. W polityce międzynarodowej znaczenie mają bowiem nie więzi rodzinne, lecz zdolność do osiągania rezultatów.
Jared Kushner i błąd narracji o „zięciu bez doświadczenia”
Aktualne cyfrowe wydanie tygodnika dostępne jest w specjalnej ofercie WPROST PREMIUM oraz we wszystkich e-kioskach i w aplikacjach mobilnych App Store i Google Play.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy tygodnika Wprost.
Regulamin i warunki licencjonowania materiałów prasowych.