Szczyt Unii Europejskiej w Sewilli potwierdził poszerzenie w 2004 r. o 10 krajów, m.in. o Polskę, ale nie podano miesiąca, w którym to nastąpi.
Pozostawił też otwartą kwestię warunków finansowych członkostwa Polski i innych kandydatów. Uzgodnił wprawdzie, że przedstawi kandydatom ofertę finansową w początkach listopada, ale kanclerz Niemiec Gerhard Schroeder natychmiast podważył to zobowiązanie.
Poszerzenie było niewątpliwie tematem numer jeden z punktu widzenia krajów kandydujących, ale przywódcy mówili na koniec przede wszystkim o kolejnym kroku na drodze do - rodzącej się w bólach - wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej. Jej częścią będzie "zintegrowane zarządzanie granicami zewnętrznymi Unii", a więc w przyszłości także i granicą wschodnią Polski, przejściami granicznymi w portach i lotniskach międzynarodowych.
Nie było zgody na "wspólną straż graniczną", ale zapowiedziano "wspólne operacje na granicach", stworzenie sieci łącznikowych oficerów imigracyjnych, modelu wspólnej oceny ryzyka, zrębów wspólnego programu szkoleń, ujednolicanie przepisów i raport o dzieleniu się państw członkowskich kosztami w tej dziedzinie.
Nie wykluczono też podjęcia bliżej nie sprecyzowanych "środków", jeżeli kraje trzecie nie zechcą współpracować z Unią w powstrzymaniu nielegalnej migracji, ale pod naciskiem Francji szczyt powstrzymał się od groźby "sankcji".
Przywódcy chcieli uspokoić obywateli Unii, że są zdeterminowani, żeby położyć tamę półmilionowemu strumieniowi nielegalnych imigrantów, "wlewającemu się" do UE między innymi przez Cieśninę Gibraltarską i Andaluzję, której stolicą jest Sewilla.
O problemie nie pozwalało zapomnieć przywódcom 400 nielegalnych imigrantów z Afryki Północnej, którzy podjęli w piątek strajk głodowy na miejscowym uniwersytecie, protestując przeciwko wypieraniu ich z rynku prac sezonowych w andaluzyjskim rolnictwie przez zatrudnianych legalnie pracowników z Europy Środkowej, w tym z Polski.
IrP, pap
Poszerzenie było niewątpliwie tematem numer jeden z punktu widzenia krajów kandydujących, ale przywódcy mówili na koniec przede wszystkim o kolejnym kroku na drodze do - rodzącej się w bólach - wspólnej polityki imigracyjnej i azylowej. Jej częścią będzie "zintegrowane zarządzanie granicami zewnętrznymi Unii", a więc w przyszłości także i granicą wschodnią Polski, przejściami granicznymi w portach i lotniskach międzynarodowych.
Nie było zgody na "wspólną straż graniczną", ale zapowiedziano "wspólne operacje na granicach", stworzenie sieci łącznikowych oficerów imigracyjnych, modelu wspólnej oceny ryzyka, zrębów wspólnego programu szkoleń, ujednolicanie przepisów i raport o dzieleniu się państw członkowskich kosztami w tej dziedzinie.
Nie wykluczono też podjęcia bliżej nie sprecyzowanych "środków", jeżeli kraje trzecie nie zechcą współpracować z Unią w powstrzymaniu nielegalnej migracji, ale pod naciskiem Francji szczyt powstrzymał się od groźby "sankcji".
Przywódcy chcieli uspokoić obywateli Unii, że są zdeterminowani, żeby położyć tamę półmilionowemu strumieniowi nielegalnych imigrantów, "wlewającemu się" do UE między innymi przez Cieśninę Gibraltarską i Andaluzję, której stolicą jest Sewilla.
O problemie nie pozwalało zapomnieć przywódcom 400 nielegalnych imigrantów z Afryki Północnej, którzy podjęli w piątek strajk głodowy na miejscowym uniwersytecie, protestując przeciwko wypieraniu ich z rynku prac sezonowych w andaluzyjskim rolnictwie przez zatrudnianych legalnie pracowników z Europy Środkowej, w tym z Polski.
IrP, pap