Tak Polacy opłakują zwierzęta. Monetyzacja emocji, ChatGPT i pakiet „Bliskość”

Biega po wiecznej łące. Jest w krainie wiecznych łowów. Odszedł za tęczowy most – mówimy, próbując uśmierzyć ból po śmierci psa. Największą karierę zrobił właśnie tęczowy most, który trafił do języka polskiego z „The Rainbow Bridge Poem” napisanego w 1959 roku przez 19-letnią Szkotkę po śmierci Majora – jej labradora retrievera. Radę, by przelać ból na papier, udzieliła jej mama, kiedy zobaczyła, jak córka rozpacza. Tak powstała wizja psiego raju. Utwór wzruszył przyjaciół Edny Clyne (od niedawna znamy nazwisko autorki), która na ich prośbę przepisała wiersz i rozdała. Dziś byłby wiralem.

Tak jak nieczęsto dzielimy się w social mediach smutkami, tak posty o śmierci psów weszły już do żałobnej kroniki towarzyskiej i stały się jednym z licznych sposobów przeżywania straty w kręgach, gdzie emocje z nią związane są akceptowane. Tam nikt nie wypali „Kotki i psiecka nie zastąpią ci dziecka”, jak brzmiało hasło na banerze wywieszonym w trakcie Marszu Niepodległości. I nie pokłóci się o to, że psy zdychają, a nie umierają, jak podczas pamiętnej dyskusji, która przetoczyła się rok temu przez Polskę po wypowiedzi prof. Jerzego Bralczyka, przekonującego w programie telewizyjnym, że język polski rozgranicza to, co ludzkie, od tego, co zwierzęce.

A może ta granica została już przekroczona? W końcu znakomita większość, bo 84 proc. Polaków – tych posiadających zwierzęta – uważa je za członków rodziny, jak wynika z badania Payback Opinion Poll z tego roku. Ta część, która nie ma i nie chciałaby kotka, „psiecka” czy choćby rybki w akwarium, to 46 proc. Można pokusić się więc o stwierdzenie, że i w tej kwestii Polska jest podzielona na pół. Na tych, co mają w domu zwierzaki i opłakują je po śmierci jak bliskie osoby. I na tych, dla których są to wydumane, niestosowne rytuały.

Prompty: Krótka historia umierania